Zemsta: Ostateczna Sprawa Sprawiedliwości

Dwa lata temu Wiktor miał wszystko: rodzinę, żonę, plany na przyszłość, nadzieje Teraz nic nie zostało. Nie da się żyć, nie da się pogodzić się z bólem straty. Gdyby mógł cofnąć tamten przeklęty dzień, zrobiłby wszystko, by go nie dopuścić. Gdyby

Po raz pierwszy od dwóch lat Wiktor pospieszył do przytłumionej ciszy pustego mieszkania. W końcu mógłby pomścić śmierć żony. Chciał wjechać po wódkę, ale zmienił zdanie. Nadszedł moment zemsty. Umysł miał pozostać czysty. Wiktor położył się wcześnie spać i zasnął niezwykle szybko. Po dwóch godzinach obudził się z mocno bijącym sercem, łapiąc powietrze ustami. Często śniła mu się Jadwiga, jej oddech przy nim. Nasłuchiwał, mając nadzieję, że otworzy oczy i zobaczy ją obok. Lecz nie. Poduszka nie była ściśnięta. Znowu sen.

Wiktor przetarł dłoń po prześcieradle. Natychmiast stało się ciepłe pod jego ręką, dając złudne wrażenie, że żona wciąż leży obok przez chwilę przed przebudzeniem. Nie udało mu się zasnąć ponownie. Leżał, wpatrując się w rozświetlony w ciemności sufit. Wspominał dwa lata oczekiwania na zemstę, na tęsknotę. Wróg powrócił. Wiktor wiedział to na pewno.

Tego fatalnego dnia Jadwiga poprosiła o wcześniejsze zwolnienie z pracy. Udała się na poradnię po USG. Miała opóźnienie. Nie ufała już testom ciążowym. Po latach starań i nadziei bardzo pragnęła dziecka.

Stała na krawędzi chodnika. Po drugiej stronie drogi zapłonął zielony sygnał, a ona pierwsza weszła na przejście. Nie zauważyła nadjeżdżającego samochodu, który w pośpiechu chciał przejechać przed tłumem pieszych. Zostałby w stanie minąć, gdyby nie rowerzysta jadący z przeciwnej strony. Kolizja była nieunikniona. Kierowca skręcił w prawo, wprowadzając auto na Jadwigę. Zginęła na miejscu.

Kierowcy przyznano dwa lata więzienia. Jadwigi już nie ma. Rowerzysta skończył z siniakami po upadku. Lekarze stwierdzili, że Jadwiga nie była w ciąży. Wróg wrócił, będzie żył z żoną i synem. Wiktorowi nie zostało nic, nie ma nadziei. Od dawna postanowił zabić swojego wroga i przygnieść go całą mocą silnika. Niech jego rodzina przeżyje to, czego on nie przeżył. Wiktor postanowił nie chować się, nie uciekać, nawet jeśli miał umrzeć. Zginął razem z żoną dwa lata temu. Nie da się nazwać życia czasem oczekiwania na zemstę.

Czasem Wiktor jeździł pod skrzyżowanie, gdzie zginęła Jadwiga. Kupował kwiaty i kładł je na krawędzi chodnika. Przechodnie patrzyli i odchodzili. Stał i próbował wyobrazić sobie, o czym myślała Jadwiga w ostatniej sekundzie życia. Pewnie liczyła, że tym razem usłyszy radosną nowinę. Wzięła ostatni oddech i wkroczyła na przejście

Odwiedzał grób, uczęszczał do kościoła, ale ulgi nie znajdował. Dopiero po zemście poczuje wolność. Zmęczony bezsennym oczekiwaniem, wstał, wziął prysznic i dokładnie ogolił się. Powoli zjadł kanapkę przy herbacie, patrząc na plamę na ścianie. Jadwiga planowała wymienić tapetę, ale Wiktor tego nie zrobił. Plama stała się częścią wspomnień o niej. Założył czystą koszulę i, wychodząc, rzucił ostatni wzrok na pokój. Czy wróci?

Na początku kręcił się po mieście, zabijając czas. Za wcześnie. Jego wróg wciąż rozkoszuje się czystymi prześcieradłami obok żony. Albo już wstał, przeciągnął się, poszedł do łazienki, drapiąc się po nodze nieco poniżej spodni. Załatwił potrzebę, ziewając. Potem wziął prysznic. Żona już przygotowała śniadanie. Wyszedł z łazienki pachnąc żelem, pocałował żonę i usiadł naprzeciw syna przy stole Wystarczy przerwał się Wiktor. Wróg wygląda zbyt dobrze, by był zabójcą mojej żony.

W tej chwili wyobraził sobie, że wczoraj wieczorem wróg solidnie wypił, nadrabiając dwa lata. Rano wstał z silnym bólem głowy i palącym pragnieniem. Zalał twarz szklanką wody, napił się kranu, jak przywykł w więzieniu. Nie ogolił się. Tak stał w bieliźnie i koszulce przy stole Teraz jest prawidłowo. Taki powinien być wróg. Nie żałuję.

Wiktor odwrócił auto i pojechał pod dom wroga. Na podwórku ustawił samochód tak, by widzieć wejście. Na placu zabaw bawiło się dwoje dzieci. Wiktor przygotował się do czekania. Prędzej czy później wróg wyjdzie. Sam lub z rodziną nieważne. Nie dzisiaj, ale następnym razem zemsta go dopadnie.

Były to ostatnie dni kwietnia. Na krzakach i drzewach, zwłaszcza po słonecznej stronie podwórka, wyrosły młode liściki. Asfalt jeszcze nie wyschnął po nocnym deszczu. Niebo zachmurzone. Chłodno.

Nagle z drzwi wyłonił się chłopiec, miał około sześciu lat. Pobiegł na plac do innych dzieci, ale dostrzegł SUV Wiktora, podjeżdżający powoli. Może to syn wroga? pomyślał. Wiktor opuścił szybę.

Czego chcesz, chłopcze?

Nic. Spojrzał na niego spod przymrużonych oczu, nie uciekł. Mój tata też miał auto. Nie takie fajne jak twoje.
A co się stało z nim? Sprzedał? Wiktor ucieszył się, że tak łatwo może dowiedzieć się o wrogu.
Tak. Rozbił się w wypadku i nowego jeszcze nie kupił.
Wiktor przyglądał się dziecku, szukając podobieństwa z wrogiem. Nie udawało się. Może przypominał matkę. Nie pamiętał jej twarzy. Twarz wroga miał w pamięci wyraźnie. Na przedniej szybie SUVa spadły rzadkie krople deszczu.

Chcesz usiąść w aucie? Wejdź, inaczej się przemoczysz. Wiktor pochyla się i otwiera drzwi pasażera.
Chłopiec zastanowił się chwilę. Deszcz nasilał się. Wszedł na wysokie siedzenie, zamknął drzwi. Dźwięk deszczu w środku był ledwie słyszalny. Oczy błyszczały, przyglądając się desce rozdzielczej z czerwoną podświetką.
Czy fotele są podgrzewane? Benzyna podobno sporo je trawi? zapytał jak dorosły.
Wiktor chętnie odpowiadał na wszystkie pytania. Pomyślał, że stać w centrum podwórka z dzieckiem jest niebezpieczne.
Może pojeździmy? Deszcz i tak pada.
Chłopiec spojrzał nieufnie na Wiktora.
No, jeśli nie chcesz, po prostu posiedzimy odezwał się Wiktor głośno.
W myślach pomyślał: Odwazny sprytny chłopak.
Mama zacznie się gniewać. Rozumiem.
Chłopiec znów spojrzał w stronę Wiktora.

Nie ma co. Tylko chwilę.

Wiktor odjechał z podwórka, myśląc, czy ktoś go widział. Dzieci nie mają znaczenia. Raczej nie rozpoznają marek aut, nie zapamiętają numerów.

W głowie przyświtało mu słowo: najlepsza zemsta to zabić to, co wroga kocha. Decyzja nadeszła nagle, samoistnie.

Jak masz na imię?
Kacper odpowiedział chłopiec z entuzjazmem.
No nie? To więc jesteśmy imiennikami. Ja też mam na imię Wiktor.
Zabić nie zamierzam. Nie dam rady. Chłopiec nie jest winny. Wróg to jedna sprawa, a mały Kacper zupełnie inna. Po prostu odstaw go i zostaw. Nie znajdzie wyjścia. Niech szuka syna, niech cierpi.
Przerwał go głos Kacpra.
Co? zapytał Wiktor.
Mówię, że to nie tata potrącił tę kobietę. Mamę prowadziła auto. Tata siedział obok.
Jaka kobieta? lodowaty dreszcz przeszedł Wiktora po kręgosłupie.
Czy to moja Jadwiga została potrącona nie przez wroga, a przez jego żonę? wymamrotał Wiktor.
Tak. Tata wziął winę na siebie. Mama nie wytrzymałaby w więzieniu. Jest chora, często leży w szpitalu.
Skąd to wiesz?
Nie jestem mały. Słyszałem, jak rodzice szeptali. A mama sama mówiła.
Wiktor poczuł gorąco. Z mokrymi dłońmi mocno ścisnął kierownicę.

Dlaczego mi to mówisz? Czy mam iść na policję?
Kacper zmrużył oczy.
Tata już odsiadł. Czy można dwukrotnie karać za to samo przestępstwo?
Raczej nie. Tak mówię wymusił uśmiech Wiktor.

Nie zauważył, że już wyjeżdża z miasta. Kacper patrzył szeroko otwartymi oczami w przód. Mokry asfalt z białymi, równymi liniami układał się pod kołami.

Dokąd jedziemy? zapytał Kacper.
W głosie chłopca wyczuł się niepokój.
Zastanawiam się. Wiktor zahamował przy poboczu, opuszczając szybę, wciągnął twarz w świeże, wilgotne powietrze. Szum przejeżdżających samochodów stał się wyraźniejszy.
Czy coś ci dolega? w głosie Kacpra pojawiła się troska, a spojrzenie było pełne zrozumienia, co wywołało u Wiktora kolejny przypływ gorąca.
Czy naprawdę rozumie? Czuję? Dzieci i zwierzęta nie da się oszukać. Co ja tu robię? odwrócił auto i ruszył w drogę powrotną, do miasta.

Jadwiga nie wróci. Wróg nie potrącił jej. Wziął winę żona. Odbyła karę. Kogo teraz mam zemścić? Ją? Ona sama się ukarała, nie ma już wiele czasu. Co Kacper mówi? Ma jedną nerkę, ona zawodna. Co ze mną? Chcę zemścić się na niewinnym chłopcu
Z kim byłeś, kiedy mama w szpitalu leżała?
Z babcią. Ona ma chorobę serca, nie lubi mamy.
Wiktor patrzył na nadjeżdżający pas wilgotnego asfaltu. Deszcz ustał.

Ile masz lat?
Siedem. Wezmę udział w szkole we wrześniu. A wy macie dzieci?
Wiktor zadrżał. Jak powiedzieć chłopcu, że tak bardzo chciał mieć syna? Ten sam sprytny chłopiec, ale jego matka zabiła Jadwigę Pomyślał, że rodzice już chyba go szukają, może wezwali policję.

Dojechaliśmy powiedział Wiktor.
Wjechali na podwórko. Dzieci schowały się w domach przed deszczem. Nikt nie biegał po podwórku w panice i łzach. Kacper otworzył drzwi.
Po co przyjechaliście?
Wiktor nie od razu zrozumiał pytanie.
Co? A przyjechałem do znajomych. Ale ich nie było w domu.
Kacper skoczył na asfalt.
Czy jeszcze tu wrócicie?
Zobaczymy. Jak wrócę, pojedziesz ze mną? Nie mam syna ani córki. Zamilkł. Jeśli twój tata kupi nowy samochód, to będzie świetna sprawa. Nie pożałuje.
Dziękuję. Do widzenia wyszło dźwiękiem zamykających się drzwi.
Do widzenia wymamrotał Wiktor, uśmiechając się jedynie kącikami ust.

Kacper zatrzymał się przy wejściu i spojrzał w tył. Wiktor podniósł rękę. Wyjechał z podwórka, kupił w najbliższym sklepie butelkę wódki. Na brzegu Wisły usiadł na mokrej trawie. Wypił prosto z kieliszka. Żołądek spłonął ogniem. Położył się na plecach i wpatrywał w niebo. Chmury się rozproszyły, odsłaniając błękit.
Hej, wujku, nie przeziębisz się? przetoczył się chrypliwy głos.
Wiktor otworzył oczy. Nad nim stało dwoje nastolatków. Musiał się wyspać. Szybko wstał, podszedł do samochodu.
Hej, wujku, weźmy wódkę? zawołał jeden z nich.
Za wcześnie wam na alkohol. Wiktor wrócił i podniósł prawie pełną butelkę z ziemi.
Za plecami usłyszał ostrą przekleńczą uwagę, nie odwrócił się.
Wsiadł do auta i pojechał do domu. Po raz pierwszy od dwóch lat poczuł się wolny.

Panie Boże, ledwo nie popełniłem zbrodni. Dziękuję, że mnie powstrzymałeś. Gdybym miał takiego syna szepnął, a droga przed nim rozmyła się od łez.
Zemsta to życie poświęcone wrogiemu człowiekowi. Gdy mszczysz się, poświęcasz własne, jedyne i niepowtarzalne życie na kogoś innego, a nawet na wroga. Przegrajesz, nawet jeśli wygrasz. Życie uczy, że jedyną prawdziwą wolnością jest odpuszczenie gniewu i znalezienie spokoju w sercu.