Mgła opadła

23 listopada, sobota

Od jakiegoś czasu często zastanawiam się nad własnym życiem. Czuję się znudzona każdy dzień wygląda tak samo. Mam rodzinę: męża, Marka Kowalskiego, i dwóch synów Maćka i Szymka, którzy od lat są najlepszymi w szkole.

Rano obudziłam się wcześnie, kiedy wciąż było ciemne, a w pokoju słychać było rytmiczne tykanie starego zegara. Nie mogłam już zasnąć, leżałam w łóżku i w głowie krążyły myśli o nadchodzącym dniu.

Teraz wstaję i kolejny dzień minie tak samo jak poprzednie, pełen obowiązków pomyślałam. Najpierw odprowadzę krowę Zosię na pastwisko, nakarmię ją i wypuszczę do stada, potem zatroszczę się o resztę zwierząt. Potem trzeba będzie przygotować śniadanie dla Marka i chłopców, obudzić ich, zawieźć Maćka do szkoły, a Marka do pracy. O, dziś muszę jeszcze przyrować ziemniaki, bo inaczej urośnie za wysoko, więc chwycę widełkę i ruszam do ogródka.

Wstałam i zabrałam się do domowych obowiązków, w głowie szumiał kolejny ton:

Dziś trzeba wyprać, posprzątać podwórko, podłóżyć kwiaty i zamiatać, dawno tego nie robiłam. Życie moje nudne, same prace i prace Dzień się zaczyna.

Marku, wstawaj, pora delikatnie potrząsnęłam go za ramię, ale on jeszcze spał.

Hmm odpowiedział, przewracając się na plecy.

Dzieci, wstawajcie! Czas jeść śniadanie i szykować się do szkoły. Maćku, nie odmawiaj i tak trzeba wstać. Kto cię odprowadzi? grzmotała nieco złośliwa, ale troskliwa matka. Młodszy Szymek już podskakiwał, był lekki jak piórko, a Maćek przeciągał się leniwie.

W końcu rozesłałam wszystkich w ich codzienne zajęcia, zabrałam się do prania i wywiesiłam czyste pranie na stragan pod domem. Nastrojowi dziś brakowało radości, choć nie potrafiłam wskazać przyczyny. Ostatnio coraz częściej czuję, że nie jestem zadowolona ze swojego życia.

Zaczęłam przycinać kwiaty, gdy nagle pod stragan weszła nasza sąsiadka, Natalia Borkowska energiczna i szczera. Zawsze krzyczy na swoich zwierzaków i nie szczędzi uwag, które słychać aż po nasze podwórko.

Natalko, wczoraj wieczorem znów się kłóciłaś? zapytała z uśmiechem.

Ach mój syn, Jasio, wrócił w domu. Nie tak już przychodził, a raczej wleciał, bo cały wieczór czekałam, aż go wciągnę, bo musiałem przenieść szafę, a ona była ciężka Wczoraj go ostrzegałam, a on i tak poszedł do Ignacego, tam wino i huczne spotkania Ty co, Marku nie pije, nie widziałam go pijącego.

Natalia zazdrościła mi spokojnego życia, bez krzyków i zamieszania, ale widząc mój smutny wyraz, zapytała:

Szymo, dlaczego jesteś taka przygnębiona, nie uśmiechasz się? Coś cię trapi?

Usiadłam na ławce przy podwórzu, Natalia przy mnie.

Nie wiem, Natalko, coś mnie przytłacza. Czuję, że najciekawsze chwile przelatują obok mnie, że inni żyją pełniej i szczęśliwiej. Chciałabym coś zmienić, może nie w stylu filmowym, ale przynajmniej jak u naszych sąsiadów z wsi.

Ojej, Szymo, nie ma co narzekać. U ciebie wszystko gładko, spokojnie odparła zdziwiona sąsiadka. Czego ci jeszcze brak?

Patrzę na Martę, jej mąż, Wiktor, jest przystojny, podnosi ją w ręce na ulicy i całuje. Marta pracuje jako główna księgowa, ubiera się ładnie. To nie życie, to bajka Wiktor jeździ swoim autem, na urodziny przynosi czerwone róże z miasta. Często tam wyjeżdża. Życie Marty nie jest nudne.

No to już masz kogo podziwiać wtrąciła Natalia. Siedząc w domu nie widzisz, co się dzieje. A Wiktor to prawdziwy czarownik, kusiciel, nie przejmuje się nikim. Marta wie o tym i kupuje nowe ciuchy, by wyglądać atrakcyjnie. On jest jak marcowy kot kocha ją publicznie, a w domu potrafi być surowy. Ma w mieście dziewczyny i młode panienki.

Skąd to wiesz? dziwiłam się, nie wierząc w pełni jej opowieści.

Natalia wyjaśniła, że jej siostra, Katarzyna, pracuje w gospodarstwie i zawsze słyszy plotki.

Wiesz, że Wiktor nie pije, a ja go nigdy nie widziałam pijącego dodała, a ja patrzyłam na nią niepewnie.

Po chwili milczenia kontynuowałam:

Dobrze, jeśli tak jest, nie powinnam zazdrościć Marcie. A co z Tamarą? Jej mąż, Andrzej, nie odmawia jej miłości. Nie pozwala jej pracować, a sam wszystko robi w domu. Czasem wozi ją na kurort, to prawdziwa miłość. Tamarze życie piękne a mnie? Moje jest szare i nudne.

Szymo, nie tak właśnie

Dlaczego? Andrzej nie pije, jest pracowity.

Wiesz, że ich starszy syn, Wojtek, jest chory, a młodszy, Antoni, chodzi do szkoły i jest świetny.

Wiem, przyznałam, nie znam dokładnie choroby, ale mieszkają na dolnej ulicy w końcu wsi. Andrzej jest znany, a mój mąż, Marek, dobrze o nim mówi. Tamarę znam ze szkolnych lat, zaraz po szkole wyszła za Andrzeja. Ich miłość zaczęła się w szkole.

Ich starszy syn, Vanya, jest bardzo chudy, a rówieśnicy już w ósmej klasie. On wciąż zachowuje się jak siedmiolatek. Nie wiem, co go trapi, ale w sanatorium przyjeżdża Tamarę z Andrzejem, dostają darmowy wyjazd. Nie mów, że jeżdżą na kurort niech Bóg ich nie spotka.

Naprawdę, Natalko? Skąd o tym wiesz?

Pracuję na farmie, a tam rozmawia się od świtu. Gdzie dużo bab, tam i plotki. Oksana, siostra Andrzeja, pracuje u nas i ma długą język.

Tak, nie warto zazdrościć. Każda chata ma swoje dzwoneczki powiedziałam.

Natalia rzuciła:

Nie wiesz, bo ciągle w domu, w sklepie chodzisz, a nie rozmawiasz z ludźmi przy studni. Marek przyniósł ci wodę, wykopał studnię, jest dobrym mężem. Ty chyba po prostu tęsknisz za czymś innym, bo nie widzisz innego życia

Zanim skończyłam, przypomniałam sobie, że Kataryna, nasza sąsiadka, jest piękna i wszyscy mężczyźni przewracają się przy niej. Przyjeżdżają z pobliskich wsi na motocyklach, dają kwiaty i czekolady. W niedzielę widziałam ją wracającą ze sklepu z bukietem i pudełkiem słodyczy, uśmiechniętą i mówiącą, że podarował jej Iwo z sąsiedniej wsi.

Kataryna to prawdziwa piękność dodała Natalko podobno nawet nasz wójt przychodzi potajemnie, żeby się z nią spotkać. Gdyby to zobaczyła jego żona, Kataryna skończyłaby bez włosów, bo jego żona jest gniewna.

Życie Kataryny jest wesołe odparłam.

Wesołe, tak, ale ile ma lat? Trzydzieści pięć przyjeżdżają ją zalotnicy, na motocyklach i w samochodach, ona wciąż jedyna powiedziała. Czas mija, a ona nadal samotna.

Myślę, że i ona czasem płacze poduszką, ale nikt tego nie widzi.

Natalko, prawda, że te kobiety nie są aż tak szczęśliwe. Zazdrość mnie przytłacza, jak mgła zasłania wzrok westchnęłam.

Rozmawiałyśmy jeszcze długo, potem Natalko pobiegła do domu, a ja wzięłam widełkę i poszłam przyrować ziemniaki. Dzieci wróciły ze szkoły, nakarmiłam je, przywitałam krowę Zosię i oddojęłam. Marek wrócił z pracy, pożywiłem go. Tak minął kolejny dzień spokojny, tak jak zawsze.

Nocą nie mogłam zasnąć, aż w końcu zasnęłam i we śnie zobaczyłam zmarłą babcię Jadwigę. Pojawiła się nagle i rzekła:

Szymo, nie gniewaj się na Boga, nie marudź na los. Próby są nam posyłane w miarę naszych sił, a w twoim życiu nie było ich za wiele. Żyj tak, jak cię stworzyła.

Obraz babci rozwiał się w mgłę, a ja obudziłam się z poczuciem winy, że narzekałam, zazdrościłam i rozpaczałam.

Świt już wstawał. Leżałam w łóżku, obok mruczał Marek, a zegar tykał. Wstałam, zwinęłam chustę i wyszłam na werandę. Mgła rozwiewała się, rosą połyskiwała trawa, dzień zapowiadał się pięknie.

Jak dobrze żyć pomyślałam radośnie. Wszystko jest w porządku. Przez długi czas żyłam w mglistym zaułku, patrząc z zazdrością na innych i wymyślając sobie ich życie. Nie miałam pojęcia, jak naprawdę wygląda codzienność ludzi. Marząc o szczęściu sąsiadów, nie dostrzegałam własnego. Kochany mąż Marek, który nigdy mnie nie skrzywdzi, kochani synowie, którzy radzą sobie w szkole, drobne problemy, które wydają się błahe. Jakże pięknie, że mgła się rozwiała.

Wróciwszy do domu, zdjąłam chustę, zajrzałam do pokoju dzieci, podkładłem Miśkowi kołdrę. Stopniowo odzyskiwałam spokój, a wszystko wróciło na swoje miejsce. Życie toczy się dalej.