MYŚLI NA GŁOS: Refleksje z serca naszej kultury

MYŚLI PRZEZ KŁOS.

Dziś Dariusz ledwo nie zaspał do pracy. Nie chciało mu się opuszczać swojego przytulnego gniazdka i zrzucać z nóg ciepłego koca! Zwinął się w kocze z głową w dół i jak mały chłopiec czekał, aż zadzwoni budzik. Może w tajemnicy marzył, że jego mama w kuchni smaży mu soczyste serniki z rodzynkami albo kurczakowe kotlety, a już za chwilę wezwie go na śniadanie. Choć Dariusz w tym roku skończył trzydziesty piąty rok, wciąż czuł się jak ukochane dziecię, które mama zawsze otula i rozpieszcza, prawda?

Budzik jednak tego ranka nie był przyjacielem, a zdrajcą nie zadzwonił w wyznaczonym czasie. Żona Dariusza, Teresa, już była wstawiona i pakowała syna Saszka oraz córkę Jagodę do przedszkola.
– Dlaczego mnie nie obudziłaś? zapytał z urazą Dariusz, zamiast przywitać się buziakiem.
– Masz przecież budzik odparła Teresa nie zepsuł się? Zawsze wstajesz na jego dźwięk. Pomyślałam, że znów zmieniłeś plan lekcji i nie chciałam cię budzić, starając się cicho wykonywać domowe obowiązki.

Dariusz szybko się ubrał, odrzucił zaproponowane przez żonę śniadanie, mówiąc że nie ma na to czasu i i tak się spóźni. To twoja wina, kochana i ukochana żono. Już w przedpokoju, gdy Teresa zamykała za nim drzwi, Dariusz wyłysł jej słowa:

– Zawsze tak on spóźnia się, a ja czuję się winna. Nie pocałowała mnie pożegnalnie. Od dawna nie rozmawiamy szczerze, a to trwa już kilka miesięcy. Odlaliśmy się. Trzeba coś zmienić w naszym związku. Smutno mi, nie o takim życiu marzyliśmy. A kiedyś był taki troskliwy i wesoły! Co się stało, że wszystko się popsuło?

– Teresa, coś powiedziałaś? odwrócił się Dariusz.
– Nic, tylko nie spóźnij się do pracy. Dyrektorka szkoły, Pani Jadwiga, nie wybaczy ci takiego zaniedbania. Do zobaczenia, Dariuszu! posłała mu powiew pocałunku, stojąc przy drzwiach i machając tylko ustami.

Na przystanku trolejbusowym Dariusz stał zaledwie kilka minut. Nerwowo zerkał na zegarek i ciężko wzdychał.
– Muszę zdążyć na lekcję, inaczej dyrektor przyciśnie mnie klamrą, a podrektor Jadwiga dopaluje mnie ogniem, bo nie rozumie, dlaczego ją tak nie lubię myślał, przeskakując z nogi na nogę.

Na zewnątrz było mokro i zimno. Samotne płatki śniegu spadały bezładnie, a ich smutny taniec nie zmieniał w głowie Dariusza czarnobiałych, ponurych obrazów. Żołądek warczał, domagając się przynajmniej zimnej herbaty i chrupkiego kanapki, pociętej bezwzględnym nożem. Lecz prawdziwym wyzwaniem było to, że zaczął słyszeć myśli innych. Przenikały do jego uszu, wpadły w głowę i utkwiły tam, gdy tylko spojrzał na człowieka i pomyślał o nim.

Były to fragmenty zdań, czasem przekleństwa, jęki, zarzuty i niezadowolenie, a czasem wulgaryzmy przeplatające się z codziennym językiem przechodniów. Dariusz starał się patrzeć w dół, na chodnik, gdzie delikatne płatki kończyły swe krótkie, nieistotne (według niektórych) życie, wykonując w powietrzu kilka obrotów może aksel, może salchow, a może nawet lutz. Czy udało im się osiągnąć perfekcję i wyczarować piękne, skomplikowane łańcuchy? Czy może po prostu prezentowały widzom niespełnione figury? Nikt nie znał ich myśli.

Nadmierne podsłuchiwanie obcych myśli przytłoczyło Dariusza. W głowie szumiał jak w kanałach szczelnych. Wydawało mu się, że powoli traci rozum. W głowie wirowało niewiarygodne pytanie:

– Czy wszyscy ludzie potrafią czytać myśli? Nigdy mi to nie zdarzało. Czy jestem chory? Wczoraj nie piłem alkoholu, ani przedwczoraj nie piłem. Czy to problem, a może choroba, którą można wyleczyć? Czy jest zaraźliwa? Czy zamykając i otwierając oczy, pozbędę się tego złudzenia? Nic się nie zmieniło wciąż słyszę wrogie myśli! Czy to kara za coś, co zrobiłem?

Za zakrętem pojawił się trolejbus nr 1. Ludzie przy przystanku ruszyli, szukając dogodnych miejsc, by wsiąść. Niepozorna, staruszką w podniszczonym płaszczu i zielonym szaliku wytłumaczyła Dariusza w plecy, przyciskając go mocno. Spojrzał na nią i usłyszał jej tajne myśli:

– Ci przemieszczający się tupią na ziemi, ci nieudacznicy! Nic im nie poradzi powinni zamiatać ulice, a nie uczyć nasze dzieci! Niech najpierw spojrzą w lustro! Chciałbym przytulić takiego głupca, zapłakać, przytulić, a potem go udusić, żeby nie czytał mądrych książek i nie myślał o wieczności! Ich ręce nic nie potrafią, i nie chcą. Potrzebują miotły w dłoniach.

– Co mi pan mówi? zahamował Dariusz.
– Nic, młody człowieku, nic nie mówię odparła staruszka i wślizgnęła się do wnętrza trolejbusu.

Dariusz musiał zdążyć na pierwszą lekcję fizyki. Nie miał pieniędzy na bilet, więc zadowolił się tym, co najtańsze publiczny środek transportu, wypełniony ludźmi w puchowych kurtkach, ścigającymi się w pośpiechu.

Na stopniu przy wjeździe stała jego uczennica Anielka z klasy dziesiątej B.
– Dzień dobry, panie Dariuszu! wykrzyknęła radośnie, biegnąc do trolejbusu.
– Dzień dobry, Aniu odpowiedział, odwracając wzrok, by nie słyszeć jej myśli. Czy zdążymy na lekcję?
– Pan jest super, przystojny, wysoki, niebieskooki. Trochę starszy, ale mogłabym się w pana zakochać. Pan ma takie oczy, które wpatrują się w duszę. Nie dziwię się, że pani Jadwiga wstydzi się nas i niektórzy dziewczyny podrywają pana, a pan nic nie zauważa! On kręci w głowie formuły, a pani codziennie miesza im lekcje. Gdy patrzy na pana, to jakby lała wrzący wodą!

– Myślę, że dotrzemy na czas powiedziała Anielka, wyciągając się z trolejbusu.

Pod bramą szkoły czekała kobieta matka jego ucznia, Władka. Chłopiec od miesiąca nie uczęszczał, leżąc w szpitalu po skomplikowanym złamaniu kostki.
– Dzień dobry, panie Dariuszu! Przepraszam, że wam przeszkadzam, ale chcę poprosić, czy mógłby pan poprowadzić fizykę z Władkiem w domu albo przez wideokonferencję. Musi nadrobić zaległości. Nie za darmo dodała.

Dariusz już usłyszał jej myśli:

– Nie mam pieniędzy, wszystkie poszły na operację. Trzeba się jeszcze dogadać z panią matematyczką, Jadwigą, a koszty będą ogromne. Muszę sprzątać klatki w bloku, żeby przynajmniej kupić trochę chleba. Nie umrziemy z głodu!

– Pani Olgo, nie potrzebuję pieniędzy. Wieczorem wyślę Władkowi hasło do mojego Zooma. Dopracujemy z nim algebrę i geometrię. Wszystko będzie w porządku, a pan wkrótce sam będzie chodził odparł Dariusz.

– Dziękuję bardzo łzami w oczach odpowiedziała Olga proszę przyjąć te jabłka z naszego sadu podała mu ciężki worek.

Dariusz zerknął do środka. Leżały tam czerwone jabłka, które zdawały się uśmiechać. Serce mu zmiękło. Bo czyniąc dobro, staje się szczęśliwszym.

W holu szkoły spotkał się z Jadwigą Anatoliwna. Nie chciał wiedzieć, co myśli, ale usłyszał:

– Ten bezgłowy łobuziak! Zrobię mu życie wesołe, ale nie przestanie zmieniać planu! Nie rozumie, że mogę mu pomóc, jeśli zwróci na mnie uwagę jako na kobietę. Niech dostanie więcej pieniędzy!

Uśmiechnięty Dariusz wszedł do swojego pokoju, miał jeszcze piętnaście minut przed lekcją. W torbie wyciągnął telefon, a w kieszeni znalazł zapakowany posiłek od żony kanapki i termos z palącą kawą. Cud!

Na przerwie do klasy weszła uczennica ze szkoły podstawowej, Zofia. Nie patrzyła mu w oczy.
– Powiedz, co chcesz, Zosiu, nie wstydź się.

Dariusz usłyszał jej myśli:

– Co ta Jadwiga chce? Rozwiąż guziki przy koszuli i stań przy nauczycielu. Wejdę, a pan szybko wyjdzie, a ja dostanę dobrą ocenę.

Po usłyszeniu, Dariusz błyskawicznie wybiegł z klasy, uderzając w drzwi, gdzie stała Jadwiga.

– Tego typu przedstawienia podrektor może mi organizować ciągle. Muszę szukać nowej pracy pomyślał.

Po trzeciej lekcji zadzwonił przyjaciel z uczelni, proponując pracę w prywatnym liceum, gdzie pełniłby dyrektora. Dariusz rozważył propozycję, planując spotkanie z Teresą w kawiarni. Na kartę bankową spłynęła wypłata okazało się, że jest bogaty! A jego skarbami nie są złoto i diamenty, lecz kochająca żona, dzieci i dobre serce. Bez tego byłby jedynie bezdusznym przedmiotem, niezdolnym kochać czy odczuwać ból innych.

Gdy zamykał drzwi szkoły, spadł na niego śnieżny kulka. Nie przywiązując wagi do drobnych zdarzeń, wyszedł z budynku, wiedząc, że musi pogodzić się z żoną.

– Tylko nie chcę już słyszeć cudzych myśli, choć dziś przydały mi się bardzo pomyślał, kupując przy metrze bukiet białych chryzantem dla Teresy. Zapłacił kwiaciarce i przestał czytać jej myśli!

– Jak jestem szczęśliwy! Cały ten zgiełk i pogoń za wiatrem! Prawie straciłem moją Teresę, drażniąc ją drobnymi sprawami myśla, patrząc na jej radosny uśmiech, gdy biegła mu na spotkanie. Włosy wypłynęły z fryzury i opadły jej na oczy.

Delikatnie dotknął jej kosmyka i pocałował go. Pachniały one domem i ciepłem.

Śnieżynki dalej wirowały w powietrzu, wykonując akrobacje. Może to właśnie one przywróciły pokój między Dariuszem i Teresą wystarczyło, że rozpostarły białe skrzydła.

**Lekcja:** Słuchaj serca, nie cudzych szeptów; prawdziwe szczęście kryje się w prostocie, miłości i współczuciu.