Kiedy go przynieśli do Izby Przyjęć szpitala, od razu było wiadomo, że to utonięcie…

Kiedy przywieziono go do przyjęcia w szpitalu miejskim w Warszawie, od razu widać było, że to przypadek zatonięcia. Był luty, na dworze nie leżał śnieg, a niebo ciążyło szarymi chmurami, które zapowiadały kolejny burzowy dzień. W podwórzu rozbrzmiał ryk syreny przyjeżdżającego karetki pogotowia.
Chyba przywiozli kogoś ciężkiego, bo tak głośno krzyczy mruknął lekarz dyżurny, wpatrując się w niebo.

Drzwi oddziału otworzyły się, a w progu stał mężczyzna z dzieckiem na rękach. Tuż za nimi podążała kobieta, trzymając się za głowę oburącz, jej twarz była blada jak ściana w szpitalnym korytarzu.
Czy to prawda, że on żyje? wykrzyknęła przerażona, nie mogąc ukryć rozpaczy.

Tego poniedziałkowego poranka byłem chirurgiem dyżurnym; nie lubię pracować w weekendy, a w dni robocze czas pędzi jak szalony. Dzięki obecności lekarzy, techników laboratoryjnych i radiologów, decyzje podejmujemy szybko.
Dokąd? zapytał ojciec, łamiąc się pod ciężarem słów pomóżcie, proszę, jesteście lekarzami wojskowymi, macie moc i wzruszył się łzami.

Wszyscy jakby wytrząsnęli się z szoku:
Połóżmy dziecko na łóżku rozkazał starszy lekarz oddziału, dyżurny chirurg, obejrzyjmy je, a reanimacja niech się szykuje.

Spojrzałem na malucha i od razu zamarłem. Rok wcześniej byłem w podobnej sytuacji, w grudniu, kiedy miasto otulił biały puch. Nasza pielęgniarka ze Stalowej Woli przybiegła do przyjęcia, szukając syna, który po przedszkolu nie wrócił do domu. Po kilku godzinach poszukiwań odnaleziono go w wykopanym w ziemi stawie, otoczony śladami sanek. Płakał w niebieskiej kurtce i czerwonej czapce, dokładnie takiej samej, jak ten chłopiec przed nami.

Ile minęło od momentu, gdy go znaleźliście? zapytałem.
Nie wiem odpowiedział ojciec, sąsiedzi znaleźli go w rowie, jeszcze żywego, a potem w karetce podawano mu sztuczne oddychanie

Proszę, wycofajcie się na bok. skierowałem kolegów do obsługi.

Zdjąłem mu czapkę i rozpiąłem kurtkę. Twarz była sinawa, źrenice szerokie i nie reagowały na światło, puls i oddech nie istniały.
Czy woda została usunięta? spytałem.
Wydaje się, że nie.

Zaczęliśmy sztuczne oddychanie, wlewając do płuc wodę, a potem przewróciłem go na brzuch, przyłożyłem kolano i mocno uderzyłem w krtań. Woda wytrysnęła z ust. Po ułożeniu na łożu wywołałem trzypunktowy oddech, starając się rozruszać serce.

Czas jest zimny, mózg może jeszcze żyć myślałem, że może uda się uratować, jak w przypadku lawiny, gdy ludzka wola przetrwała dniami.

Zegary w korytarzu odmierzały powoli minuty, gdy nagle coś się zmieniło poczułem delikatny dźwięk, jakby mruczenie kota. Chłopiec wydał głośny, dorosły oddech, jakby z wysiłkiem wyrwał się z objęć śmierci.

Natychmiast do oddziału intensywnej terapii, musimy przełączyć go na wentylację kontrolowaną zawołał lekarz.

Alinu, synu, czy jest żywy? wykrzyknęła przerażona matka, jak po przebudzeniu ze snu.
Zaczekajmy odpowiedzieli koledzy, wzywając medyczne lotnictwo do pomocy.

Aleksy został przeniesiony na oddział ratunkowy, a my czekaliśmy na ekipę z regionu. W sali panowała napięta cisza, migotały lampki monitorów, a respirator walczył o każdy oddech malucha. Jego wąskie spojrzenia świadczyły, że walczy o życie.

Po dwóch godzinach przybyli specjaliści z lotnictwa medycznego. Po obejrzeniu dziecka stwierdzili:
Dziecko nie jest zdolne do samodzielnego życia, mózg uległ śmierci w wyniku długotrwałego braku tlenu. Wyłączcie aparat i poczekajcie na wynik.

Wszyscy w sali zamilkli.
Jeśli źrenice reagują na światło, mózg żyje interweniował lekarz neonatolog.
Nie musi tak być. Czas po zanurzeniu, woda w płucach i późniejsze sztuczne oddychanie nie zawsze pomagają. Narządy już przestały działać.

Spróbujmy jeszcze raz wtrąciłem, choć nie mieliśmy wózka dziecięcego. Czy macie cewnik?
Mamy, ale co to da? odpowiedział lekarz z przybyłej ekipy.
Niech będzie powiedzieli wszyscy razem.

Podano cienki, żółtawy strumień, który rozprysnął się po wszystkich, a nagle chłopiec wydawał się usłyszeć nasz głos. Żywy, żywy! krzyknęliśmy jednocześnie.

Zostaniemy jeszcze trzy godziny, potem odłączymy aparat. Jeśli samodzielnie oddycha, zabierzemy go ze sobą ustaliliśmy.

Trzy godziny później Aleksy został odprowadzony.

Dwa lata później wspomnienie o Aleksym nie zniknęło z pamięci. Pewnego wolnego dnia zadzwonił do mnie nieznajomy mężczyzna o znajomym spojrzeniu. Stał przy drzwiach, a w jego oczach błyszczała znajomość.
Nie zna mnie pan? zapytał.
Przypuszczam, że kiedyś się leczymy albo pracowaliśmy razem? odpowiedziałem, niepewnie.
Czy pamięta pan tego chłopca? dodał, a zza jego pleców wyjrzała uśmiechnięta twarz dziecka.

Od razu rozpoznałem to był Aleksy.
Aleksy? wykrzyknąłem zaskoczony.
Tak, panie doktorze, to ja. Alex, przyjdź i przywitaj się z naszym ratownikiem. Przepraszamy, że tak długo się nie pojawiliśmy lat dwa szukaliśmy adresu, a pan wędrował po świecie. Teraz wreszcie możemy wejść bez pytania o pozwolenie.

Przyjąłem go do domu, a on czytał mi wiersze, biegał po pokoju, dotykał moich muszli, nasłuchując szumu morza.
Ojciec mówił, że każdy człowiek musi umieć pływać, aby nie utonąć. Czy pan potrafi? zapytał nagle.
Oczywiście odparłem z uśmiechem. Życzę ci szczęśliwego pływania, mały.

Od tamtej pory pracuję jako chirurg w przychodni przy ul. Pięknej w Krakowie. Podczas jednej z kontroli podszedł do mnie kapitan rezerwy, wysoki i elegancki.
Dzień dobry, panie doktorze Michał Borowski powiedział donośnym baritonem od dawna chciałem się z panem spotkać.
Dzień dobry, panie kapitanie odpowiedziałem, zaglądając w swoją książkę lekarską znamy się?
Oczywiście! odparł, a w jego niebiesko-zielonych oczach błysnęła znajomość.
Michał? Aleksy? zapytałem niepewnie.
To ja uśmiechnął się szeroko właśnie wróciłem z akademii i od razu po was szukałem. Spełniam więc życzenie: jestem oficerem marynarki!

Ta historia uczy, że nawet w najgłębszych wodach, kiedy wydaje się, że nadzieja zniknęła, ludzkie serce i współczucie potrafią przywrócić oddech życia. Trzeba nieustannie otwierać drzwi pomocy i wierzyć w siłę drugiego człowieka.