BYŁ LEPSZY OD WZROKOWCÓW

Pani, czy naprawdę się zgadza? usłyszałam w słuchawce męski, błagający głos.
Dobrze, spróbujmy skinęłam głową, choć w głosie czuł się lekki szyderczy ton.

Miałam dwadzieścia lat, studiowałam na Politechnice i szukałam dodatkowej roboty. W gazecie natrafiłam na ogłoszenie: Ślepy wykładowca historii poszukuje asystentki…. Serce zadrżało współczuciem wobec nieznajomego, więc natychmiast zadzwoniłam.

Następnego poranka stanęłam przed jego drzwiami w kamienicy przy Starym Mieście w Gdańsku. Niepewnie pukałam. Drzwi otworzyły się, a przede mną stał mężczyzna, jakby wyłonił się z mgły.

Proszę wejść, dziewczyno. Jak się pani nazywa? zapytał, choć nie widział.
Grażyna. A pan? zatoczyłam się lekko, czując rumieniec.
Wojciech Bogdanowski.

Potrzebuję twojej pomocy, Grażynko. Te perfumy, które nosisz, są jak zaklęcie. mówił, głos jego drżał poezją. Nauczam historii na Uniwersytecie i chciałbym, żebyś wieczorami czytała mi notatki. Będę je w pamięci przetwarzał. Zajęcia trzy razy w tygodniu. Umowa? dodał, a w jego słowach rozbrzmiewała przymusowa uprzejmość.

Wewnątrz mieszkania panował porządek, nic zbędnego nie zakłócało ciszy. Wojciech miał nieco ponad czterdzieści lat, był zadbany, elegancki, jakby wypływał z jakiegoś starego obrazu.

Zaczynajmy, Wojciechu mówię, nie mogąc się już doczekać rozpoczęcia pracy.

Wyszedł wrzesień, potem luty, maj, a w końcu przerwa wakacyjna. Wojciech zwolnił mnie do września. Nieopodal, w Mazurach, spędziłam lato nad jeziorem. Po tygodniu zapomniałam o ślepym mentorem, poznałam przystojnego chłopa, z którym postanowiłam wyjść za mąż. Termin ślubu wyznaczono.

Pod koniec sierpnia zadzwonił Wojciech:

Grażynko, przyjdź jutro.

Och, nie mogę, wychodzę za mąż, przygotowuję się do wesela odpowiedziałam radośnie.

Za mąż? Tak szybko? Myślę, że pośpieszyłaś w uszach brzmiało rozczarowanie. Błagam, Grażynko, przyjdź! nalegał.

Dobrze, wpadnę niechętnie zgodziłam się.

Następny dzień, kiedy sierpniowy wiatr uciekał po uliczkach, Wojciech przywitał mnie w przedpokoju i zaprosił:

Poznajmy te twoje niesamowite perfumy, Grażynko. Wejdź.

Mój narzeczony też je uwielbia dodałam, jakby to był żart.

Grażynko, co powiesz na kolejny akademicki rok? Nie dam rady bez ciebie prosił, z nutą żalu.

W takim razie zaczynamy odparłam rzeczowo.

Im częściej spotykałam się z wykładowcą, tym mniej chciałam poślubić wybranka. Ostatecznie odebrałam wniosek z Urzędu Stanu Cywilnego i dałam narzeczonemu rezygnację. Bo panna nie jest żoną, może się jeszcze rozwieść

Wojciech i ja przeszliśmy na ty. Gdy odczytywałam mu notatki, trzymał mnie delikatnie za rękę. Jego niewidzialne oczy zamykały się, a ja wciągałam słodki aromat moich perfum. Było nam razem przytulnie i spokojnie.

Pewnego razu, zmarznięta po powrocie z jeziora, poprosiłam o gorącą herbatę. Wojciech usiadł mnie w swoim fotelu, otulił nogi kocem i powiedział:

Poczekaj, Grażynko, już wracam.

W kuchni wyłonił się z tacą, ostrożnie postawił ją na stole. Na tacce kawałki pomarańczy i mały kieliszek koniaku.

Spróbuj, od razu się rozgrzejesz.

Pijąc powoli koniak, patrzyłam na niego. Chciałam przytulić tego niezwykłego mężczyznę, otulić, ulżyć. Gdy kieliszek opróżnił się, podszedł bliżej, namiętnie pocałował i objął:

Grażynko, zostań przy mnie. Dam ci cały świat. Nie śmiej się.

Nie śmieję się, Wojciechu. Jesteś tak łagodny! Kręci mi się w głowie odpowiedziałam, czując ciepło i spokój.

Wojciech szepnął:

Ślepy słyszy wszystko, głuchy widzi wszystko.

Następnego ranka zjawiła się matka Wojciecha, pani Maria, zawsze przybywała rano z jedzeniem i sprzątała. Gdy zobaczyła mnie w łóżku, nie zdziwiła się.

Dzień dobry, mamo. My i Grażynka jeszcze leżymy radośnie przywitał się Wojciech.

Niech leży, przygotuję wam śniadanie uśmiechnęła się i pobiegła do kuchni.

Wojciechu, w nocy wznosiłam się do nieba. Czy to możliwe? zapytałam zdumiona.

Grażynko, boję się przyzwyczaić się do ciebie. Rozumiem, że nie jesteś moja. To smutne, kochana rozmyślał.

Śniadanie gotowe, dzieci! krzyknęła z kuchni.

Jedliśmy kawę, kanapki, śmialiśmy się.

Dziękuję, mamo. Dziś mam wykład. Idę się przygotować. Grażynko, czekam na ciebie odszedł Wojciech do swojego fotele.

Matka, zamykając drzwi, powiedziała cicho:

Grażyno, mój syn naprawdę się w tobie zakochał. Wniosłaś niebo do jego życia, nie chcę, by potem poznał piekło. Mówi się, że ślepego w wojażki nie wsadzają. Proszę, nie rujnuj mu duszy. Masz własne, jasne życie. Każdemu ślepemu w końcu wydaje się, że zobaczy. Mój syn jest ubogi sercem. Nie potęguj moich smutków. Nie wracaj już, Grażyno. Zajmę się Wojciechem.

Stałam w konsternacji, nie wiedząc, co zrobić. Byłam świadoma, że to chwilowe, że nie mogę zbudować z nim przyszłości. Nie zaprosił mnie do ślubu. A jednak nie mogłam od razu go zostawić; zakochałam się w nim, moja dusza przywiązała się.

Zaczęłam więc przychodzić do Wojciecha, gdy jego matka nieobecna. Nie chciałam spotykać się z nią, nie chciałam patrzeć jej w oczy z poczuciem winy.

Rok minął. Nasza miłość z Wojciechem stała się jeszcze silniejsza, nieprzerwana. Ojciec niewidzialny dawał mi światło. Powiedziałam wszystkim znajomym, że wychodzę za ślepego. Pewnego dnia, gdy przyszedłem do niego, odparł:

Grażynko, nie musimy się widywać. Uwalniam cię. Odejdź.

Moja tęsknota nie znała granic. Serce rozpadło się na kawałki, łzy, histerie, dezorientacja. Myślałam, że nie wytrzymam rozstania. Wojciech nie widział, nie słyszał tego koszmaru.

Dwa razy wzięłam ślub, przeżyłam namiętność, miłość, rozterki. Równego mu nie spotkała już żadna inna kobieta.