Nie śpieszyli się z miłością, bo kochali zawsze

Nie spieszono się z miłością, bo kochano się od zawsze

W miejskiej bibliotece w Krakowie zawsze panował spokój, choć przychodziły tam ludzie. Łucja nigdy nie zwracała im uwagi, bo wchodząc do sali, w której majestatycznie stały wysokie regały pełne książek, goście natychmiast zatrzymywali się, rozejrzeli i po chwili podeszli do niej z szacunkiem.

Dzień dobry zawsze grzecznie witanowano bibliotekarkę, po czym pytano o potrzebną pozycję.

Dzień dobry odpowiadała Łucja z uśmiechem, uważnie wsłuchując się w kolejnego czytelnika.

Łucja była z natury uprzejma i sumienna, a praca w bibliotece była dla niej spełnieniem. Często myślała:

Jak dobrze, że los skierował mnie na tę drogę; nie wyobrażam sobie innej pracy, w której mogłabym spokojnie oddać się pasji. Najczęściej goście zachowują się kulturalnie.

Zdarzały się jednak sytuacje, gdy ktoś w pośpiechu domagał się książki, niecierpliwie przyglądając się, jak Łucja ją wyszukuje i wypełnia kartę. Nie traciła cierpliwości, nie pozwalając sobie na złość.

Czytanie kochała od dzieciństwa, więc wybór zawodu nie był dla niej dylematem wiedziała, że książki są jej żywiołem. Czuła się wśród nich pewnie, była dobrze obeznana, przeczytała już niejedną pozycję.

Wtedy, gdy znajome i krewni biegali na randki, żonglowali pracą i domem, rodzą dzieci, przeprowadzają się, kłócą i godzą, Łucja po prostu żyła spokojnie i równomiernie.

Miała cichy, spokojny głos, nawyk poprawiania okularów, gdy coś się nie zgadzało, ciepłe spojrzenie szarych oczu, jasne włosy zawsze związane w kok przy karku, ubierała się schludnie i elegancko.

Miała dwadzieścia siedem lat. Dzień po urodzinach do biblioteki wszedł przystojny młodzieniec w okularach. Spojrzała na niego i pomyślała:

Miły facet, chyba trzydziestoletni.

Złapała się na tym, że dotąd nie zwracała uwagi na mężczyzn przychodzących do biblioteki, a teraz jej oko spoczęło na nim.

Dzień dobry przywitał się nieśmiały czytelnik.

Dzień dobry odparła Łucja równie uprzejmie.

Potrzebuję książki zawahał się chwilę, jakby szukał tytułu lub autora, po czym pewnym głosem dodał: Czy macie tę, mam nadzieję? Spojrzał na imponujące regały i poprawił okulary.

Proszę chwilę poczekać, jest dostępna, leży w górnym rzędzie odprowadziła Łucja go do regałów, a on przyglądał się czytelni.

To był Tomasz, nieśmiały inżynier pracujący w dziale architektury, zajmujący się przeglądaniem starych planów i tworzeniem nowych. Kiedy wrócił z książką, uśmiechnął się ciepło.

Łucja usiadła przy stole i zaczęła wypełniać kartę, rozpoznając jego imię Tomasz. On podpisał się, ale z książką w ręku stał niepewnie, jakby nie wiedząc, co zrobić.

Dziękuję przypomniał sobie, że nie podziękował.

Proszę odpowiedziała.

W tym miejscu coś się wydarzyło; oboje patrzyli na siebie w milczeniu, on nie mógł odejść, ona nie mogła nic powiedzieć. Czas płynął, nie wiedzieli ile. W końcu Łucja odzyskała spokój.

Tomaszu, czy potrzebuje pan jeszcze jakiejś książki?

Tak czyli nie wymamrotał, po chwili zebrał się i powiedział:

Zna pan moje imię, a czy mogę poznać pana?

Łucja odpowiedziała nieśmiało.

Łucja piękne imię, bardzo tradycyjne w Polsce. Tak myślałem zamilkł, a ona dostrzegła w nim tę samą nieśmiałość, którą sama odczuwała.

Dziękuję powtórzył Tomasz, zwrócę książkę w całości. Do widzenia.

Nie mam wątpliwości, do widzenia odparła łagodnie.

Łucja nie wahała się, że odda ją szczelnie; widziała, że dba o rzeczy i książki. Był ubrany w wyprasowane spodnie, białą koszulę z krawatem, garnitur leżał mu jak na miarę, buty lśniły od szorowania.

Tomasz wyszedł, a ona długo myślała o nim.

Jesteśmy jak dwie bratnie dusze pomyślała nagle, rozumiem go i czuję.

Potem jednak się uśmiechnęła i rzekła:

Co ja, co tu? Nigdy nie zwracałam takiej uwagi na gości.

Tomasz po wyjściu był zdumiony sobą.

Jak piękna Łucja, w bibliotece powinna być. Mój wstyd zabrał mi komplementy Dlaczego jestem taki nieśmiały, moja skromność tylko mi przeszkadza. Teraz chyba nie będę mógł żyć spokojnie, bo obraz Łucji nie schodzi z oczu

Po obiedzie pracował trudniej w dziale, nie mogła mu się skupić praca, a w głowie wciąż była Łucja.

Co to za złudzenie myślał, patrząc na rysunki, ale nic nie pomagało.

Następnego dnia, w przerwie obiadowej, wrócił do biblioteki pod pretekstem wzięcia kolejnej książki, bo była blisko.

Dzień dobry, Łucjo podniosła wzrok, a on był zdumiony tak intensywnym spojrzeniem.

Dzień dobry uśmiechnęła się, jakby znała go od lat potrzebuje pan jeszcze jakiejś książki?

Tomasz, czerwony na twarzy, odważył się i powiedział:

Nie, chciałem przyjść pod wymówką, ale od razu przyznać Podobasz mi się bardzo przepraszam

Spojrzenie Łucji rozpromieniało się, jej policzki zarumieniły się.

Po co przepraszać? Ty też mi się podobałeś wczoraj, szczerze, nie spałam tej nocy.

Ucieszył się i odparł:

Ja też. Nie zamknąłem oczu.

Zapanowała niezręczna cisza; oboje milczeli. Łucja czekała na jego słowa, a on nie mógł ich znaleźć, w końcu jednak odezwał się:

Łucjo, mogę odprowadzić cię po pracy do domu?

Mogę zgodziła się nieśmiało i lekko się uśmiechnęła.

Od tego dnia ich spotkania płynnie przerodziły się w spacery po parku, w którym on z zapałem opowiadał o swojej pracy, a ona o książkach.

Tomaszu, wiesz, książki są jak ludzie, każda ma swoją duszę mawiała, a on nie dziwił się jej porównaniom, rozumiał, jak bardzo kocha swoją pracę. Gdy nadeszła chłodna jesień, spędzali długie godziny przy herbacie w jej kuchni, czasem milcząc, patrząc na siebie i zgadzając się:

Dobrze nam razem, nawet w ciszy.

Dzielili się marzeniami i radościami. Łucja zawsze marzyła o Wenecji, czytała o niej wiele, opowiadała Tomaszowi, który wyobrażał sobie, jak płyną razem gondolą po wąskich kanałach, otoczeni wodą.

Pewnego weekendu Tomasz przyszedł z bukietem czerwonych róż.

To dla ciebie, Łucjuszko, wyjdźmy za mąż, od dawna mam ten plan Zgadzasz się?

Zgadzam się odpowiedziała, nie udając zdziwienia, po prostu radośnie.

Ślub był skromny, nie dlatego że nie chcieli hałasu, ale bo nie mieli pośpiechu. Życie płynęło wolno, spokojnie, a oni byli szczęśliwi, choć po latach razem nie mogli mieć dziecka.

Nie poddali się rozpaczy, nie obwiniali losu. Adoptowali czarnego kota, nazwali go Bursztyn, kupili domek letniskowy. Tak toczyło się ich życie: praca, domek, książki wieczorem, serdeczne rozmowy przy herbacie, mruczenie kota. Na letniej działce Tomasz robił domki dla ptaków, ona robiła skarpetki, uprawiała kwiaty. Sąsiedzi rzadko zaglądali, szepcząc za plecami:

Żyją nudno, każdy dzień taki sam.

A oni nie znudzili się. Tomasz każdego poranka parzył kawę w starej łyżce, przelewał do pięknych filiżanek, Łucja podawała chleb sikorkom za oknem. Latem spędzali więcej czasu na działce, zimą wracali, słuchając trzasku drewna w piecu. Mówili mało po co słowa, gdy wszystko jest jasne.

Przez wiele lat żyli razem, starzejąc się. Nie spieszyli się z miłością, bo kochali się od zawsze. Nadszedł czas przejścia na emeryturę, coraz częściej przebywali na działce. Lubiła ich cisza, dom przy lesie, śpiew ptaków, letnie grzyby. Sąsiedzi żyli z nimi w zgodzie, dlatego ich szanowali.

Pewnego dnia Tomasz wrócił z sklepu z piękną butelką wina i owocami. Łucja była zdziwiona, bo zwykle nie pili alkoholu. Wyciągnął dwa kieliszki z kredensu, przetrzeć je ściereczką, którą zawsze używała do wycierania naczyń, gdy Łucja je myła. Usiadła przy stole i nalał wino.

Podnosząc kieliszek, Łucja uśmiechnęła się:

Za nas?

Nie odparł Tomasz, wyciągając z kieszeni dwa bilety na samolot za Wenecję.

Łucja zamarła. Marzyli o tym całe życie, ale zawsze odkładali: praca, domek, chorujący kot.

Ale jesteśmy już starzy rzekła.

Nie starzy, a podeszliśmy do starości, więc jedziemy

Wzięli więc samolot, ciesząc się wąskimi kanałami, płynąc gondolą pod mostami, śmiejąc się jak nastolatkowie. Zwiedzali, ona w słomkowym kapeluszu, on z aparatem w ręku. Wieczorem, gdy słońce zachodziło nad laguną, on znów wyznał:

Jakże szczęśliwy jestem z tobą, Łucjuszko, jak bardzo cię kocham

Dziękuję ci za ten dzień, kiedy poprosiłeś mnie o rękę, wiedziałam, jak trudno ci było Dziękuję za spełnienie marzenia. Nie potrzebuję nic więcej, wystarczy, że jesteśmy razem.

Śmiali się radośnie, bo to było ich wspólne życzenie. I tak żyli dalej, nie śpiesznie, lecz szczęśliwie.