Zostaw ją w szpitalu, mówili rodzina

Drogi pamiętniku,

Rodzice wciąż namawiali: Zostaw w szpitalu, nie ryzykuj.
Mąż wciąż się denerwował, patrząc na naszą nowonarodzoną córeczkę w kołysce.
Po co ją w ogóle zabrałaś? Przecież jasno powiedziano ci diagnozę! wrzeszczał, machając dłonią.
Jak możesz być taka? Czy wiesz, w co się pakujesz?

Nasza mała Zosia, pomimo plotek o niej, myślała inaczej niż reszta rodziny.
Mój mąż, Paweł, i wszyscy krewni sądzili, że to nie ma sensu, a nawet moja mama Renata krzyczała:
Po co, Jadzia? Znowu dziecko? Co to za kontuzja! Weź wózek, żeby się nie przewróciła, kochanie! twierdziła, że dziewczynka nie przetrwa długo.

Mimo że tak mówiono, zaproponowano zostawić ją w szpitalu to była najrozsądniejsza opcja. Nie każdy rodzic radzi sobie z takim wstrząsem, a już zostawienie zdrowego dziecka jest rzadkością, nie mówiąc już o chorym.

Mała Zosia nie płakała: jej wargiczki były niebieskawe, a paluszki blade w medycynie nazywa się to akrocyanozą. Diagnoza brzmiała: wrodzona wpadka serca o umiarkowanym stopniu, czyli ubytek przegrody międzykomorowej. Można przeżyć, ale będzie ciężko powiedział lekarz.

Jednak ja, jako matka, poczułam, że muszę zabrać ją do domu. W sprawach dziecka decyduje zawsze matka.

Od razu Paweł się wycofał, gdy zobaczył, że nie zamierzam się poddać. Na koniec krzyknął, że jeśli zmienię zdanie, może wróci, a jeśli chcę dalej budować z nim życie, muszę się pośpieszyć. Nasza miłość wydawała się silna, ale ja nie obwiniałam go nie każdy potrafi poświęcić się tak, jakby tego wymagała sytuacja.

W końcu Paweł przyjechał, choć bez bukietów i balonów po co świętować? Babcie po obu stronach od razu nalegały: Zostaw w szpitalu, ten chory nie jest nasz.

Starałam się zrozumieć perspektywę rodziny i męża, ale nawet mały bukiecik nie był w stanie ich przekonać. Nikt nie poparł mnie, oprócz jednego przyjaciela ze szkoły Michała Korczyńskiego, który od dziecka był w moim życiu zakochany.

Michał rzadko dzwonił, bo Paweł go nie lubił:
Nie ma przyjaźni między płcią, nie obarczać mnie papką! Nie uwierzę, że coś się między wami stało! powtarzał.

Michał i ja pogodziliśmy się, ale często wspominałam go jako wesołego chłopaka z skromnej rodziny, którego nie lubiła moja mama Renata.
Ale Aleksy, to zupełnie inna sprawa! On pracuje w fabryce, a po tym, co się dzieje w IT, nic nie stoi na przeszkodzie mówiła Renata.

Michał pracował operatorem maszyn w zakładzie i był z tego dumny.
Wiesz, Jadzia, dostałem podwyżkę! Może twoja mama pozwoli mi wyjść za mąż? drwił, a ja tylko przewracałam oczami.

Michał marzył, że po zgodzie mamy zostanie moją żoną, bo przyjaźń przerodziła się w miłość. Nie wahał się co do tego, że ja już była w związku z Pawłem, którego kochałam.
Patrz, co mówią nie wstydź się pokazywać przyjaciółek! rzucała Renata.

Mój wybór był oceniany przez mamę, która lubiła dominować i wymuszać swoją wolę. Gdy córka nie napisała odmowy, usłyszałam:
Jak śmiesz się sprzeciwić! Od teraz nie mam córki! Nie wchodź do mojego domu ze swoimi planami!

W efekcie, kiedy przywiozłam Zosię z szpitala, znalazłam się w sytuacji jak w filmie Katia i Łzy, tylko że naszym scenariuszem była poważna choroba serca i brak szybkiego przejścia do lepszego życia.

Nie liczyłam, że wszyscy odwrócą się od mnie mąż, obie mamy, ojcowie i reszta rodziny. Całe rodzinne terytorium stało po stronie Renaty:
Co ty sobie wyobrażasz? Znowu wyciągniesz dziecko z domu, a Paweł od razu wróci!

Choć panowało zamieszanie, nie chciałam, by Paweł wracał. Mimo że wciąż go kochałam, w sercu zaczęło kiełkować coś, co niszczyło tę miłość. Wiedziałam, że nie przeżyjemy dalej razem.

Paweł odjechał tego samego dnia, zabierając meble, obiecując, że weźmie je później. Zostałam sama z żalem i chorą Zosią nie tym, o jakim marzyłam, z różową pokojem i białymi meblami.

Nasze ściany będą piękne, a córka ma wszystko, co najlepsze! mawiał Paweł, naklejając tapetę.

Teraz pokój był różowy, meble białe, a przyszłość Zosi wydawała się mglista. Nie płakałam, a jedynie czułam emocje. Zdecydowałam się zadzwonić do Michała, z którym kontakt prawie zgasł:
Czy naprawdę było tak, jak kiedyś? dzwoniłam, a on od razu zaproponował pomoc.

Michał przyjechał, kupił potrzebne rzeczy dla dziecka, przestawił łóżeczko bliżej mnie. Zmęczenie przytłoczyło mnie po długim streśieniu, ale w końcu zasnęłam, czując, że nie jestem już sama.

Gdy się obudziłam, pielucha była zmieniona, w kuchni gotował się rosół, a Michał drzemał przy śpiącej Zosi. Leżałam po drugiej stronie podwójnego łóżka, nie mając siły już nic kwestionować.

Michał codziennie przychodził, pomagając fizycznie i finansowo leczenie dziewczynki było kosztowne, więc zatrudniliśmy nianię na kilka godzin dziennie. Wieczorami Michał kąpał Zosię, bo nie miałem wsparcia ze strony męża ani matki.

Po półtora miesiąca przyszedł Paweł po swoje rzeczy:
Wiedziałem, że będziesz mi pod rękę A ja nie mam w rodzinie defektów serca, więc nie licz na alimenty! rzucił. Nie liczyłam już na nic od niego.

Michał zręcznie odepruł agresywnego Pawła, który odszedł, a ja złożyłam pozew o rozwód. Biologiczny ojciec nie mógł uniknąć alimentów, ale przynajmniej nie musiałem się z nim mierzyć.

Leczenie Zosi przynosiło efekty dziewczynka zaczęła delikatnie różowieć. Najważniejszy krok miał przyjść po operacji, na którą już wyznaczono termin.

Michał wciąż był przy nas. Kiedy poprosiłam go, by został, nie z wdzięczności, a bo poczułam, że potrzebuję go nie tylko jako pomocnika.

Po operacji Zosia przeszła rehabilitację, przyzwyczaiła się do zdrowego trybu życia. Gdy poszła do szkoły, zapisała się do studia folkloru, gdzie błyszczała w rosyjskich piosenkach i miała absolutny słuch.

Wtedy mój własny blog rozrósł się dzięki Michałowi, który zachęcał:
Jadzia, jesteś świetna! Fotkuj Zosię, podpisuj ciekawe opisy i publikuj regularnie! i ludzie naprawdę zaczęli śledzić naszą historię.

Zosia zaczęła wygrywać konkursy, a my zamieszczaliśmy nie tylko zdjęcia, ale i jej nagrania, co przyciągnęło setki obserwujących.

Relacje z mamą pozostały chłodne; nie wybaczyła mi nieposłuszeństwa i nie interesowała się wnuczką, chora czy zdrowa.

Pierwszy telefon odebrała była teściowa po zwycięstwie Zosi w konkursie:
Jadzia, twoja dziewczynka jest jak mój Syniek, aż się nie mogę nadziwić! powiedziała.

Następnie zadzwonił Paweł:
Przepraszam, rozgrzałem się, ale widzę, że się myliłem. Może spotkamy się razem z Zosią? odpowiedziałem: Oczywiście, ale musi chcieć i ona.

Trzynastolatka Lena, świadoma dwójki ojców, odmówiła:
Po co? Nie znam go, mamo! O czym mielibyśmy rozmawiać?

W rezultacie, ludzie radzą: Nie ma sensu szukać dziury w całym, a nie Szarlotki!

Niespodziewanie zadzwoniła Renata, przywiązująca wagę do pozorów. Pokazała się piękna dziewczynka z cudownym głosem, zdobywająca nagrody nie wstydzę się tego pokazywać przyjaciółkom.

Niestety, ja, Jadzia, stałam się zgorzkniała i nie wybaczyłam babci, która chciała spotkać się z wnuczką.

Warto mieć zdrową, piękną, samodzielną córkę, ale przyjemniej jest wyrosnąć własnym wysiłkiem, odczuć satysfakcję i być prawdziwą mamą. Michał stał się prawdziwym ojcem, a to bezcenna wartość.

Niech inni trzymają się razem, gdziekolwiek chcą w lesie, na wsi, z siatką na motyle. Czy to okrutne? Tak. Czy sprawiedliwe? Również tak. To dotyczy nas wszystkich ojca, babci i mnie.