Święto Dla We Dwoje

Już w dzieciństwie Jadwiga z rodzicami była na weselu kuzynki. Na początku wszystko wydaje się ciekawe, ale potem widzi, że młoda para, wyczerpana od nieustannych okrzyków gorzko, siedzi przy stole bez uśmiechu, a goście wciąż wstają, tańczą, śpiewają i krzyczą. Głośny gwar męczy Jadwigę. Mimo że ma dopiero dziesięć lat, postanawia, że nie chce takiego wesela współczuje parze.

Jeśli kiedyś wyjdę za mąż, może lepiej wcale nie wyjść myśli.

Lata mijają, Jadwiga dorasta, a gdy spotyka swojego Marka, zapomina o dawnych rozterkach. Gdy jest przy nim, nie ma już nic poza nim i nią.

To wspaniale, kiedy ktoś rozumie cię pół słowem, a może nawet pół spojrzeniem rozmyśla, kładąc się spać. Dobrze, że spotkałam Marka.

Jadwiga wie, że kocha Marka rozumie, że to właśnie miłość. Ceni go za lojalność i za to, że zawsze ją podtrzymuje, choćby przy drobnych drobiazgach.

Z Markiem mamy zaufanie i pełne porozumienie mówi przyjaciółce Lidzie. Najbardziej podoba mi się jego szacunek dla mojego zdania, nawet gdy różni się od jego własnego.

Lidia odpowiada:
Jesteś szczęśliwa, Jadwigo, rzadko spotyka się pełne zrozumienie. U mnie z Michałem wszystko jest inaczej każdy ma swoje problemy i nie potrafimy się ze sobą dogadać. Nie wiem, czy chcę go poślubić.

Jadwiga radzi:
Czas wszystko wyjaśni, nie musisz teraz podejmować decyzji.

Lidia przyznaje:
Mama nie radzi mi się spieszyć, nie podoba jej się Michał

W związku z tym, że Jadwiga i Marek doskonale się rozumieją, podchodzą do rejestracji małżeństwa tak, jakby było to naturalne.

Jadwigo, myślę, że nadszedł czas, byśmy się pobrali proponuje Marek, odprowadzając ją pod dom. Co o tym sądzisz?

Co myślę? Myślę, że to właściwy moment. Jedynie nie wiem, jak zorganizować nasz ślub. Nie chcę zapraszać tłumu gości przypomina mu, jak w dzieciństwie była na weselu i od razu wiedziała, że tak nie będzie.

Marek się śmieje, rozumiejąc, że dla niego formalności nie mają wagi.

Zdarza się mówi a co się martwisz? Może u nas będzie inaczej.

Oczywiście nie tak. Szczerze mówiąc, Mareczku, chcę ślub tylko we dwoje. Nie chcę, by nasz dzień zamienił się w horror, w którym ludzie krzyczą i hałasują.

Ja też nie przepadam za tłumem odpowiada Marek. Idź spać, jutro pogadamy delikatnie odpycha ją w stronę drzwi.

Jadwiga nie zasypia. Naprawdę nie chce hałaśliwego wesela. Są już dorośli ma 26 lat, Marek 28 i myślą inaczej niż dwudziestolatkowie. Wieczorem po pracy siedzą w kawiarni i znów rozmawiają o ślubie.

Mareczku, wciąż skłaniam się ku temu, abyśmy mieli ceremonię tylko we dwoje mówi Jadwiga.

Tylko we dwoje? To brzmi romantycznie wykrzykuje Marek. Wielka sala w restauracji, pięknie nakryte stoły, a my sami. Wyobrażasz to? Ty w białej sukni, ja w fraku, płomień świec, cicha muzyka Pijemy szampana i gratulujemy sobie nawzajem.

Nie żartujesz, Mareczku, naprawdę chcę ślub tylko we dwoje podkreśla Jadwiga. Jak to wytłumaczyć rodzicom? Przecież mam jedną siostrę, a ty jedynego syna

Dokładnie mówi nieco zirytowana Jadwiga. To nasze życie, a oni decydują.

To tradycja, Jadwigo filozoficznie dodaje Marek.

Tradycje mnie nie interesują. Chciałabym kiedyś w górach w zapomnianym kościele wymienić przysięgi marzy Jadwiga.

O, więc będziemy się brać? zdziwia się Marek.

To moje marzenie, Mareczku.

Jeśli poważnie, to po prostu podpiszemy się w Urzędzie Stanu Cywilnego i udamy się w podróż poślubną proponuje Marek.

Podróż poślubna to nie ślub sprzeciwia się Jadwiga. Chcę ceremonię we dwoje.

No dobrze, we dwoje uśmiecha się Marek. Nie potrzebujemy fraka, ale tradycji nie da się tak po prostu odrzucić. Będziesz w białej sukni, ja w fraku, a potem może jacht

Tylko nie w dżinsach, chcę białą suknię! A Ty w fraku. Wyobraź sobie, że poślubimy się w urzędzie, a potem podniesiesz mnie na ręce i zawlecisz na jacht.

Marek śmieje się.

Tydzień później, potajemnie przed rodzicami, składają wniosek w Urzędzie Stanu Cywilnego. Do ślubu zostały dwa miesiące, ale wciąż nie wiedzą, jak ma wyglądać ich uroczystość. Liczą, że w tym czasie wszystko się uściśli.

Pewnego wieczoru siedzą w pokoju Marka, nie chce im wyjść, pada deszcz.

Cześć, młodzieży wtrąca się Anna, matka Marka, zaglądając do pokoju. Co zamierzacie świętować? Słyszałam o szampanie.

Tak, trzecia rocznica naszego poznania odpowiada syn.

Myślałam, że planujecie wziąć ślub mówi tajemniczo, patrząc na nich. A przyszedł mi sygnał, że złożyliście wniosek w Urzędzie.

Mamo, skąd wszystko wiesz? Znowu masz wszystko pod kontrolą? pyta Marek.

A ty, co myślisz, że będziesz żył ze mną? żartuje Anna.

Dobra, przyznajmy się. Złożyliśmy wniosek, zastanawiamy się nad ślubem przyznaje Jadwiga.

A wy co macie myśleć? My, rodzice, zdecydujemy. Wy kupcie suknię, pierścionki i frak dla Marka stanowczo mówi matka.

Nie chcemy huczącego wesela z setką gości, chcielibyśmy po prostu wymienić przysięgi i świętować we dwoje mówi Marek cicho.

To nie zadziała. Ślub to ślub naciska Anna.

W tym momencie wchodzi ojciec Roman, żartobliwie mówi:

Znowu coś przegapiłem? Rozmowa o weselu? No w końcu

Tak, tato. Ale my chcemy ślub we dwoje dodaje matka, trzymając się za serce.

To nie w naszej tradycji donośnie stwierdza ojciec. Nie rozumiemy, że nie chcecie nas zobaczyć w najważniejszy dzień. Nasz jedyny syn Nie macie rodziny? Nie zburzymy tradycji. Zróbmy wesele w restauracji z gośćmi.

Dlaczego mamy tak postępować, a nie tak, jak nam się podoba? protestuje Marek.

Bo przerywa go ojciec tonem nie do podważenia i wychodzi.

Gdy Marek odprowadza Jadwigę, mówi:

Teraz twoja kolej powiadomić rodziców, zobaczymy, co powiedzą.

Powiedzą to samo, co twoi odpowiada.

W domu spotyka ją zaniepokojona matka.

Mamo, co się stało? pyta przerażona córka. Znowu serce?

Nie, dusza. Ania zadzwoniła i powiedziała, że nie chcecie wesela. A wy potajemnie złożyliście wniosek Co wymyśliliście?

Rozumiem, myślałam, że nas wesprzecie, ale znowu nie

Tak, córko wtrąca ojciec. Tradycje są i nie można ich łamać. Nie jesteście pierwszymi, którzy się żenią, i nie jesteście ostatnimi.

Tato, nie chcę psuć najważniejszego dnia mówi Jadwiga.

Co ja mówię? Tak będzie, nic nie zepsujemy.

Tato, chcę ślub we dwoje i jacht.

Kto się sprzeciwi? stwierdza ojciec. Dostaniesz jacht i podróż poślubną, ale po tradycyjnym weselu.

Jadwiga rozumie, że Marek ma rację. Rodzice będą decydować, a ich tradycje i goście pozostaną niezmienione. Nikt ich nie popiera. Kiedy Marek opowiada przyjacielowi Szymonowi o planie ślubu we dwoje, ten reaguje rozczarowany:

Myślałem, że po prostu się pobawimy, tak jak się powinno

To jeszcze nie ostateczna decyzja, Szymonie odpowiada Marek. Rodzice mają inne plany.

Zbliża się dzień ceremonii. Rodzice kombinują, pytają:

Kwiaty białe czy różowe? Gości już mamy dwieście.

Jadwiga i Marek patrzą na siebie przerażeni nie spodziewali się takiej liczby osób.

Liczyliśmy na małe przyjęcie mówi Marek.

Oczywiście, małe. Nie martwcie się. Zorganizujemy wszystko. Po uroczystości zawieziemy was na lotnisko i wyślemy nad morze zapewnia ojciec. Tam będziecie sami.

Ślub odbywa się w eleganckiej restauracji w Warszawie, w sali ozdobionej białymi kwiatami. Przed samą ceremonią Jadwiga czuje zawroty głowy; rodzice nie wpuszczają ich w szczegóły, chcąc, by młodzi czuli się spokojnie. Ale jak można być spokojnym, gdy szykuje się wielka impreza?

Wreszcie nadchodzi dzień. Jadwiga wychodzi z klatki schodowej w białej sukni, a przy jej progu stoi Marek w fraku wygląda jak bohater z bajki. Atmosfera świętowania ogarnia ją, a serce rośnie z radości.

Jak bardzo kocham ten zamieszanie przyznaje sobie Jadwiga, otoczona rodziną, przyjaciółmi i znajomymi.

Wesele w restauracji, pięknie udekorowane białymi kwiatami, jest huczne i wesołe; goście skandują gorzko!. Jadwiga jest szczęśliwa, a Marek jeszcze bardziej bo gdy ona czuje się dobrze, on również jest spełniony.

Pod koniec dnia siedzą już w samolocie, lecąc nad Bałtykiem, i rozmawiają:

To było szybkie i wspaniałe