Po dwudziestu jeden latach małżeństwa pewnego wieczoru żona powiedziała mi:

Po dwudziestu jednym latach małżeństwa, pewnego wieczoru moja żona, Łucja Kowalska, powiedziała:
Musisz zaprosić inną kobietę na kolację i do kina.
Zaskoczyło mnie to.
Uśmiechnęła się i cicho dodała:
Kocham cię, ale wiem, że jest jeszcze jedna pani, która także cię kocha i od dawna czeka choć trochę twojego czasu.
Była to moja mama, Jadwiga Kowalska.
Po śmierci ojca żyła samotnie już dziewiętnaście lat.
Praca i opieka nad trojgiem dzieci zabierały tyle sił, że rzadko ją odwiedzałem.
Tamtego wieczoru zadzwoniłem i rzekłem:
Mamo, jutro idziemy na kolację i do kina. Tylko my dwoje.
Co się stało, synu? Wszystko w porządku? zapytała z niepokojem.
Mama zawsze uważała, że niespodziewane telefony zwiastują złe wieści.
Wszystko dobrze, mamo. Po prostu chcę spędzić z tobą wieczór.
Zamilkła na chwilę, po czym delikatnie odpowiedziała:
Z przyjemnością.
W piątek po pracy pojechałem po nią.
Czekała już elegancko ubrana, uśmiechnięta, w tej samej sukni, którą nosiła na rocznicę naszego ślubu.
Powiedziałam koleżankom, że mam randkę z synem, zaśmiała się. Wszyscy czekają, aż potem dowiedzą się, jak to było.
Poszliśmy do małej, przytulnej restauracji w Krakowie.
Wzięła mnie za rękę tak łagodnie, jak kiedyś w dzieciństwie.
Kiedy przynieśli menu, przeczytałem je na głos, bo trudno było jej zobaczyć drobny druk.
Kiedyś czytałam ci menu, uśmiechnęła się.
Teraz moja kolej, mamo, odparłem.
Rozmawialiśmy długo o życiu, o wspomnieniach, o wszystkim, co zgromadziło się między nami przez lata.
Film przegapiliśmy, ale nie żałowaliśmy.
Gdy odwoziłem ją do domu, powiedziała:
Chciałabym powtórzyć to spotkanie, ale następnym razem zapraszam ja.
Uśmiechnąłem się i się zgodziłem.
Po kilku dniach Jadwiga nagle zmarła na zawał serca.
Nie zdążyłem się pożegnać.
Po pewnym czasie otrzymałem kopertę.
W środku odpis rachunku z restauracji i kartka:
Zapłaciłam z góry. Nie wiedziałam, czy będę mogła być tam, ale chciałam opłacić kolację dla dwojga dla ciebie i twojej żony.
Nigdy nie dowiesz się, jak wiele znaczył dla mnie ten wieczór.
Kocham cię, synku.
Wtedy zrozumiałem:
Nigdy nie odkładaj słów Kocham cię.
Dawaj czas tym, na których ci zależy.
Bo rodzina to nie później.
Rodzina to teraz.