Weźcie go gdzie chcecie, róbcie z nim co chcecie, ja już nie daję rady!

Weźcie go, gdzie chcecie, róbcie z nim, co wam się podoba, nie wytrzymam już! wykrzykiwał z irytacją mój kolega, gdy w tle szumił telefon.

Byłem na nocnej zmianie w szpitalu w Warszawie i przypadkowo podsłuchałem tę rozmowę. Zapytałem, o co tak chodzi. Odpowiedział, że oddaje psa owczarka niemieckiego.

Dlaczego? zapytałem.

Bo to już nie ma sensu odrzucił. Nocą wyje, z łańcucha zrywa się, sierść ma jak dywan, podwórko w brudzie, a dom nie strzeże.

Usłyszałem w sobie żal dla tego zwierzęcia. Zadzwoniłem do ojca, Piotra Kowalskiego, i zapytałem, czy nie potrzebuje psa do strzeżenia naszego gospodarstwa pod Warszawą. Po kilku dniach oddzwonił i dał zielone światło.

Nadszedł wyznaczony dzień. Wsiadliśmy do starego Fiata, wsadziliśmy bandaż na wszelki wypadek, by przycisnąć pyska, bo jedziemy po dziką bestię.

Kiedy dotarliśmy na podwórko przy ulicy Jana Pawła II, przywitał nas kolega i pies wyczerpany, wychudzony, sierść porozrywana, na głowie krwawe rany i porwany poduszeczek na palcu. Jego oczy były tak smutne, jakby miał zaraz płakać.

Sam wskoczył do samochodu, spokojny, bez żadnej agresji. Obok niego usiadł mąż mojej siostry, Zbigniew, i przez całą jazdę leżał cicho.

W domu postanowiliśmy najpierw kupić mu obrożę i smycz, a potem go wykąpać. Mama, Anna, i siostra Zuzanna, czając się za rogiem, obserwowały nas z niepokojem, myśląc, że przywiezliśmy groźnego drapieżnika.

W drodze mama przygotowywała kaszę z mięsem. Kiedy jedzenie jeszcze ostygło, podaliśmy mu kawałek chleba. Ból patrzenia na jego rany przyćmił to, co czułaśmy, gdy szaleńczo rzucał się na ten suchy kawałek.

Normalny wagowy owczarek waży ok. 35kg, a on ledwo co trafił na 20kg. Kiedy postawiliśmy mu miskę, natychmiast wszystko zjadł i położył się w wyznaczonym miejscu.

Po chwili mama podniosła miskę, by ją umyć, trzymając ją za plecami. Nagle poczuła, że ktoś delikatnie wyciąga ją z ręki. To był Cezary tak nazwaliśmy psa. Chwycił miskę zębami, odłożył ją na swoje miejsce i położył się obok, jakby mówił: To moje, sam się tym zajmę.

Nie planowaliśmy trzymać pięcioletniego samca w mieszkaniu obawialiśmy się sprzeciwu mamy. Lecz jej serce zadrżało, a oddać tak wiernego psa już nikt nie mógł.

Po kąpieli i szczotkowaniu Cezary przemienił się. Następnego dnia zawiózłem go do weterynarza. Tam wyjaśniono, jak leczyć rany, kupiłem leki i w ciągu kilku tygodni wykonałem wszystkie szczepienia. Nie obarczyłem byłych właścicieli winą może rzeczywiście uciekł i wszystko przytrafiło mu się na ulicy.

Gdy pies w pełni wyzdrowiał, przystąpiliśmy do szkolenia. Latem ojciec zabierał Cezarego na podwórko w Bolesławcu tam stał się prawdziwym stróżem: przy ogrodzeniu nie odważył się zbliżyć żaden nieznajomy. Nikt nie ryzykował, bo 40kg czystej siły budzi respekt.

Minęło już osiem lat. Cezary przeszedł dwie operacje najpierw przepuklinę pachową, potem komplikacje po niej. Bóle stawów, rozwój artrozy, ale leczyliśmy go, wspieraliśmy, kochaliśmy. Teraz jest już staruszkiem. Ojciec woła go synek, a mama rozpieszcza jak dziecko.

Nie rozumiem, jak można było nie kochać takiego psa i go oddać. W nim jest nieograniczona lojalność i czułość. Tak, opieka nad zwierzęciem wymaga sił, ale już nie wyobrażam sobie domu bez niego. Gdy ojca nie ma, albo ktoś wyjeżdża, Cezary smuci się, nie je, czeka.

Kilka lat po przybyciu Cezarego zmarła nasza kotka, która była z rodziną ponad osiemnaście lat. Los chciał inaczej w naszym klatce schodowej najemcy zostawili kotka. Sąsiedzi go dokarmiali, aż w listopadowy mroźny dzień zrozumiałem, że nie mogę zostawić małego stworzenia na dworze. Teraz ta sprytna i zarozumiała kotka o imieniu Ewa mieszka z nami.

Ludzie, bądźcie łagodniejsi dla zwierząt. Czują wszystko ból i miłość. Po prostu wybierzcie miłość.