— Co z tobą i tą Sofią? Po co ci w ogóle żona jak ona? Urodziła, rozleniwiła się, teraz chodzi jak balon. Myślisz, że schudnie? Jasne, czekaj dalej – tylko będzie gorzej!

Co masz z tą Jagodą? Po co ci żona, która po porodzie zamieniła się w balon? Teraz się powoli toczy, a ty myślisz, że jeszcze schudnie? Pewnie, czekaj dalej sytuacja tylko się pogorszy!

Ale ona jest spokojna. I właściwie podoba mi się, że jest pełniejsza. Kiedyś była chuda jak patyczek, a teraz ma krągłości!

Mężczyzna mówi to o żonie i nie może powstrzymać uśmiechu. Jego najlepszy kumpel, Marcin, natychmiast klepie go po ramieniu.

Hej, nie rozkręcaj tego tak, dobra? Kogo to obchodzi, co ci się podoba. Przyjdziesz z nią na noworoczną imprezę firmową i będziesz się wstydził patrzeć w oczy kolegom. Jesteś wysoki, szeroki, przystojny. Kobiety mają najpiękniejszy moment, ale my, faceci, to wciąż wolne stopy!

Fryderyk tylko kiwa głową. Myśli jednak, że może naprawdę za długo siedzi w tym małżeństwie. Dawno temu był typem kawalarza, aż do chwili, gdy Jagoda go zmieniła. Spokojna, piękna, dobra, troskliwa. Gotuje tak, że nie możesz oderwać się od talerza. Fryderyk przybrał na wadze dziesięć kilogramów od ślubu, a niedawno przywitali dziecko.

Z żoną trzeba wymieniać się regularnie, jak stare opony! ryczy Marcin, śmiejąc się. Rozwiodłem się, a teraz spotykam się z Leną. Młodą, silną. A jak coś się popsuje, zamienię ją na kolejną!

Po tej rozmowie Fryderyk coraz częściej rozważa słowa przyjaciela. Marcin wprawia go w szpadę, a Fryderyk zaczyna przyjmować te myśli jako własne. Może naprawdę zbyt długo tkwi w tym związku?

Jagodo, przybrałaś

Zanim zdążył dokończyć zdanie, żona trzymająca noworodka w ramionach szeroko otwiera oczy.

I co z tego? Bo przybrałam pięć kilogramów, to jaka tragedia? To ja odpalam nocne karmienie, pracuję z domu, cały dom spoczywa na mnie dziecię, finanse, rachunki, zakupy, gotowanie! A ty drwisz ze mnie przez te pięć kilogramów?!

W sercu Jagody wybucha jak pęknięta rura. Chce płakać, bo mąż nie docenia jej wysiłku. Gdyby odeszła, on zostanie sam z tą lawiną problemów i utopi się w nich.

Po co tak podkreślasz te kilogramy? Przyniosłam na świat całego człowieka, a ty gadałeś o kilogramach!

Jagoda szarpa się do pokoju dziecinnego z maluchem w ramionach. Fryderyk zostaje w fotelu. Gdyby miał inną żonę, może nie krzyczałaby tak.

Z każdym dniem Fryderyk tonie coraz głębiej w myślach, które zasiał mu przyjaciel. Coraz bardziej przekonuje go, że Marcin ma rację. Nie porzuci swojego dziecka pomoże, ale warto mieć zapasowy plan.

Zobacz, jak Ania z drugiego działu patrzy na ciebie! Pożera cię wzrokiem! Jest wolna, sprawdziłem. Piękna, sportowa. Wygląda jak obraz! Obok niej twoja Jagoda nie ma szans! mówi Marcin, podchodząc do stołu.

Ania stoi przy dystrybutorze wody. To młoda, atrakcyjna kobieta, co od czasu do czasu spogląda na kolegę. Fryderyk nie widział w niej tego ognia w oczach, o którym marzył Marcin, ale Marcin ma więcej doświadczenia musi wiedzieć lepiej!

Kiedy wrócisz do domu, taka kobieta będzie czekać! Wyobraź sobie szpilki, bielizna, wszystko, żeby facet był szczęśliwy! A twoja? Pewnie w szlafroku z plamami od mleka! Starzejesz się, wkrótce będzie trudniej znaleźć dziewczynę.

Marcin klepie Fryderyka po ramieniu, po czym wraca do swojego działu, rzucając kilka niecenzuralnych żartów w stronę Ani. Fryderyk czuje ukłucie zazdrości wobec przyjaciela. Marcin zawsze potrafi z kobietami, rozmawia, a potem chwali się numerem telefonu lub zdjęciem z udanej nocy.

Fryderyk odwiedza matkę i zaczyna mówić, że jego żona już mu nie pasuje. Lidia, matka, zawsze stała po stronie syna, ale tym razem nie zgadza się z nim.

Ty mały drań, żona dała ci dziecko, pracuje, prowadzi dom, jest piękna, a ty podnosisz nos? Wy, faceci, zawsze patrzycie w stronę nieznajomych, jak wilki. Na koniec zostajecie starzy i sami, wyjąc pod księżyc!

Jej słowa nie docierają do uszu Fryderyka. Wciąż łapie za spojrzenia Ani w pracy, myśląc, że przyjaciel ma rację. Czas mija nie znajdzie już tak młodej kobiety, nie trzeba wróżyć, by to wiedzieć. Pewnego dnia Fryderyk wraca do domu tak zestresowany, że nie myśli ani nie mówi o niczym poza słowami przyjaciela.

Siedzi naprzeciw żony, która kołysze dziecko po kolejnej nieprzespanej nocy. Cienie pod oczami, skóra nie jest już taka jak kiedyś, nie ma już atletycznej sylwetki. Rozumie, że ją kocha, ale przeraża go myśl, że może przegapić wszystkie męskie szanse.

Wiesz, Jagodo, chyba powinniśmy się rozstać. Zmieniłaś się po porodzie. Zdałem sobie sprawę, że to czas.

Nie ma w jego słowach konkretu. Mówi niepewnie, szuka łagodniejszych zwrotów, czuje się jak głupi, jakby dał się oszukać telefonicznie i teraz unika spojrzeń, gdy ktoś o to pyta.

Na początku Jagoda nie odpowiada. Patrzy w jego oczy, w nich tylko zmęczenie nie gniew ani rozczarowanie. Kładzie dziecko do łóżeczka, pakuję dwa walizki, bierze malucha i idzie w stronę korytarza. Nie powiedziała nic, ale już wyraźnie zamierzała odejść.

Fryderyk chce krzyknąć, powstrzymać ją, padnąć na kolana i przeprosić. Lecz gdy wyobraża sobie upokorzenie przed przyjacielem, gdy opowie całą historię, te impulsy go opuszczają.

Wiesz co, Fryderyku może powinieneś trochę sam żyć bez mnie, bez naszego syna. Kiedy miałeś wypadek i leżałeś w łóżku, pielęgnowałam cię rok. Pracowałam, zmieniałam pieluchy, organizowałam ćwiczenia, szukałam najlepszych lekarzy, brałam pożyczki i spłacałam je. Nie powiedziałam wtedy nic nie sugerowałam rozwodu, nie mówiłam, że coś jest nie tak. A ty wyrzuciłeś mnie z dzieckiem w ramionach za pięć przykrych kilogramów.

Jagoda odwraca się i odchodzi, nie czekając na zrozumienie na twarzy męża. Fryderyk stoi w drzwiach, słysząc jej kroki, czując jedynie kruszynkę, że popełnił nieodwracalny błąd.

Następnego dnia przychodzi do pracy bez humoru. Wszystko mu się wymyka z rąk. Marcin podskakuje wokół, gratuluje, łapie rękę jak chłopcy na podwórku.

To już koniec idź i podrywaj Anię. Co za piękność inaczej ją ugryzę.

Marcin się śmieje, ale Fryderyk nie jest rozbawiony. Patrzy w górę, a Marcin zdaje się to rozumieć.

Wiesz co, Marcinie. Byłem głupi, wierząc ci w te bajki. Miałem żonę, o którą każdy facet by zazdrościł! Mam syna, dobrą rodzinę! Nie potrzebuję twoich młodych dziewczyn!

Mówisz jak wariat, nie facet!

A facet w twoim rozumieniu to ten, który po prostu wyrzuca żonę i dziecko? Albo ten, co nie może powstrzymać się od skakania od jednej laski do drugiej? Czy facet to dla ciebie człowiek, który nie potrafi być wierny i od razu ucieka, gdy zobaczy falującą spódnicę?

Marcin czuje się urażony słowami Fryderyka i ich ciosem w swój punkt wrażliwości. Dochodzi do ostrej kłótni. Fryderyk postanawia, że jeśli nic się nie zmieni, nie będzie już przyjacielem Marcina. Z takim najlepszym przyjacielem nie potrzebujesz wrogów.

Tego samego dnia Fryderyk przychodzi do żony z ogromnym bukietem kwiatów. Klęka, błaga o wybaczenie, szczerze przyznaje się, że dał się zwieść opowieściom przyjaciela. Obwinia tylko siebie i błaga o przebaczenie. Jagoda wybacza mu; wracają do mieszkania i zaczynają żyć w zgodzie. Fryderyk ma wrażenie, że kocha ją bardziej niż kiedykolwiek. Nie widzi jej już jako pakiet dołączony do małżeństwa.

Dla niego Jagoda jest najpiękniejsza, najwspanialsza. Niech tam będą kilogramy, zmęczone spojrzenie. Fryderyk zaczyna aktywnie pomagać żonie, bierze na siebie więcej obowiązków przy dziecku. Siedzi z maluchem, wstaje w nocy, kładzie go spać. Przejmuje pranie i gotowanie, kiedy trzeba. Tymczasem żona rozkwita zapisuje się na siłownię.

Krok po kroku ich związek wraca na właściwe tory. Fryderyk obiecuje sobie, że nigdy nie zrobi już czegoś podobnego. Cała sytuacja staje się dla niego ważną lekcją: zawsze trzeba używać własnego rozumu.