Weronika Kowalewska bardzo kochała koty… A jak można ich nie kochać, skoro uważała się za jednego z nich, mimo że była prawdziwym psem.

Weronika Kwiatkowska uwielbia koty A jak mogłaby nie kochać ich, skoro uważa się za jedną z nich, choć w rzeczywistości jest prawdziwą psem. Średniej wielkości, mocno zbudowaną suczką z zębami, o jakich marzyby i krokodyl. I nie szkodzi jej, że inni będą im zazdrościć Weronika zawsze była dobrą dziewczyną i nikomu nie przeszkadzała w zazdrości.

Miłość do kotów nie pojawia się od razu, a dopiero po około półtora miesiąca od jej narodzin. Tego dnia Jadzia, jeszcze bezimienna szczeniaczka nieokreślonej rasy, siedzi w kałuży i wyje ku niebu. Nie ona wylała tę kałużę, lecz wczesna wiosenna burza. Jadzia krzyczy, ile sił ma, a sił ma niewiele, skarżąc się całemu światu na swój los.

Słyszy ją tylko kot Mruczek. Podchodzi, siada na brzegu kałuży, zwija łapki pod siebie, otula ją puszystym ogonem i przygląda się temu małemu, przerażonemu zdziwieniu. Nagle zwraca uwagę na biały kopytko na przedniej łapie Jadzi. Ogląda je dokładnie także on ma taki sam ślad!

Co to za znak? przemyka myśl w głowie Mruczka. Skąd mogła wziąć taką matkę? Czy spacerował z Murką? A może z Łucją? Czy przyglądał się Matyldzie na strychu? Kto jest jej matką i czemu zostawiła szczenię w kałuży?

Jadzia, przerywając swój lament, zauważa kogoś obok. Kogoś, od kogo czuć ciepło i współczucie. Przestraszona, że ten ktoś może odejść, rzuca się na niego i biegnie. Łapki plączą się, i znowu spada do wody, piszcząc. Mruczek wzdycha z pogardą, ale już nie waha się to w stu procentach jego własna córka! Przecież i on kiedyś miał plączące się łapki.

Kot wstaje, ostrożnie przechodzi przez kałużę, pochyla się nad szczenięciem, ciężko wzdycha i chwyta ją za kark. Ciężka jest rola ojca, ale nie zamierza unikać obowiązków. Gdy matka ją porzuciła, ja nie zostawię jej samej! myśli. Jadzia w tej chwili czuje, że jest pod ochroną. Cicho staje, rozluźnia się i nawet zasypia a Mruczek niesie ją do swojego domu.

Kiedy Mruczek zauważa, co przywiózł na podwórze, właścicielka wyciąga ręce w zdumieniu:

Fryzco, chodź zobacz, nasz kot przyniósł psa! I to takiego pulchnego, z grubymi łapami! Wspaniała strażniczka!

Fryderyk, pan domu, też przyjmuje Jadzię z aprobatą. Nie wiedzą jednak, że Weronika Kwiatkowska nie zamierza nikogo strzec. Jest przecież prawdziwą kotką, córką Mruczka a koty nie pilnują tak, jak psy.

Wychowana przez kota, Jadzia dba o czystość, poluje na myszy i ptaszki. Próbuje wspinać się na drzewa i płoty, ale jej ciężka, krągła dupa nie pozwala. Po dwóch latach rośnie ponad ojcakota, próbuje walczyć z innymi kotami i psami, lecz Mruczek ciągle ją powstrzymuje:

Z obcymi radzę sobie sam, nie pozwolę, by piękna kotka straciła futro!

Mruczek nie przyznaje, że Jadzia jest psem. Przyznanie się oznaczałoby, że nie jest jego córką, a on nie potrafi przyznać się do błędu. Kto kłamał, ten Mruczka dostaje solidną klapę.

Pewnego wieczoru Mruczek nie wraca do domu. To się nigdy wcześniej nie zdarzyło! Jadzia czeka, czeka, próbuje wspiąć się na płot, wsuwać nos w szczelinę, licząc na zapach powracającego taty. Nic nie działa pazury ślizgają się po gładkiej powierzchni, nos nie wyczuwa żadnego aromatu. Serce Jadzi bije jak szalone.

Pies wpadł w szał, pobiegł po podwórzu, usiadł i wył:

Puść ją! wtrąca się pani domu. Nie pozwoli jej spać, dopóki Mruczek nie wróci. Znajdzie go i wrócą razem

Jadzia, niczym strzała, przeskakuje ogrodzenie, zatrzymuje się na chwilę, zamyka oczy i nasłuchuje. Wewnętrzny głos podpowiada jej drogę, a ona, piszcząc z niecierpliwości, biegnie tam, gdzie kiedyś ją znalazł kot. Przewidywanie nie myli.

Mruczek leży na wilgotnym podłożu, tam, gdzie dopiero co wyschła kałuża. Jest wyczerpany, rozrzedzony.

Tato wydobywa się z gardła szczeniaczki żałosny jęk. Powoli podchodzi, błagając wszechświat, by kot przeżył. Nikomu nie przydarzyłoby się w jej zębach tak delikatny pojazd, by zranić nawet motyla.

Czuły nos wyczuwa dwa zapachy po ojcu Jadzia zapamięta je na zawsze.

Mruczku! woła.

Właściciele chwytają kota, owijają go kocem, wsiadają do samochodu i pędzą jak najszybciej do najbliższego gminnego weterynarza w Krakowie.

A Jadzia? Biegnie za nimi, aż auto zniknie z pola widzenia. Upada, czekając… Co myśli, co czuje? Po prostu boi się, że Mruczek już nie wróci. Jej lęk się potwierdza ludzie przyjeżdżają bez kota.

Jadzia nie wierzy. Przeszukuje auto, wącha zapach leków i cicho płacze. Przez trzy dni prawie nic nie je, pije jedynie wodę, a w sercu rośnie nienawiść. Dlaczego obce psy rozszarpały mojego tatę? myśli. Wtedy rozpoznaje zapach własnych ludzi, ale nie znajdzie już mruczącego ojca.

Nienawiść płonie tak, że Jadzia nie potrafi się uspokoić. Z trudem zaczyna jeść, coraz częściej spoglądając przez płot. Weronika Kwiatkowska czeka. Czeka, aż nadarzy się okazja ucieczki.

Dwie tygodnie minęły, gdy w końcu otworzyli bramy i odjechali. Jadzia wyrwała się z podwórka! Obwąchała całą wieś, wyczuła zapach obcych psów przy drodze, które podjadły gęsi. Upadła na ziemię, bo Mruczek nauczył ją, że w polowaniu liczy się cisza. Trzeba poczekać moment, podejść blisko, a potem szybki rzut zwierz w zębach!

Weronika Kwiatkowska dalej uważa się za prawdziwą kotkę. Nie szczeka bez potrzeby, nie kręci się. Jadzia skrada się cicho, przyciska się coraz bliżej, tłumiąc wściekły ryk. Nagle następuje szybki atak, tak jak nauczał ją tata.

Kości trzeszczą, futro fruwa, skóra rozdziera się pod ostrymi zębami i pazurami Jadzi. Walczy jak rozgniewana kotka, nie jak pies, którego nie uczył. Psy wyją, ale nie mają szans żadna nie przetrwała tej nocy przy Mruczku. Jadzia triumfuje, rozrywając obu wrogów, aż nagle mocny szarpnięcie za obrożę wyciąga ją do tyłu.

Wtedy chwytają ją ręce właścicielki. Pan dom tymczasem wypędza podarte psy.

Jadziu, uspokój się To one ugryzły Mruczka? Dobrze je uderzyłaś! Prawie nas przejechały, a Mruczek zobaczył cię w samochodzie i ruszył na pomoc

Usłyszawszy własne imię, Jadzia drży i odwraca się. Z samochodu patrzy na nią Mruczek!!!

Po co się dziwić? Zostawiliśmy go w szpitalu, szwy, kroplówki, leczenie. Mówiliśmy ci, że płaczesz, bo nie słyszysz nic.

Weronika krzyczy tak, jak dwa lata temu, i biegnie na szczęśliwych łapach do auta. Mruczek, surowy, strzęsze ślinę z pyska, ryczy do swojej córki:

Zwariowałaś, że sama z nimi walczyłaś? Nie mogłaś mnie poczekać?

A potem dumnie dodaje:

Nikt nie widział mojej matki Teraz wszyscy poznają Kocią córkę! Najlepszą kotkę na świecie!

Weronika Kwiatkowska delikatnie wącha szwy na grzbiecie Mruczka i żałuje, że zatrzymano go tak wcześnie. Mruczek miał rację ona naprawdę jest kotką i, jak kotka, potrafi cierpliwie czekać

A teraz, szczekając z przepełnionych uczuć, Jadzia znów liże swojego ukochanego tatę.