MYŚLI GŁOŚNO W POLSKIEJ RZECZYWISTOŚCI.

MYŚLI NA GŁOS.

Dziś ledwo co wstałem z łóżka. Nie chciało mi się opuszczać przytulnego gniazdka, w którym ciepły koc owijał mnie jak kołdrę. Zwinąłem się w niego po uszy i, jak dzieciak, czekałem na dźwięk budzika. Może w głębi duszy liczyłem się, że mamą w kuchni czekają pachnące serniki z rodzynkami lub domowe kotleciki z kurczaka, a zaraz po chwili zaprosi mnie do stołu.

Mimo że w tym roku skończyłem trzydzieści pięć lat, wciąż czułem się jak mały chłopiec, który chce być kochanym przez mamę, przytulanym i rozpieszczanym. Niestety budzik nie zadzwonił w wyznaczonym czasie zamiast przyjaciela był zdradą.

Moja żona, Tosia, już od rana szykowała się do przedszkola z synkiem Saszem i córką Grażynką.
Dlaczego mnie nie obudziłaś? zapytałem ją, nieco zraniony, zamiast zwykłego porannego pocałunku.
Masz przecież budzik, a on miał zadzwonić, prawda? odparła Toska. Myślałam, że zmieniłeś plan lekcji i nie chcę cię budzić, więc robiłam wszystkie domowe obowiązki po cichu.

Szybko się ubrałem, odrzuciłem propozycję śniadania, bo nie miałem czasu, a spóźnienie wzięło się w całości z twojej winy, kochana mężko. Kiedy Tosia zamykała za mną drzwi, usłyszałem jej myśli:
Znowu on spóźnia się, a ja czuję się winna. Nie pocałowała mnie przy wyjściu. Przez miesiące nie rozmawiamy szczerze, odchodzimy od siebie. Musimy coś zmienić, bo tak nie może być.

Tosiu, coś powiedziałaś? odwróciłem się.
Nic nie mówię. Biegnij do pracy, nie spóźnij się. Pani Nadzieja Aniela nie wybaczy takiego lenistwa. Do zobaczenia, Dariuszu! rzuciła mi powietrzny pocałunek i machnęła ręką przy wejściu.

Na przystanku trolejbusowym stałem tylko kilka minut, nerwowo spoglądając na zegarek i ciężko wzdychając.
Muszę zdążyć na lekcję, inaczej dyrektor będzie zrzucał mnie na orzechy, a podrektor Nadzieja podsyci ogień, bo nie potrafi mnie znieść myślałem, przeskakując z nogi na nogę.

Na zewnątrz było mokro i zimno. Pojedyncze płatki śniegu leciały samotnie, wirując bez przytomności, nic nie zmieniając w mojej czarno-białej wizji dnia. Brzuch warczał, domagając się choćby gorącej herbaty i kromki chleba z masłem, ale prawdziwym wyzwaniem stało się słyszenie cudzych myśli, które przemykały przez moje uszy niczym szumy w kolejce na stacji.

Zobaczyłem fragmenty przekleństw, skargi i niezadowolenia, a czasem niecenzuralne wyzwiska osób stojących przy przystanku. Skupiałem wzrok na chodniku, obserwując, jak delikatne płatki śniegu wykonują krótkie, choćby absurdalne, akrobacje może to były salchow, a może rittberger. Nie miałem pojęcia, co kryje się w ich lodowych umysłach.

Słyszenie cudzych myśli zaczęło mnie przytłaczać. W głowie hukało jak w szambie, a ja czułem, że powoli tracę rozum. Pojawiły się pytania: Czy każdy może czytać myśli? Czy to choroba? Czy jest zakaźna? Czy zamknięcie oczu pomoże? Odpowiedzi nie przychodziły, a szum nie cichł.

W końcu pojawił się trolejbus nr 1. Ludzie przy przystanku ruszyli, by zająć miejsca. Niewielka, niepozorna staruszka w podniszczonym płaszczu i zielonym szaliku wcisnęła się w plecy. Usłyszałem jej myśli:

Ci burżuazyjni intelektualiści błądzą po ulicy, nie mają nic wartego. Powinni sprzątać drogi, a nie uczyć nasze dzieci! Gdyby spojrzeli w lustro, zobaczyliby, co naprawdę są.

Coś mi pan powiedziano? zapytałem.
Nic, młody człowieku odparła, wchodząc do trolejbusu.

Musiłem zdążyć na pierwszą lekcję fizyki. Przepchnąłem staruszkę i wcisnąłem się do środka, przyciskając się do lodowatych drzwi. Nie miałem grosza na bilet, więc korzystałem z taniego trolejbusu, w którym w szczycie godziny tłoczyły się ludzie w kurtkach puchowych, walczący o każdy cent.

Na stopniu obok mnie stała uczennica, Aldona z klasy 10 B.
Dzień dobry, panie Dariuszu! zawołała radośnie, nie zauważając mnie, gdy biegłem do pojazdu.
Dzień dobry, Aldono odpowiedziałem, odwracając wzrok, by nie słyszeć jej myśli. Czy zdążymy na lekcję?
Pan jest super! Wysoki, przystojny i ma niebieskie oczy. Trochę starszy, ale może go pokochałabym. Nauczycielka Nadzieja wciąż go zdradza, a on nic nie czuje! pomyślała, a ja tylko skinąłem głową.

Podjeżdżając do szkoły, zobaczyłem kobietę przy bramie. To była matka jednego z uczniów, Władka. Chłopak od miesiąca nie chodził do szkoły, leżąc w szpitalu po poważnym złamaniu kostki.

Dzień dobry, panie Dariuszu! Przepraszam, że zawracam, ale chciałabym, aby poprowadził pan lekcję fizyki z Władkiem w domu albo przez Zoom. Nie ma za darmo, oczywiście powiedziała, a w myślach krążyły:

Nie mam pieniędzy, wszystkie koszty operacji nas pochłonęły. Muszę się dogadać z nauczycielką matematyki, Nadzieją, i wyrobić sumę, której nie damy radę. Muszę sprzątać klatki schodowe, by przynajmniej dostać trochę zasiłku.

Nie potrzebuję pieniędzy. Wieczorem prześlę Władkowi hasło do Zooma. Zrobimy razem algebrę i geometrię. Wszystko będzie w porządku, a on znów będzie chodził samodzielnie odparłem, a jej myśli wypełniły się ulgą i łzami.

Z podziękowaniami podała mi ciężki worek z jabłkami z własnego sadu. Rozpakowałem go i zobaczyłem czerwonożółte owoce, które zdawały się uśmiechać. Serce zabiło szybciej dobro powraca do tego, kto je daje.

W holu szkoły przywitałem się z Nadzieją Anielą. Nie chciałem już słuchać jej myśli, ale i tak usłyszałem:

Ten bezczelny głupi! Zmuszę go do zmiany, a on wciąż będzie żył w biedzie, żona go opuści, a ja będę go karać.

Uśmiechnąwszy się, wszedłem do klasy. Do lekcji pozostało piętnaście minut. W plecaku znalazłem telefon, a w jednej kieszeni pudełko z pudełkiem śniadaniowym od żony termos z parzącą kawą i kanapkę.

W przerwie do mojego pokoju weszła uczennica ze szkoły podstawowej, Świetlana z klasy 8 A. Nie patrzyła mi w oczy.

Co chcesz, Świetlo? zapytałem.

Usłyszałem:

Dlaczego Nadzieja tak nas manipuluje? Zdejmij guziki, stań przy nauczycielu, a ja dam ci dobrą ocenę.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, wpadłem w drzwi i potknąłem się o Nadzieję. Może będę musiał szukać innej pracy pomyślałem.

Po trzeciej lekcji zadzwonił mój stary przyjaciel z akademika, który zaproponował mi stanowisko w prywatnym liceum. Obiecałem się nad tym zastanowić i umówiłem się z Tosią na kawę. W tym samym momencie na kartę bankową wpłynęła wypłata okazało się, że mam już solidny dochód w złotówkach. Najcenniejsze w moim życiu to nie pieniądze, a kochająca żona, dzieci i moje dobre serce.

Gdy wychodziłem ze szkoły, na głowę spadł mi śnieżny kul, ale nie przejąłem się tym i ruszyłem dalej, by pogodzić się z żoną.

Tylko niech te cudze myśli mnie nie dręczą, choć dzisiaj przydały się nieco pomyślałem, kupując w kiosku bukiet białych chryzantem dla Tosi. Zapłaciłem sprzedawczynią i nie słuchałem już jej wewnętrznego monologu.

Jakże szczęśliwy jestem! Ten pośpiech, gonitwa za wiatrem, prawie straciłem Tosikę, krytykując ją za drobiazgi rozmyślałem, patrząc, jak Tosia wbiega ku mnie z uśmiechem. Jej włosy wpadły jej w oczy, a ja delikatnie je pogarnąłem i pocałowałem. Pachniały ciepłem i domem.

Śnieżynki nadal wirują w powietrzu, robiąc swoje małe akrobacje. Być może to właśnie one przyniosły spokój między mną a Tosią wystarczyło im tylko machnąć białymi skrzydłami.