Nie przestawaj wierzyć w szczęście

Nie przestawaj wierzyć w szczęście

Kiedyś, w młodości, Ewelina wchodzi na gwarny jarmark w Krakowie. Romantyczna wędrowniczka z oczami jak nocny bezkres chwyta ją za rękę i śpiewa:

Piękna, będziesz żyć w słonecznej krainie, tam gdzie powietrze pachnie morzem i jabłoniami.

Ewelina wybucha śmiechem:

To bajka! Nigdy nie opuszczę swojego miasta!

Życie toczy się spokojnie. Poślubia Szymona, kocha go, rodzi córkę Kasię i planuje drugie dziecko. Zanim jednak zostaje w domu, szuka pracy, by nie stracić umiejętności. Popracuję pięćsześć lat, potem może zajmę się synem myśli.

Nagle przychodzi delegacja, która wywraca wszystkie plany. Dzwoni sąsiadka, pielęgniarka:

Ewelina, przywieziono twojego Szymona do szpitala! Karetka przyjechała z nieznanego adresu po drugiej stronie ulicy.

Nigdy nie wiadomo, gdzie wyjdą rodzinne sekrety.

Powrót do domu przypomina kiepski thriller. Już tego wieczoru Ewelina pędzi do szpitala, serce bije w gardle. Mąż, blady, z bandażem na ręce, unika jej wzroku.

Skąd cię zabrali? pyta cicho.

Milczenie mówi więcej niż słowa. Okazuje się, że w tamtym mieszkaniu mieszka samotna kobieta, koleżanka Szymona, ich przyjaźń trwa już ponad rok.

Charaktery różne. Jedni zamykają oczy, drudzy wywołują kłótnie, a potem, zaciśnięte zęby, podają zdradziecowi miskę zupy. Ewelina jest z innego gatunku. Nie czeka na męża w szpitalu ma kogo przytulić ranną Kasię.

Z pakunkiem najpotrzebniejszych rzeczy w starym kufrze, trzymając przerażoną Kasię za rękę, wychodzi z drzwi wspólnego mieszkania, nie odwracając się.

Zaczynamy nowe życie, córeczko mówi, mocno ściskając małą dłoń.

Mama przyjmuje ich na chwilę, potem Ewelina rozwodzi się, dzieli metr kwadratowy z byłym mężem i bierze kredyt hipoteczny. Żyje na autopilocie, stara się zapewnić siebie i przyszłość córki.

Lata później, zmęczona pracą i samotnością, Ewelina leci do Polski południowej, do przytulnego domu przyjaciółki mamy, Oli, oddalonego o godzinę jazdy od Krakowa. Długo się zastanawia, oszczędza każdy złoty na wakacje, aż nagle kupuje bilety nie wytrzymuje już tego wszystkiego. Liczy, że polskie słońce roztopi lód w jej sercu.

Ola, słuchając jej gorzkich wyznań Już nigdy nie nauczę się ufać, Miłości już nie ma nie wytrzymuje. Po cichu dzwoni do znajomego, właściciela lokalnej winnicy:

Januszu, znajdź mi Łukasza. Natychmiast! Powiedz mu, że mam dla niego narzeczoną.

Myśli Eweliny nie mają nic wspólnego z romantyką. Leży już w miękkim szlafroku, czyta książkę, próbując odpędzić smutne myśli. Za oknem ciemna, bezgwiezdna noc.

Nagle stuka do drzwi. Po chwili wchodzi promienna Ola:

Ewelina, wstawaj! Twój narzeczony przyjechał!

Co za bzdury? śmieje się Ewelina, ale zakłada szlafrok i wychodzi do salonu.

Na progu stoi on. Wysoki, z siwą skronią i błyszczącymi oczami. Łukasz. W ręku trzyma kask, a za plecami, przytwierdzony do ściany domu, stoi podniszczony motocykl. Przejechał dwadzieścia kilometrów po górskich serpentynach pod gwiazdami, by zobaczyć nieznajomą.

Ola mówiła jesteś polską księżniczką? mówi po połamanym angielsku, z akcentem, który brzmi jak melodia.

Ewelina, oszołomiona, wyciąga rękę do uścisku. Łukasz chwyta ją w ciepłe, duże dłonie i nie puszcza. Siadają razem na kanapie, nie rozłączając się. On ledwo zna angielski, ona nie mówi po włosku. Ich rozmowa złożona z gestów, uśmiechów i spojrzeń jest tak szybka i porywająca, że Ola, uśmiechnięta, odchodzi, zostawiając ich wśród rosnącego cudu.

Rano Łukasz odjeżdża, znów siadając na żelaznym rumaku. Później Ewelina dowiaduje się, że jego życie przed tą nocą to seria niepowodzeń dwa rozwody, żadnych dzieci, żadnego domu. Mieszka w małym mieszkaniu nad garażem brata i prawie przestał wierzyć w szczęście.

Na dziesięć dni przed wyjazdem ustalają wszystko. Wrócę mówi po prostu, odpowiadając na jego propozycję. Będziemy razem.

Kilka miesięcy w ojczyźnie przelatuje w szaleńczym wirze: zwolnienie z pracy, pakowanie, trudne rozmowy z rodziną, która nie rozumiała jej szaleństwa. Telefon codziennie wybucha od wiadomości.

Moje słońce, jak się masz? Tęsknię. Łukaszu.

Nasze nowe okno wychodzi na oliwkowy gaj. Twój pokój czeka. Twój Łukasz.

Nie drażni go siedmioletnia różnica wieku (Ewelina jest starsza) ani dwunastoletnia córka, którą ma pokochać.

Pewnego dnia, siedząc na tarasie nowego domu, zalanego słońcem, przytula go za barki i pyta:

Łukaszu, dlaczego od razu uwierzyłeś w nas? Czemu się nie przestraszyłeś?

Odwraca się, a w jego oczach odbija się cała Toskania? nie, cała polska wieś:

Pewnego razu stary winiarz powiedział mi, że spotkam kobietę ze wschodu. Kobietę z duszą pełną burzy i sercem szukającym spokoju. Powiedział, że przyniesie mi szczęście, którego nie mogę znaleźć w swoich winnicach. To jesteś ty, Ewelina.

I co? szepcze, czując łzy. Znalazłeś to szczęście?

Łukasz nie odpowiada słowami. Przyciąga ją do siebie i całuje, jakby był to ich pierwszy i ostatni pocałunek. Potem, z promiennym uśmiechem, mówi:

Znalazłaś mnie sama! Jestem niezmiernie szczęśliwy.

I życie naprawdę się układa. Znajdują dobrą pracę, biorą kredyt na domik z widokiem na wzgórza. Łukasz kocha przybraną córkę Kasię, która teraz z zapałem uczy się polskiego. Rano przynosi Ewelinie do łóżka kawę z cynamonem, wieczorami dom wypełnia zapach domowej pasty, którą gotuje wyśmienicie. Jego miłość przejawia się w bukietach polnych kwiatów na stole, w delikatnych dotykach, w troskliwym spojrzeniu, którym odprowadza żonę każdego poranka.

Ewelina rozkwita. Nie może uwierzyć, że tak długo myślała, iż wspólnego szczęścia nie ma. Teraz wie: szczęście nie jest mitem. Przemierza świat i uparcie szuka swojej połówki. Gdy ją znajdzie, łączy ich tak mocno, że żadna burza życia już ich nie przeraża.