A co na to tata? Stylowe ubrania dla ojców

Wojciech wszedł do mieszkania i od razu poczuł niepokój cisza była wręcz przerażająca. Czyżby spali?. Z kuchni wyłoniły się blade twarze żony i córki. Miały wyraz twarzy, jakby dopiero co zobaczyły zjawkę, a w ramionach Wioli siedział malutki kociak, mrucząc cicho.

Było już ciemno, lecz kociak nie bał się już tak bardzo mroku. Przyzwyczaił się do niego, wiedząc, że zaraz wróci mama, nakarmi go, oblizze od czubka ogonka po wąsy, położy się obok i zaśpiewa mu kołysankę, a wtedy nie będzie już strachu.

Tym razem jednak mama zwlekała. To nie było jej zwyczajne zachowanie. Choć w piwnicy zwykle panował półmrok, kociak nauczył się wyczuwać upływ czasu.

Zwykle, gdy mama wychodziła, zwijał się w kulkę, zakrywał nos łapką i słodko zasypiał. A kiedy budził się, mama już była obok lub przychodziła zanim zdążył poczuć głód. Dziś jednak coś poszło nie tak od momentu przebudzenia minęły już dwie godziny, a matki wciąż nie widać.

Zapomniała? Zostawiła go?, nie przyszło mu do głowy takie pytanie. Może coś się stało. Jeśli miał rację, to znak, że nie pozostaje mu wiele czasu.

Woda w piwnicy lała się pod dostatkiem stare rury pękły w dniu, w którym się urodził, tworząc stałą kałużę. Jedzenia w zamkniętym pomieszczeniu brakowało. Mama co dzień musiała wyruszać na polowanie. Kociak wstał z ciepłego kartonowego pudełka, podszedł do ściany i spojrzał w górę. Tam było jedyne otwór, przez który wpadało światło. Było małe, więc światła było niewiele. Na zewnątrz przy otworze rosły zarośla, więc praktycznie brakuło jakiegokolwiek światła panował przytłaczający półmrok, od którego dreszczowało się po plecach.

Kociak przyciągnął tylnie łapki i próbował przeskoczyć do otworu, przez który przychodziła i odchodziła mama, lecz nie udało mu się był jeszcze za mały. Próbował dziesięć razy, każda próba kończyła się niepowodzeniem.

Gdy po kolejnej nieudanej próbie wylądował na czterech łapkach, drzwi piwnicy otworzyły się z przerażającym skrzypnięciem. Zaskoczony, nie zdążył się schować. Zamarł, licząc na to, że go nie zauważą. Zauważył go jednak. Pierwsza weszła staruszka, mieszkanka kamienicy, po niej w wąskie przejście wcisnęli dwaj mężczyźni.

Patrzcie, jacyś leniwi! Mówię wam, w piwnicy kotka kociąt urodziła. Chwytajcie je i wyrzucajcie na ulicę! ryknęła.

On tu sam, próbował się bronić pracownik spółdzielni.

Teraz sam, a za pół roku będzie dwudziestu! Po co przychodzicie: kłócić się? Łapcie, mówię! Na ulicę!

Mężczyźni biegali po całej piwnicy, próbując schwytać malucha, co nie było łatwe. Dwa razy wychodzili palić. Dopiero gdy dołączyła staruszka, kociaka w końcu schwytano.

Bez Walentyny Stefańskiej nic nie zrobicie! ryczała, będąc jednocześnie ich matką.

Kociaka wyrzucili z piwnicy, zamknęli drzwi na klucz, a otwór w ścianie dokładnie zapieczętowali tak, że nawet mucha nie przeleci.

Znikaj, znikaj! krzyczała staruszka. Nie wracaj, nie chcę cię tu widzieć!

Młody kot musiał odskoczyć na bezpieczną odległość. Spojrzał z żalem na swój dom, w którym się urodził, i zapłakał. Nie miał już gdzie mieszkać

I jego mama zniknęła. Co robić? Dokąd iść?

Jednak ciężkie myśli odsunęły się w tło. Otwartymi oczami patrzył na otaczający go świat, o istnieniu którego nie miał pojęcia.

Do tej pory jego świat ograniczał się do mrocznej piwnicy z czterema rogami, cieknącej rury i małego otworu w ścianie. A teraz odkrył, że istnieje także świat zaświatów. Tyle w nim wszystkiego

Światło, zapach trawy, ludzie wędrujący po ulicach, ptaki w niebie i dziwne stworzenia z okrągłymi nogami i płonącymi oczami.

Tu i ówdzie widział koty podobne do jego mamy, lecz samej matki nie potrafił dostrzec. Bo jej po prostu nie było.

Zawołał ciche miau. Najpierw ledwie słyszalne, potem głośniejsze, w końcu krzyk. Może mama usłyszy?

Lecz było na nic. Koty odwracały się, patrzyły na niego ze współczuciem, jakby mówiły: Przeszłyśmy to, a potem odwracały się.

Wciąż tu jesteś? krzyczała Walentyna Stefańska, od lat nie lubiąca kotów. Nie wiadomo, skąd wynikała jej niechęć; może po prostu nie lubiła, a może wyrzucała gniew na wszystko, co małe. W podeszłym wieku nie brakowało jej frustracji.

Kociak nie miał wyboru musiał uciekać. Dokąd? nie wiedział. Jedno było pewne daleko od tego miejsca. Drogi powrotnej nie było. Zablokowano wyjście tak, że przejść już nie dało się.

I tak pobiegł, tak szybko, jak tylko mógł, rzucając się małymi łapkami. Gdyby biegł wolniej, staruszka z laską i tak by go nie dogoniła. Przed oczami migały drzewa, krzaki, ludzie, samochody, bloki.

Zawrócił nagle, bo zawroty głowy go przytłoczyły, i zatrzymał się. Dorośli patrzyli i uśmiechali się. Dzieci wskazywały palcami, błagając rodziców, by zabrały go do domu, lecz ich wołania nie słyszano. Jedna mama zapytała syna:

Czy zrezygnujesz z gry na tablecie? Jeśli tak, zabierzemy go do domu!

Nie odpowiedział chłopak, wciągając czekoladowe lody na patyku.

Kociak popatrzył na niego, i sam poczuł głód. Gdzie w tym świecie znaleźć jedzenie? Nasłuchał się, a nos poprowadził go w stronę pachnącego aromatu pięciogwiazdkowej restauracji o nazwie U Babci. Zapachy: smażone mięso, gotowana ryba, ostrygi i małże wypełniły jego nozdrza. Nigdy czegoś takiego nie próbował, ale pragnął spróbować.

Stojąc przy czarnych drzwiach prowadzących prosto do kuchni, zobaczył lekko uchylone metalowe wrota na wysokości człowieka i, jakby zapraszające, wślizgnął się w wąską szczelinę.

W kuchni ujrzał stos kartonowych pudełek, jedno z nich stało się jego chwilowym schronieniem. Gdy właśnie się wciągnął, weszli dwaj mężczyźni.

Wojciech, gotujesz wyśmienicie, ale trzeba tu porządek utrzymać zniecierpliwiony powiedział właściciel lokalu, przeglądając otoczenie.

Arkadiusz Wiktorowicz, po prostu nie mam czasu. Bez pomocnika nie nadążam.

Pomocnika już szukamy! Wgazety ogłoszenia wstawiamy. A tymczasem, poświęć dziesięć minut, zanim przyjdą inspektorzy. Nie kłóć się ze mną, bo już miałem takiego pracownika

Człowieczek o łysiejącej głowie wyłonił się z kuchni, a Wojciech podszedł do stosu kartonów i zabrał się za porządkowanie.

Rzucił ostatnie pudełko przy koszu na śmieci, gdy nagle usłyszał ciche miau. Coś w środku przygniótł?.

Podniósł karton, a w nim naprawdę coś było.

Mam nadzieję, że to nie szczur pomyślał, bo od dzieciństwa bał się gryzoni. Nie było tam krzyku, ale i tak nie odczuwał przyjemności przy widoku szczurów.

Wojciech spojrzał na malutkiego kota, zdumiony. Próbował go zapytać:

Skąd się wziąłeś? nie spodziewał się odpowiedzi, ale musiał się dowiedzieć.

Wojciech nigdy nie przypuszczał, że zostanie zatrudniony w jednej z najznamienitszych restauracji w Warszawie. Ale cud się nie wydarzył.

Kot tylko pomrukał, a Wojciech nie pojął, co chce przekazać. Pomyślał, że skoro już jest w kuchni, to niech chociaż coś zje.

Mężczyzna nie był zwolennikiem zwierząt w lokalu, lecz nie widział w tym nic haniebnego, by nakarmić głodnego stworzenia własnoręcznie przygotowanym jedzeniem. Właściciel, jak zwykle, gotował bosko.

Wojciech wrócił z kartonem na kuchnię i podzielił się z kotkiem duszoną indykiem w domowym sosie, drobno posiekaną. Kociak przyjął posiłek z wdzięcznością i zjadł go w mig.

Wtedy właściciel, zgodnie z obietnicą, wrócił po dziesięciu minut, by sprawdzić pracę przy utylizacji kartonów.

Dobra robota, Wojciechu! Co to za pudełko? Zapomniałeś? Nie zdążyłeś?

Zanim zdążył odpowiedzieć, krótkowzroczny pracownik kopnął pudełko, w którym był kot. Z pudełka wydobył się rozdrażniony miau.

Co? Kot na mojej kuchni? Zwolnię cię od razu! To rażące naruszenie sanitarnych przepisów! wykrzyknął.

Wojciech rozumiał, ale nie mógł zostawić malucha głodnego. Mógłby go nakarmić na zewnątrz, ale

Wynieś go na śmietnik natychmiast! Czekam!

Wojciech wziął pudełko i poszedł w stronę kosza, zaglądając, by upewnić się, że kot niczym nie ucierpiał. Położył je na bok, by nie przeszkadzało przechodniom, i wrócił do kuchni, gdzie już gotował kolejne dania, a jedyne, co go trapiło, to myśl o małym futrzaku.

Może schować go w spiżarni na noc? A gdyby szef to zauważył albo kot uciekł i go zobaczył? rozważał, lecz nie ryzykował. Praca dobrze płaciła, nie chciał stracić wszystkiego w jednej chwili.

Jednak serca mu się krało. Nagle przy koszu podszedł drugi pracownik, wyciągnął jedzenie, które leżało w pudełku i nieświadomie wrzucił je z powrotem do tego samego kartonu właśnie tego, w którym był kot. Nie zauważył go.

Zanim zdążył się odwrócić, podszedł Walentyna Stefańska, trzymając w ręku laskę, i wykrzyknęła:

Ty głupcze! Mówiłam, żebyś już tu nie przychodził! Nie rozumiesz, co to znaczy? jej laska machała w górę i w dół, a staruszka krzyczała na całą okolicę.

Kociak, zmuszony do ucieczki, chwycił się wszystkiego, co napotkał, i pobiegł dalej. Nawet jedzenia nie dają! Co za ludzie! marudził pod nosem.

Wtedy z podwórka wyłoniła się dziewczynka Ania, której mama posłała wyrzucić śmieci. Gdy starsza kobieta chwyciła ją za rękę, poprosiła:

Kochanie, idziesz na wysypisko? Czy nie mogłabyś jeszcze wziąć ze sobą tego kartonu?

Ania znała Walentynę, ale nie lubiła jej, więc zgodziła się pomóc, by nie musieć słuchać dalszych narzekań. Po wyrzuceniu worka, usłyszała szeleszczący dźwięk z wnętrza kartonu. Otworzyła go i zobaczyła kociaka. O rany, spełniło się moje marzenie! wykrzyknęła, podskakując z radością.

Zabrała go w ramionach i pobiegła do domu. Mama, witała ją w progu, krzycząc: Co powie tata?. Ania już zakochała się w kociaku i nie zamierzała go oddać nie pozwoli nikomu go skrzywdzić.

***

Wojciech skończył zmianę, przebrał się i ruszył na ulicę. Zapadał zmierzch, ale kontury kartonów przy koszach nadal dały się dostrzec. Przeszukiwał je po kolei, z rozczarowaniem stwierdzając, że w żadnym nie ma kociaka. Przeszukał wszystko jeszcze raz nikogo nie ma. Uciekł czy się schował?.

Włączył latarkę w telefonie i wydał charakterystyczny dźwięk, którego nie używał od dziecka:

Kici-kici-kici!

Na ten głos wybiegły dwa koty, które zwykle patrolowały przy koszach, ale kociaka wśród nich nie było. Zgnębiony, Wojciech wrócił do domu.

Co z tobą, Wojtku? myślał, patrząc w lustro. Jego córka od trzech lat szukała tego kotka, żona nie miała nic przeciwko, a on wciągnął go na ulicę Jego sumienie pożerało go od środWojciech zrozumiał, że jedynym sposobem na odkupienie siebie jest otworzyć serce i dać kociakowi dom, którego nigdy nie miał.