Ogoniasty towarzysz przygód

Jan Kowalski nie jest szczególnie lubiany w pracy, raczej go omijają. To człowiek kompetentny, doświadczony kierowca i sumienny pracownik, ale zupełnie nie towarzyski. Nikt nie chce z nim jeździć w tandemie, co Janowi nawet podoba się. Jeden kolega się poddał, więc od niego się rozstał. Inni kierowcy dali mu przydomek Ponury, którego używa się częściej niż jego imienia.

Dzisiejszy kurs nie zapowiada nic nadzwyczajnego znana trasa, standardowy ładunek. Jan prowadzi auto, patrzy w drogę

Nagle przy poboczu dostrzega coś, co się pełznie w trawie. Chce przejechać, ale serce kipi. Zatrzymuje tir i podchodzi sprawdzić, co tu nie tak.

Ogromny, pasiasty kot syczy, jakby zamierzał poświęcić życie. Mówią, że koty mają dziewięć żyć chyba już stracił kilka, ledwo oddycha, łapa krwawi, a futro brudne od krwi.

Co ci się stało, kocie? pyta Jan, pochylając się nad zwierzęciem.

Kot zacięty ryczy, dając do zrozumienia, że nie potrzebuje pomocy i lepiej, żeby kierowca pojechał swoją drogą.

Jan rozpoznaje w nim wspomnienie starego kocura babci, przy którym w dzieciństwie zasypiał przy cieple kominka, kiedy babcia mruczała. Teraz już ani kota, ani babci nie ma

Nie jestem weterynarzem, ale widzę, że tego nie da się zostawić. Nie ma tu żadnych pomieszczeń, więc spróbuję zawieźć go do kliniki.

Delikatnie podnosi kocura i kładzie go w kabinie. Kot przestaje się wiercić i milknie, jakby zgodził się, że najgorsze już minęło.

Zjeżdża z trasy, wjeżdża do małego miasteczka Sandomierz i kieruje się do weterynarza. Gdy lekarz widzi znużonego Jana z kotem w rękach, przyjmuje ich bez kolejki.

Szczęśliwy los, kocie mówi starszy weterynarz. Zdezynfekujemy, założymy opatrunek i będziecie mogli ruszyć dalej.

A ja co z nim zrobię? protestuje Jan. Mam kolejny kurs!

Nie mamy schroniska, a kot nie jest szczeniakiem, więc nie znajdziemy mu domu wzrusza się lekarz. Najlepiej zabrać go ze sobą.

Kocur patrzy w oczy Janowi zielonymi spojrzeniami, które wprawiają go w zakłopotanie. Decyduje się go zabrać.

W poczekalni dwie starsze panie rozmawiają głośno:

Wczoraj Lena z córką przybiegła, uciekają od męża mówi jedna.

Co za nieszczęście! odpowiada druga. Sama ma złoto, a mąż krzywdzi, mówią, że ją bije…

No właśnie, dlatego nie poszła do pracy, bo była pod siniakami dodaje pierwsza. Dziś przyjdzie pan Nikołaj.

Jan nie wtrąca się w ich historie; każdy ma swoje kłopoty. Jego własna przeszłość też nie była prosta zaręczony, planował wspólne życie, ale po miesiącu żona go zostawiła, a on został sam.

Weźcie kota mówi weterynarz, podnosząc osłabionego zwierzęcia. Zobaczymy, czy zagoi się w kilku tygodniach.

Jan przyjmuje kota i rusza w drogę.

Po kilku kilometrach zauważa przy poboczu dwie postaci. Kobieta macha ręką, a dziewczynka przytula się do niej.

Nie biorę pasażerów! zgrzyta Jan, trzymając się swojego zasady.

Miau! rozlega się zza niego.

Co chcesz? pyta Jan, patrząc na kota.

Miau! powtarza zwierzę, jakby domagało się pomocy.

Czy potrzebujesz pomocy? myśli Jan. Dobrze, że zwróciłeś na to uwagę, bo inaczej mogłoby się skończyć inaczej.

Jan wyciąga kota na trawę. Kot podnosi ogon, potwierdzając domysł kierowcy.

Hej! Gdzie zmierzacie? słyszy, jak para biegnie w jego stronę.

Niewiele czasu mija, gdy zdyszana kobieta z dziewczynką podbiegają.

Proszę, podwieźcie nas! To tylko trzydzieści kilometrów od drogi! błaga kobieta.

Dziewczynka patrzy mokrymi łzami, wyczerpana płaczem.

Nie jestem przewoźnikiem, jestem kierowcą tira! próbuje ją uspokoić Jan. Jedźcie autobusem!

Mieliśmy tylko ten kurs i się spóźniliśmy! wyjaśnia kobieta. Pomóż nam, a będziemy cię błogosławić!

Kot, po kilku niepewnych krokach, podchodzi do dziewczynki, ociera się o jej nogę. Dziewczynka bierze go na ręce i mruczy.

Mogę was podwieźć, a wy przyjmiecie kota? proponuje Jan. On tak sobie przytula się!

Kobieta łzy spływają po policzkach.

Chętnie, kocham zwierzęta, pracuję w weterynarii! Nie wiem jeszcze, gdzie się zakwaterujemy, ale w sąsiednim mieście mieszka ciotka, poproszę ją o pomoc.

Jan patrzy, jak dziewczynka gładzi kota.

Co się stało? mruczy Jan, obserwując scenę.

Dziewczynka ma jasne kręcone włosy, wyraźnie przestraszona, a kot przyjmuje pieszczoty.

Jan przypomina sobie rozmowę w przychodni: to była Elżbieta, której mąż był awanturnikiem. Nie wtrąca się w ich sprawy, tylko skinęcie głową.

Dobrze, podwieżę mówi Jan.

Jedziemy, Grażynko! woła Elżbieta, nazywając swoją córkę.

Jan chwyta kota, a cała trójka wsiada do tira. Dziewczynka zajmuje tylną kanapę, a kobieta przysiedza się obok.

Zapłacę, nie wątpię! twierdzi Elżbieta, a Jan tylko wzrusza ramionami.

Tak, podwieżę. Kot ci się spodoba, więc ludzie dobrzy. Powiedz mu dzięki!

Dziękujemy, kocie! mówi Elżbieta. Jak się nazywa?

Kocur, kocur odpowiada Jan, nie mając czasu na imię.

Jesteś wspaniały! mówi Elżbieta. A jak masz na imię?

Jan Kowalski mruczy kierowca.

Ja nazywam się Elżbieta, a córka Grażynka odpowiada kobieta.

Czy twoja ciotka go przyjmie? pyta Jan, dziwiąc się własnym pytaniom.

Mam nadzieję wzdycha Elżbieta.

Zadzwoń do niej radzi Jan.

Ciotka nie ma telefonu, mąż rozbija dom, więc Elżbieta wyjaśnia, że nie ma jak przyjąć kota.

Nie możemy go przyjąć mówi smutno Elżbieta.

Grażynka szlocha i mówi:

Kotku, przyjedź do nas, jesteś dobry!

Jan mruga i mówi:

Już dogadałem się z kotem.

Moja córka bardzo go lubi tłumaczy Elżbieta.

Jan przywozi Elżbię i Grażynkę pod wskazany adres, oddaje kota ciotce, która przytula go mocno, całując w wąsy.

Grażynka nie chce się rozstać z kotem, przytula go i nagle rzuca się na Jana, obejmując go oburącz.

Grażynko, tak nie wolno! krzyczy Elżbieta.

Brakuje jej ojca, więc się przytula mruczy ciotka.

Jan czuje ukłucie w sercu. Przypomina sobie własne marzenia o rodzinie, żonie, dzieciach a tu przypadkowy kocur wlewa emocje.

Przyjedziesz kiedyś do nas? pyta Grażynka, patrząc w górę wielkimi oczami. Z kotkiem?

Postaram się Jan nie potrafi odmówić.

Grażynka odchodzi do domu, Jan wraca do auta i jedzie dalej, w głowie widzi małą dziewczynkę i jej przerażoną mamę.

Skąd biorą się tacy mężczyźni, co wykorzystują słabe charaktery? pyta Jana kot, mrucząc z pogardą.

Powiedziałbym mu twarzą w twarz, dlaczego nie wolno podnosić ręki na kobietę i dziecko! odpowiada Jan.

Miau! potwierdza kot, jakby dodawał swoje pazury i zęby.

Jan czuje, że obecność kocura uspokaja go, a po raz pierwszy w drodze ma z kim porozmawiać.

Opowiada mu o rodzicach, służbie wojskowej, poglądach politycznych. Kot słucha, czasem mruczy przytakująco.

Patrz, co tam? Jan dostrzega przy poboczu auto, dwóch mężczyzn, jeden wybiega na drogę, machając rękami.

Pomoc potrzebna! woła Jan, podjeżdżając.

Mężczyzna wyciąga pistolet, a obok przelatuje ogonowata kula. Kot łapie napastnika pazurami, rycząc. Mężczyzna upuszcza broń, Jan zbiera ją i celuje w bandytę:

Ręce w górę!

Zdejmij kota! krzyczy bandyta. Zeszaleje!

Jan, widząc drugiego bandytę, uderza go w szczękę, chwyta kota i wsiada do tira:

Jedziemy!

Numery zapisuje, dzwoni na posterunek policji, po pół godzinie bandyci zostają schwytani. Policjant mówi Janowi, że to nie ich pierwszy raz. Jeden z nich strzelał w Jana i kota, mówiąc:

Kraj musi znać swoich bohaterów!

Ja nie jestem bohaterem wzrusza się Jan. Żeby ich obaj przywiązać, a ja uciekłem!

Policjant dodaje, że Jan nie powinien się brudzić, bo sam ratuje rannego kocura.

Mój potwierdza Jan, patrząc na zwierzę. To mój towarzysz.

Masz szczęście z takim partnerem uśmiecha się glina. Rozwaliliśmy bandytę, chroniąc cię!

Szczęśliwy los! odpowiada Jan poważnie.

Historia Jana i jego odważnego kocura rozchodzi się w internecie. Ludzie go rozpoznają, dzwonią i dziękują. Jan czuje, że z kotem coś w nim się zmienia, jakby topiła się lód i łatwiej oddychało.

Trzy tygodnie jeżdżą razem po drogach, a gdy przychodzi czas zdjąć opatrunek, Jan jedzie do miasteczka, gdzie zostawił Elżbietę i Grażynkę.

Wchodzi do przychodni i widzi ją przy wejściu.

To właśnie ty mówi Elżbieta, nie odrywając wzroku. Miałam sen, że przyjedziesz!

No cóż, sen się spełnia odpowiada Jan. Nie przeszkadzacie sobie z Grażynką?

Nie, ciotka nas kocha, a ja wpadłam w rozwód szepcze, spuszczając głowę.

Dobrze mówi Jan, po czym niechcący pyta: Pójdziesz ze mną?

Oczy Elżbiety rosną, otwiera usta, zamyka je Kocur, widząc scenę, wyjeżykuje.

Mam córkę mówi Elżbieta.

A ja mam kota! odpowiada Jan, dodając: Nie potrafię pięknych słów, ale wiem, że to spotkanie nie było przypadkowe. Nie odmawiaj od razu, pomyśl. Będę cię chronić.

Miau! potwierdza kocur.

Zastanowię się obiecuje Elżbieta.

Miesiąc później biorą ślub, Jan zabiera ich do siebie i zmienia pracę, zostając kierowcą ambulansu weterynaryjnego.

Kocur wciąż mieszka z nimi, pilnuje Grażynki i od czasu do czasu wzdycha, wspominając dalekie drogi, leżąc na dużej kanapie.

Romantyzm już nie jest tym samym, a bez kocura byłoby im trudniej. Na świecie są mądre koty, które potrafią zmienić ludzkie losy.