Mama dla Alenki: Poszukiwanie Miłości i Rodziny

Marta wychowywała Gosię sama, i od pierwszych wspomnień dziewczynka czuła się niekochana. Brak miłości własnej drążył ją od najmłodszych lat. Nikt nie karał jej bez powodu zawsze była najedzona i dobrze ubrana, a wymarzone zabawki licytowano w sklepach. Lecz obojętność matki przenikała Gosię jak lodowata woda po skórze, wywołując w sercu ciężar nie do zniesienia.

Gosia rosła czułą i niezwykle towarzyską, w dzieciństwie wyrywała się, by przytulić mamę, pocałować ją, przytulić się do niej. Marta jednak dystansowała dziewczynkę, zajęta własnymi sprawami. Nie otrzymała od niej ani przytulenia, ani pocałunku.

W sąsiedztwie i w szkole rodzina cieszyła się dobrą opinią mama regularnie uczestniczyła w zebraniach, dbała o zdrowie Gosi, woziła ją nad Bałtyk i nawet do cyrku. Gdzie jednak brakowało ciepła, duszy i uśmiechu, o czym wiedziała tylko córka. Dziewczyna przykładała wszelkie starania, by zasłużyć na pochwałę, uczyła się najlepiej ze wszystkich i zachowywała się wzorowo.

Jednak pochwały przychodziły ze wszystkich stron, oprócz własnej matki. W małym wieku Gosię to uspokajało, wydawało się normalne, że tak jest wszędzie. Dorastając, dostrzegała przyjaciół, których kochano, krytykowano, karano. Zaczęła szukać przyczyny i wydawało się, że znalazła ją.

Ojca prawie nie znała. W pamięci żył wysoki mężczyzna o szerokich ramionach i łagodnym uśmiechu. Podrzucał ją wysoko, aż do nieba, kręcił w powietrzu, śmiali się razem, byli do siebie podobni. Gosię wyryto w jej twarzy od ojca pod materacem w pokoju leżało od lat podniszczone zdjęcie mężczyzny z roczną córeczką. Z każdym rokiem dziewczyna stawała się bardziej jego podobna.

Mama chyba wciąż żywi żal do ojca rozmyślała Gosię, próbując rozplątać własne problemy. Patrzy na mnie i gniewa się.

Rzeczywiście, Marta często patrzyła na Gosię milcząc, długim, zamarzniętym spojrzeniem, nic nie mówiąc. Ojciec odszedł, gdy dziewczynce miał trzy lata; od tego czasu jedynie alimenty przypominały o jego istnieniu, choć nie wspominał o córce. Gosię wybaczyła mu dawno.

Niejasne, dlaczego uraza spoczywała w sercu wobec matki. Zewnętrznie przyjęła ten los, lecz w środku rosła lodowa masa, przyciskająca serce, wypełniając je zimnem.

Nadszedł dzień ostatniej dzwonki. Gosię w białej, koronkowej fartuszce przeszukiwały oczy, szukając matki, lecz ta, pojawiając się jedynie na początku z podziękowaniem dyrektora za wzorowe dziecko, zniknęła w tłumie. Dziewczyna patrzyła z zazdrością, jak rodzice objęcia innych, robią pamiątkowe zdjęcia, i ledwie powstrzymywała łzy rozczarowania.

Następnie nadszedł moment rekrutacji na studia. Gosię usłyszała z dumą przy tak dużej liczbie kandydatów dostać się na darmowy kierunek wydawało się niemożliwe, a ona to osiągnęła!

Marta przyjęła wiadomość spokojnie, bez uśmiechu, bez iskierki dumy. Zapytała jedynie, czy jest akademik i gdzie Gosię będzie mieszkać podczas nauki.

Rozgniewana, Gosia spakowała rzeczy, wyprowadziła się najpierw do przyjaciółki, a potem wywalczyła miejsce w akademiku.

Lata mijały, a matka i córka praktycznie zerwały kontakt, co zadziwiło męża i teściową, Halinę, która stała się dla Gosi prawdziwą rodziną. Biologiczna mama nie przyjechała na ślub, jedynie przelała przyzwoitą sumę złotych i wysłała suchą kartkę z gratulacjami.

Halinę natomiast uczyła Gosię wszelakich domowych sztuczek, a także miłości wieczorami siadały przy herbacie w kuchni, rozmawiając o wszystkim. Kobieta potrafiła po prostu podejść, przytulić, współczuć szczerze. Po miesiącu od ślubu Gosia zaczęła nazywać ją mamą.

Biologiczna mama, jakby się wyparowała, ciesząc się wreszcie upragnionym spokojem i samotnością. Nigdy nie dzwoniła pierwsza, nie przybyła na wypis z szpitala. Nawet zdjęcia jej synka, które młoda matka co tydzień przesyłała, nie otwierała. Gosia milczała, ale nocami płakała w wannie.

Halinę to wszystko widziała spocone oczy synowej, opuchniętą od łez twarz i ciężki oddech.

Kiedy Gosia z synkiem i małym wnuczkiem pojechali złożyć życzenia mamie na urodziny, a ta, przyjmując prezent, suche podziękowała i nie wpuściła pary do domu, zamykając drzwi przed własnym wnukiem, Halina, kobieta o wielkim sercu, postanowiła przywrócić sprawiedliwość. Wyruszyła sama do teściowej, z zamiarem rozmowy za wszelką cenę.

Tam ujawniła się cała prawda.

Ojciec Gosi, poślizgnął się w czerni, a wszystko zaczęło się tuż po ślubie. Młoda żona nie chciała niszczyć małżeństwa, lecz po kilku miesiącach głębokiego zanurzenia mężczyzna wrócił do domu z dzieckiem na rękach. Jedna z jego kochanek nie przeżyła porodu, a on, jako ojciec, przywiózł dziecko do domu żony legalnej.

Trudno opisać, co wtedy poczuła kobieta. Wychowywać dziecko innej kobiety i ukochanego mężczyzny nie było łatwe. Co trudniej kochać to dziecko szczerze, z całego serca. Próbowała, prawie udało się, lecz mąż ostatecznie odszedł w nieznane, zostawiając jedynie niepotrzebną córkę jako pamiątkę zdrady.

Co zrobić z porzuconym dzieckiem? Oddać do domu dziecka i próbować zbudować własne życie? Zrodzić własne dzieci? Co powiedzą ludzie? Przerażona osądem, zostawiła Gosię, poświęcając własne szczęście.

Całe życie starała się kochać dziewczynkę, ale patrząc na jej twarz, tak podobną do zdradliwego męża, rozumiała, że kocha go nadal, a Gosię jedynie słabą kopię.

Gdy Halina wróciła do domu, Gosia ze snem już leżała, przytulona do szerokiego rodzinnego łóżka. Mąż był w innym mieście w sprawach służbowych, a mały wnuk radośnie przesiadł się do rodziców.

Halinę usiadła cicho na skraju łóżka, patrząc na nich jak na najcenniejszy dar. Przykryła wnuczka kocem, delikatnie poprawiła włosy synowej.

Jak jej to wszystko opowiedzieć? Czy warto, czy potrzebna jest cała prawda?

Gosia poczuła obce dłonie, otworzyła senny wzrok i spojrzała na kobietę.

Śpij, kochana, śpij, córeczko szepnęła Halina, pocałowawszy dziewczynę w czoło i cicho zamknęła drzwi za sobą.