Święto dla dwojga: Magiczne chwile w sercu Polski

Święto dla dwojga

Kiedy jeszcze byłam małą dziewczynką, razem z rodzicami byłam na weselu mojej kuzynki w małej wiosce pod Krakowem. Na początku wszystko wydawało się takie ekscytujące kolorowe szaty, dźwięk polskich kapeli, zapach pierogów. Potem jednak zobaczyłam, jak pan młody i panna młoda siedzą przy stole, zmęczeni i wyczerpani po niekończących się okrzykach gorąco, nie potrafią nawet się uśmiechnąć. Wokół goście podskakują, tańczą, śpiewają i krzyczą.

Ja miałam wtedy tylko dziesięć lat, ale ten hałas mnie przytłoczył i pomyślałam, że wcale nie chcę takiego wesela. Wzruszyło mnie, jak bardzo zmęczeni wyglądali.

Jak będę kiedyś wychodzić za mąż, to chyba wcale nie wyjdę mruknęłam pod nosem.

Lata mijały, dorastałam, a kiedy poznałam Marka, całkiem zapomniałam o tych przemyśleniach. Gdy był przy mnie, nie myślałam już o niczym innym był po prostu moim światem.

Jak cudownie mieć kogoś, kto rozumie mnie z pół słowa, a może nawet z pół spojrzenia szeptałam, kładąc się spać dobrze, że spotkałam Marka.

Wiedziałam, że kocham Marka, rozpoznałam w sobie prawdziwą miłość. Kochałam go za jego oddanie, za to, że mnie uwielbia i zawsze potrafi podnieść mnie z ziemi, jakby zdmuchnął z nas wszystkie drobne pyłki.

Z Markiem mamy zaufanie, pełne zrozumienie mówiłam przyjaciółce Lidze i najważniejsze, że szanuje moje zdanie, nawet gdy się różni od jego.

Masz szczęście, Boguno, że tak się układa odpowiedziała Lidia u nas z Michałem jest zupełnie inaczej, każdy ma swoje przyzwyczajenia i nie potrafimy się nawzajem ustąpić. Nie wiem, czy w ogóle chcę go poślubić.

Nie martw się, wszystko wyjaśni się z czasem radziłam jej. Nie planuj teraz ślubu.

No tak, a nasza mama nie chce się pospieszyć, bo nie przepada za Michałem wzruszyła się Lidia.

Z Markiem wszystko szło gładko, więc podjęliśmy decyzję o rejestracji małżeństwa tak naturalnie, jakby to było oczywiste.

Boguno, myślę, że nadszedł czas, żebyśmy się pobrali zaproponował kiedy odprowadzał mnie do domu co o tym myślisz?

Myślę? Myślę, że to właściwy moment odpowiedziałam, ale przyznałam, że nie chce mi się organizować wielkiego przyjęcia. Przypomniałam mu, jak to wyglądało, gdy byłam dzieckiem, i że wtedy już postanowiłam, że nie będzie tak u mnie.

Marek się roześmiał, wiedział, co to znaczy wesele i nie przywiązywał do tego wielkiej wagi.

Dzieje się tak, odparł, a co cię tak martwi? Może u nas będzie inaczej.

Na pewno nie tak, jak kiedyś przyznałam chcę ślub tylko dla nas dwojga. Nie chcę, żeby nasz dzień zamienił się w krzyk i zamieszanie.

Właściwie i mnie nie przepadają duże tłumy odparł Marek No dobra, idź spać, jutro pogadamy popchnął mnie lekko w stronę wejścia.

Nie mogłam zasnąć. Naprawdę nie chciałam hałaśliwego wesela. Byliśmy już dorośli ja miałam 26 lat, on 28 i myśleliśmy trochę inaczej niż dwudziestolatkowie. Wieczorem po pracy usiedliśmy w kawiarni i znów rozmawialiśmy o ślubie.

Marek, wciąż skłaniam się ku temu, żebyśmy mieli ślub tylko we dwoje rzuciłam.

We dwoje? To brzmi jak z bajki zawołał Marek. Wyobraź sobie wielką salę restauracji, zastawiony stół i my sami. Ty w białej sukni, ja w fraku, świeczki migoczą, cicha muzyka Zgadzasz się? patrzył na mnie z uśmiechem wznosimy toast szampanem i składamy sobie życzenia.

Marek, żartujesz, a ja naprawdę chcę ślub we dwoje odpowiedziałam. Jak to wyjaśnimy rodzicom? dodał nieco zmartwiony.

Właśnie, ja znam swoich rodziców, oni się rozgniewają, jedyny syn a ty jedyna córka w swojej rodzinie podkreślił.

Dokładnie odpowiedziałam nieco zirytowana nasze życie, nie ich decyzje.

Traditions, tak to się mówi, zamknął Marek, jakby rozważając filozoficznie.

Tradycje mnie nie interesują. Marzy mi się ślub w górach, w jakiejś zapomnianej kapliczce westchnęła z nadzieją.

O, więc i w kościele? zdziwił się.

To moje marzenia, Marku.

A tak serio, po prostu wziąć się w urzędzie, wyjechać na podróż poślubną i być razem zaproponował.

Podróż poślubna to nie ślub, a ja chcę ślub we dwoje odparł.

No dobra, więc ślub we dwoje uśmiechnął się ale pamiętaj, że mamy jeszcze naszych rodziców. Spróbuj im wytłumaczyć, że chcemy tylko intymnej ceremonii. Nie obchodzi mnie, czy będziesz w białej sukni czy w dżinsach, frak chyba zostawimy, ale tradycje?

Nie w dżinsach, chcę białą suknię! I ty w fraku. Wyobraź sobie, że w Urzędzie Stanu Cywilnego podniosiesz mnie na ręce i poprowadzisz na jacht.

O, Boguno, co jeszcze wymyślisz? roześmiał się Marek.

Tydzień później, potajemnie przed rodzicami, złożyliśmy wniosek w Urzędzie. Do ślubu pozostały dwa miesiące, a wciąż nie ustaliliśmy, jak to wszystko będzie wyglądać. Mieliśmy nadzieję, że w tym czasie przyjdzie nam do głowy lepszy pomysł.

Pewnego wieczoru siedzieliśmy w pokoju Marka, nie chciało nam się wychodzić, bo za oknem lała deszcz.

Cześć, młodzieży wtrąciła się Anna, matka Marka, wchodząc do pokoju. Co planujecie, słyszałam, że rozmawiacie o szampanie.

Tak, trzecią rocznicę naszego poznania odparł syn.

A myślałam, że już się żonate bo ciągle się spotykacie mruknęła z tajemniczym uśmiechem, patrząc na nas. I właśnie dowiedziałam się, że złożyliście wniosek do urzędu uśmiechnęła się.

Mamo, skąd o tym wiesz? dopytał Marek. Czy wiesz wszystko w mieście?

A co, myślałam, że będziesz ze mną mieszkał, bo ja odpowiedziała wesoło.

No dobra, przyznajemy. Złożyliśmy wniosek i zastanawiamy się, jak zorganizować ślub przyznałam.

A co wy macie zamiar? My, rodzice, myślimy o wszystkim. Wy kupujcie suknię, pierścionki i garnitur dla Marcina powiedziała stanowczo matka.

Nie chcemy hucznego wesela z setką gości, chcielibyśmy po prostu wziąć się i świętować we dwoje odparł Marek cicho.

Jak tak? Nic nie wyjdzie. Ślub trzeba zrobić nalegała Anna.

Wtedy wszedł Roman, ojciec Marka, i z uśmiechem się odezwał:

Co znowu przegapiłem? Rozmowy o ślubie? No, w końcu

Tato, chcemy ślub we dwoje dodała mama, trzymając serce w dłoniach.

To nie nasza tradycja ryknął ojciec. Nie chcecie zobaczyć nas w najważniejszy dzień? To jedyny nasz syn Nie macie rodziny? Nie łammy tradycji, zróbmy wesele w restauracji z gośćmi.

Dlaczego mamy robić to po waszemu, a nie po naszym? zapytał Marek.

Bo przerwał go ojciec, głosem nie dopuszczającym sprzeciwu, i wyszedł z pokoju.

Gdy Marek odprowadzał mnie do drzwi, powiedział:

Teraz twoja kolej, żeby powiedzieć rodzicom o ślubie, ciekawy jestem ich reakcji.

Powiedzą to samo, co ty

W domu czekała na mnie zmartwiona matka.

Mamo, co się stało? przestraszyła się dziewczyna. Znowu masz problemy z sercem?

Nie, córko, tym razem to dusza. Zadzwoniła do mnie Anna i powiedziała, że nie chce się zgodzić na wasz ślub we dwoje. Złożyliście wniosek potajemnie Co wy wymyślacie?

Rozumiem, mamo. Myślałam, że przynajmniej nas wesprzecie, a tu znowu

A jakże, córeczko wtrącił ojciec. Tradycje w życiu są i nie można od nich odchodzić. Nie jesteśmy pierwsi i nie będziemy ostatni.

Tato, nie chcę psuć najważniejszego dnia powiedziałam.

Co ja mówię, tak będzie, nic nie psujemy.

Tato, naprawdę chcę ślub dla nas dwojga i jacht po ceremonii.

Kto się sprzeciwi? odparł dostaniecie jacht i podróż poślubną, ale najpierw tradycyjny ślub.

Zrozumiałam, że Marek ma rację. Rodzice zawsze będą chcieli, by wszystko było po ich sposobie, z wieloma gośćmi. Nikt nie poparł ich planu. Gdy Marek opowiadał o tym swojemu koledze Szymonowi, ten westchnął:

Myślałem, że po prostu poświęcimy się i będziemy siedzieć przy winie, jak zwykle

To jeszcze nie ostateczna decyzja odpowiedziałem, że rodzice mają inne plany, a przyjaciel poklepał mnie po ramieniu.

No tak, wszystko jak u ludzi

Do dnia ślubu zostało niewiele. Rodzice kombinowali, pytając:

Jakie kwiaty zamawiamy, białe czy różowe? Gości już dwieście wybraliśmy.

Patrzyliśmy na siebie z szeroko otwartymi oczami, nie mogąc uwierzyć, że tak wielu ludzi przyjdzie.

Liczyliśmy na małe przyjęcie mruknął Marek.

Oczywiście małe. Nie martwcie się, wszystko zorganizujemy. Po ceremonii odprowadzimy was na lotnisko i wyślemy na wybrzeże, tam będziecie tylko we dwoje obiecał ojciec.

Ślub odbył się w eleganckiej restauracji, w sali udekorowanej białymi kwiatami. Przed samym ślubem głowa mi kręciła się jak w karuzeli. Rodzice nie zdradzili nam żadnych szczegółów, zostawiając nas w niepewności, co zrobili.

W końcu nadszedł ten dzień. Wyszłam z klatki schodowej w białej sukni, a Marek już czekał w fraku, wyglądał jak księcia z bajki. Atmosfera była już pełna radości, a ja czułam się jak w wirze świętowania.

Jakże mi się podoba ta zgiełk przyznałam sobie w półszepcie, patrząc na wszystkich bliskich, przyjaciół i znajomych.

Wszystko było pięknie udekorowane, białe kwiaty, toast na zdrowie! i tradycyjne gorąco! a my byliśmy szczęśliwi, a Marek jeszcze bardziej, bo gdy ja jestem szczęśliwa, on też czuje się spełniony.

Pod koniec obiadu już siedzieliśmy w samolocie, rozmawiając:

Jak szybko i świetnie wszystko się udało