– Ależ rozumiesz, Alu, że na takich jak ty się nie żeni – powiedział spokojnie Arsenii.

Rozumiesz, Ludmiło, że na takich jak ty nie wychodzi się za mąż mówi spokojnie Marek. Są kobiety do miłości i przyjemnych chwil, a są te, które zachowują czystość do ślubu. Niestety, ty nie należysz do pierwszej grupy.
Co więc we mnie nie pasuje, Marku? Gotuję pysznie, wyglądam świetnie, w domu panuje porządek. Jako żona mam ci się podobać? pyta zdziwiona Ludmiła, patrząc na mężczyznę, którego uważała za ukochanego.
Właśnie to jest problem! Jesteś już zniszczona. Zrozum: ludzi takich jak ty nie biorą za żony. Spotyka się z nimi po prostu bez zobowiązań. Zaślubuje się dziewczyny cnotliwe, w których jesteś pierwsza. Musisz być gotowa myć mu stopy i pić wodę, jak w przysłowiu kończy, zadowolony ze swego słowa, odwraca się do ściany i ziewa.

Tydzień temu Ludmiła siedzi z przyjaciółkami w kawiarni na Pradze i opowiada o planach: życie się układa, ma trzydzieści lat, nie jest już dziewczyną, ma karierę, mieszkanie, auto, wygląda świetnie. Może i wziąć mąż, i mieć dzieci! Do tego jest kandydat, jak ze snu. Marek nigdy nie był żonaty, mieszka osobno, choć kupił mieszkanie obok swojej mamy. Czternaście lat różnicy, przystojny, zadbany, prawie bez złych nawyków i ma poważne stanowisko. To czyste szczęście.

Poznali się w pracy Marek przychodzi do niej na wizytę w gabinecie stomatologicznym, a wychodzi już zakochany. Ludmiła pracuje dużo: w przychodni i w prywatnej klinice, więc nie ma czasu dla siebie. A on przynosi kwiaty, nie byle jakie róże, a piwonie. W lutym! Restauracja I wszystko się zakręca.

Jedno go niepokoi: po dwóch latach związku nie było oświadczyn. Przyjaciółki dają subtelne podpowiedzi: pora, Ludmiło, wziąć mąż. Ona sama to czuje. Decyduje się porozmawiać. Przed snem podnosi temat i słyszy: jest zniszczona, nie do ślubu.

Nie może uwierzyć. Co on sobie myśli? Następnego wieczoru Ludmiła znów spotyka się z przyjaciółkami w kawiarni potrzebuje rady.
Wyobraźcie sobie, dziewczyny zaczyna Ludmiła on mówi, że już nie jestem! Że na takich nie wychodzi się za mąż!
Serio? zdziwia się Katarzyna. Jesteś piękna, mądra, samodzielna!
Twierdzi, że tylko cnotliwe dostają mąż. A ja, podobno, trzecią jakość błąd. I co mam teraz zrobić? W każdym innym aspekcie pasuje: inteligentny, z pieniędzmi, w łóżku wszystko gra.
Ludmiło, rzuć go, zanim zniszczy twoją samoocenę jęczy Lidia.
A jeszcze lepiej proponuje Katarzyna przywieź go do nas! My z Staszem mamy właśnie rocznicę dziesięć lat małżeństwa! Niech zobaczy, co to rodzina.

Postanawiają zaprosić go. Marek, który zwykle nie lubi takich spotkań, nagle zgadza się i sam siada za kierownicą. Ludmiła wyczuwa przyjemny wypoczynek z przyjaciółkami w końcu to nie ona poprowadzi auto z powrotem.

Na wczasowym domku Katarzyny i Staszka panuje domowa atmosfera: dzieci, grill, ptaszki, pies Burek biega, jakby miał niewidzialny akumulator. Obiad trwa od południa do wieczora. Starsi goście odchodzą, dzieci zasypiają. Przy stole zostają swoi przyjaciółki, gospodarze i Marek.

Piją herbata z jagodowym ciastkiem, rozmawiają. Nagle Marek zaczyna swój monolog:
Powiedzcie mi, Katarzyno, dlaczego Ludmiła nadal nie jest zamężna? Wy już dziesięć lat w małżeństwie.
No, nie każdemu udało się zakochać na trzecim roku, jak mnie wzrusza ramionami Katarzyna. Ludmiła wtedy studiowała, pracowała, nie miała czasu.
A wy wyszliście za mąż cnotliwie?
Co ty! wybucha śmiech Katarzyny. My ze Staszkiem od pierwszego roku razem!
Ale on był pierwszy?
A twój dowód? gniewa się Staszek. Moja żona stała się, i to koniec.
Widzicie! To znaczy, że była czysta. To szacunek. A jak poślubić kobietę, która miała kilku? To wstyd dla rodziny!
Co u was za rodowód, że musicie być bez przeszłości? śmieje się Lidia. Dlaczego więc dawałeś nadzieję Ludmiło?
Nic nikomu nie obiecałem wzrusza ramionami Marek. Twoja przyjaciółka powinna sama zrozumieć: jest kobietą drugiego gatunku. Do małżeństwa z nią potrzebne są poważne powody. Nie widzę ich.
Więc ja jestem trzecim gatunkiem, rozwódką z dzieckiem uśmiecha się Lidia. Szkoda ci, człowieku. Ciebie i twój rodowód.
Jak ty rozmawiasz z kobietami w moim domu? wtrąca się Staszek. Gatunki on ma! Sam jesteś przeterminowany śledź! Chwyta Marka i wyciąga na podwórko. Dla niego to proste ma dwa metry wzrostu, jest krzepki.
Z dala! Nie zepsuję tego święta. Gdyby nie dziewczyny, dawno by cię przygnieśli. Nie jesteś naszym gościem.
Ludmiło, jadę. Zostajesz ze mną, czy zostajesz? dumnie woła Marek, chwytając torbę.

Ludmiła, rozbawiona, nie potrafi odpowiedzieć. Marek, nie czekając na jej wsparcie, odjeżdża, zamykając bramę.

No, Staszu, dzięki chichocze Ludmiła. Dość! Żadnego mężczyzny więcej! Nawet przeterminowanego!
To był zły pomysł, tłumaczyć go o małżeństwie uśmiecha się Katarzyna. Ale jakiż to bohater! Dziewczyny, słyszycie? Ja pierwszy gatunek! A wy już…

Żartów wystarcza na cały wieczór. Potem Lidia odwozi Ludmiłę do domu. Życie wraca do zwykłych przyjęć pacjentów i wypełniania kart historii choroby. Marek już nie dzwoni.

Pani Doktor, zostawiła pani list na recepcji.
Dziękuję, Aniu, zajrzę później.

Po zakończeniu przyjęcia Ludmiła otwiera kopertę. W środku jest .