ZANIM BĘDZIE ZA PÓŹNO

Słuchaj, kochana, mam taki opowieść, że aż serce mi się kraje. W dwunastu lat jej wypada operacja prosta, planowa, godzinna narkozą, niby nic wielkiego, a po zabiegu wypisują ją tego samego dnia. No i oczywiście, najzwyklejniej miałem z nią pojechać, ale ona nie nalegała, bo wiedziała, że mam ręce pełne roboty. Przecież otwarcie nowego oddziału w Warszawie już tuż przed nami.

Wszystko będzie dobrze rzekła, całując mnie w policzek i wrzucając do torby kilka paczek karmy dla kotów, które żyją w piwnicy pod naszą kamienicą. Zadzwonię, jak wszystko się skończy.

Potem odleciała, a ja przyklepałem krawat, jeszcze raz przeglądnąłem się w lustrze, wziąłem teczkę z projektem i ruszyłem do biura. Jako prezes firmy, którą w ciągu kilku lat wyciągnąłem na pozycję lidera rynku, muszę dawać z siebie pełnię. Każdą wolną minutę. Zawsze uspokajam się, że to wszystko dla nas, dla niej, a nawet dla tych podziemnych kocurów, które ona nieustannie dokarmia.

Nie że nie lubię kotów, po prostu to jej hobby wydawało mi się bezużyteczne, jakby nie niosło żadnego sensu. To taki drobny mankament, którego trzeba akceptować, jak przy wadze ukochanej osoby. Dlatego za każdym razem, gdy chciała przyprowadzić jakiegoś bezpańskiego, brudnego futrzaka do domu, odrzucałem to z pełną stanowczością. Nie widziałem w tym żadnego sensu ani korzyści. Może kot orientalny, na który miałem oko? Tam przynajmniej byłby prestiż. A te z piwnicy? Co z nich wziąć? Nie rozumiałem, a ona już nie chciała tłumaczyć.

Operacja prosta planowa nic specjalnego miałem pojechać z nią!!! powtarzałem sobie w głowie setki razy w tygodniu. Gdy wpadł w szpital, trzymając się za białe szwy, drżał z powodu wściekłego lekarza, który nie pozwalał mi być przy niej. Zerwałem projekt na kawałki, klęczałem przy łóżku, przyciskał czoło do jej dłoni i błagał, by nie zostawił jej, by wrócił, otworzył oczy i powiedział choćby jedno słowo. Ale ona milczała. Nikt nie przewidział, że jedna godzina narkozy może przerodzić się w komę

Robimy wszystko, co w naszej mocy tłumaczył lekarz. Nie robią nic!

Nie robicie nic! wykrzykiwałem w bezsilności, płacąc za jej prywatny pokój w złotówkach.

Szansa jest, trzeba czekać uspokajała mnie pielęgniarka.

Gdzie jest ta szansa?! krzyczałem w korytarzu, a tydzień później ona wciąż nie odzyskała przytomności.

Próbowałem wszystkiego: konsultacje najlepszych specjalistów, muzykę, niekończące się rozmowy, zasypałem jej salę kwiatami. Praktycznie rezygnowałem z pracy, by być przy niej w każdej wolnej chwili. Prosiłem, przekonywałem, obiecywałem, nawet szantażowałem. Poddany chwili słabości, całowałem ją, przypominając tę śmieszną bajkę o Śpiącej Królewnie, i z każdym dniem popadałem w coraz większą rozpacz, w bestialską furorę, chcąc zniszczyć wszystko wokół.

Odwrócony fotel, rozbita waza, wyrzucona w gniewie torba, a z niej rozrzucone kolorowe paczki karmy. Nie zdążyła już nakarmić tych kotów tych samych bezużytecznych, które budziły we mnie tylko przykry niechęć, starannie ukrywaną pod pozorem obojętności.

Kozak! Boże, jaki on kozaku! wylałem kiedyś wściekłość, marząc, że mógłbym cofnąć czas, wymazać wszystko i na kolanach raczej czołgać się z nią po tych kocich sprawach, zabrać je do domu i w końcu je pokochać, choćby

Nagle adrenalina opadła, a ja, drżąc, podniosłem z podłogi te kolorowe paczki, by za dziesięć minut stać przed drzwiami tamtego piwnicznego korytarza.

To się nazywa felinoterapia, choć nie ma jeszcze udokumentowanych przypadków pomocy w sytuacjach jak nasza poważnie spojrzał na mnie lekarz, obserwując, jak wciągam do sali szóstą po kolei transporterkę.

To znaczy, że będziemy pierwsi wymamrotałem, wypuszczając zwierzęta z klatek.

To jej koty. Rozumiecie? Jej! I oddam wszystko, żeby jej to powiedzieć. Po prostu

Powiadam personel.

Dziękuję, ja powinienem był to zrobić wcześniej Rozumiecie? Ja

Nigdy nie wolno tracić nadziei. Uczymy się na własnych błędach, nie zapominajcie o tym.

Nie zapomnę Już nigdy nie zapomnę.

W dwunastu lat jej operacja. Prosta, planowa, godzinna narkozą, wypis tego samego dnia. Nie nalegała, żeby mnie przyprowadzić. Znowu jednak nie mogła powstrzymać uśmiechu, kiedy patrzyła, jak rzucałem w kąt rozwieszony krawat i z trudem zakładałem szóstą smycz na opornych, uciekających kotów.

Jej kocury. Te podziemne, pełne pcheł, pod ich ciężarem odrodziła się rok temu, walcząc o oddech i nie rozumiejąc, co się dzieje.

Siedem par przebiła jej oczy, sześć ulgowych oddechów na granicy słyszalności i jeden zwycięski krzyk radości, którego nigdy nie zapomni.

Może dlatego, gdy znów ma przejść tę operację, nie odczuwa strachu. Widząc wyczerpanego męża, przy którego koszuli przylepiały się kolorowe włoski sierści, patrzy na niego z ironią i szerzej się uśmiecha.

A potem otwiera szeroko usta, śmiejąc się z mijających przechodniów, bo jest to człowiek w eleganckim garniturze, otoczony sześcioma bezrasowymi, ale niesamowicie zadbanymi kotami, każdy z nich ciągnie cienką smycz w swoją stronę, a ulice rozbrzmiewają ich zdezorientowanym Miau?!. To widowisko nie dla słabych serc.

Operacja. Prosta. Planowa. Godzinny znieczulenie, proste manipulacje i wypis tego samego dnia. A jeśli nie przestaniesz gryźć wszystkiego, następnym razem zostaniesz w domu! mruknął mężczyzna siedzący na dziedzińcu szpitalnym, otoczony kotami, trzymający na kolanach lekko pogryzioną, ale wciąż piękną wiązankę róż.

Spojrzał na zegarek, chwycił sześć kolorowych smyczy, sprawdzając, czy nie są poluzowane, a potem zerknął na okna sali, w której po operacji budzi się jego żona. Niedługo pozwolą mu ją odwiedzić. I wreszcie będzie mógł narzekać na tych sześciu ogoniasych leniuchów, które bez niej nie chcą go słuchać.

I powiedzieć, jak bardzo ją kocha i że będzie ją kochał zawsze. Nawet gdy zniknie w schronisku dla kotów, którego budowę sfinansowała jego firma kilka miesięcy temu.

Głupi, oczywiście Ale kiedy przywołuję ten dzień, kiedy otworzyła oczy, zawsze jestem pewien dopóki jest przy mnie, nie ma w moim życiu nic ważniejszego niż jej głupota. I więc będę dalej spełniał te impulsywne, choć dziwne, zachcianki, które czynią ją niesamowicie szczęśliwą.

Zawsze, póki nie jest za późno