Zabierzcie go, dokąd chcecie, róbcie z nim, co chcecie, nie daję rady więcej!

28 kwietnia 2025 r. Dzień, którego nie zapomnę

Byłem na nocnej zmianie w szpitalu w Warszawie i przypadkowo podsłuchałem rozmowę przy telefonie mojego kolegi ze stołu dyżurowego. Szeptał wkurwiająco:
No weźcie go, gdzie chcecie, zróbcie z nim, co tylko chcecie, nie wytrzymam już dłużej!

Zaintrygowało mnie, o co tak naprawdę chodzi. Zapytałem, a on odparł, że oddaje psa owczarka niemieckiego.
Dlaczego? zapytałem.
Bo to już nie ma sensu machnął ramionami. Nocą wyją, z łańcucha się wymyka, sierść ma na cały dom jak bałwan, podwórko w brudzie, a nie potrafi pilnować posesji.

Poczucie żalu do zwierzaka wyrwało mnie z obojętności. Zadzwoniłem do taty, Piotra, i zapytałem, czy nie przydałby mu się pies do strzeżenia naszej rodzinnej willi pod Krakowem. Po kilku minutach tata oddzwonił: możemy przyjechać i odebrać czworonoga.

Dzień X nadszedł szybko. Wskoczyliśmy do starego Fiata 126p, zapakowując jedynie bandaż na wszelki wypadek, gdyby trzeba było zadźgać pyska, bo jedzie się po dziką bestię.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, przywitał nas kolega i pies wyczerpany, wychudzony, sierść poskręcana, na głowie krwawe rany i porwany pazur. Oczy miał tak smutne, że aż łza wystawała spod nich. Pies sam wskoczył do auta, spokojny, bez żadnego agresywnego ruchu. Za nim usiadł mąż mojej siostry, Magda, i całą drogę leżał cicho i spokojnie.

W domu najpierw kupiliśmy mu obrożę i smycz, a potem go wykąpaliśmy. Mama, Anna, i Magda, czatowując zza rogu, patrzyły z niepokojem obawiały się, że przywieźliśmy dzikiego drapieżnika.

W drodze do domu mama przygotowywała tradycyjną rosół z kluskami. Gdy jedzenie jeszcze się ochładzało, podaliśmy psu kawałek chleba. Było mi jeszcze bardziej krzywdzące patrzeć na jego rany niż na to, jak łapczywie rzuca się na ten suchy kawałek.

Zdrowy owczarek waży około 35 kg, a on ważył zaledwie 20. Gdy postawiliśmy mu miskę z jedzeniem, zjadł ją w mig i położył się na wyznaczonym miejscu. Po chwili mama podniosła miskę, by ją umyć, trzymając ją za plecami. Nagle poczuła, że ktoś delikatnie wyciąga ją z jej rąk. To był Azor tak nazwaliśmy go po przyjeździe. Chwycił miskę zębami, odłożył ją w swoim kącie i położył się obok, jakby mówił: To moje, sam się tym zajmę.

Nie planowaliśmy trzymać dorosłego, pięcioletniego suczka w mieszkaniu, obawiając się sprzeciwu mamy. Ale jej serce zmiękło, a oddać tak wiernego psa już nikt nie mógł.

Po kąpieli i szczotkowaniu Azor przemienił się w prawdziwego przyjaciela. Następnego dnia zawiózłem go do weterynarza w Krakowie. Wytłumaczono nam, jak leczyć rany, kupiłem leki i w ciągu kilku tygodni odrobaczono oraz zaszczepiono go. Nie obwiniałem poprzednich właścicieli może naprawdę uciekł i doświadczył wszystkiego na ulicy.

Gdy pies całkowicie wyzdrowiał, przeszliśmy z nim kurs posłuszeństwa. Latem tata zabierał Azora na nasz mały domek nad Wisłą tam był prawdziwym stróżem: nikt nie odważył się zbliżyć do ogrodzenia, a 40kilogramowa masa budziła respekt.

Minęło już osiem lat. Azor przeszedł dwie operacje najpierw przepuklina pachowa, potem komplikacje po niej. Bóle stawów, rozwinął się artretyzm, ale dbamy o niego, leczy­my i rozpieszczamy. Teraz jest już staruszkiem. Tata, Piotr, woła go kochanym synkiem, a mama, Anna, troszczy się o niego jak o własne dziecko.

Nie mogę pojąć, jak ktoś mógł nie kochać takiego psa i go oddać. W jego sercu jest nieograniczona lojalność i czułość. Oczywiście opieka nad zwierzęciem wymaga wysiłku, ale teraz nie wyobrażam sobie domu bez Azora. Gdy tata nie ma w domu lub któryś z nas wyjeżdża, Azor smutni się, nie je, czeka.

Po kilku latach od przyjęcia Azora odszedła nasza kotka, Kicia, która była z nami ponad osiemnaście lat. Los wybrał inną drogę: w naszym klatce mieszkaniowej lokatorzy porzucili małego kociaka. Sąsiedzi go dokarmiali, aż ja zrozumiałem, że nie mogę zostawić go na zimny, listopadowy mróz. Teraz ta sprytna i zadziorna kotka, o imieniu Łucja, mieszka z nami.

Ludzie, bądźcie łagodniejsi dla zwierząt. Czują one wszystko ból i miłość. Wystarczy, że wybierzecie miłość.

MichałPatrząc w oczy Azora, wiem, że nasza wspólna przyszłość będzie pełna spokoju i wzajemnego zrozumienia.