Ojej, widziałyście dziewczyny tę kobietę, która jest z nami w sali? Już starsza… – Tak, całkiem siwa. Pewnie ma wnuki, a jednak chce maleństwa, w jej wieku…

Słyszałyście, dziewczyny, że w naszej sali leży starsza kobieta? zapytała Ania, przerywając ciszę.
Tak, już siwieje prawie całkiem. Pewnie ma wnuki, a ona tylko czeka, aż mały poprosi o pomoc, w jej wieku odpowiedziała Kasia, marszcząc brwi.

Moja matka wydaje się młodsza od niej. Ciekawe, ile lat ma jej mąż? dodała Magda.
Cicha, ponura, nie rozmawia z nikim. westchnął Paweł. Nie ma z kim się przyjaźnić. Dlatego my, wszystkie córki, staramy się ją zagaić. Nie wiem, jak ją nazwać. Słyszałam, że ma na imię Jadwiga.
Lepiej chyba używać imienia z nazwiskiem przerwał im rozmowę dźwięk otwierających się drzwi, gdy jedna z przyszłych matek chwilowo opuściła salę.

Los Jadwigi był ciężki. Gdy jej syn, Wiktor, miał cztery lata, cała rodzina zachorowała na dur brzuszny. Matka, ojciec, roczny brat i dziadek nie przetrwali. Od tego czasu Wiktor był pod opieką babci Marii, surowej i dominującej kobiety, której nie znała miłość.

W czterdziestym pierwszym roku życia Wiktorowi i Zofii skończyło się trzynaście lat. Mieszkali w różnych wioskach, lecz przyjechali do powiatowego ośrodka w Łodzi, by pracować w hucie, której brakowało rąk.

W hucie mieszkali, tam się poznali. Od młodych lat trudnili się ciężką pracą, nie ustępując dorosłym.

W wieku piętnastu Wiktor wstąpił na front. Zdziczała Zofia, rudowłosa dziewczyna, chciała iść z nim, lecz nie przyjęto jej w tyłach potrzebowali bardziej przydatnych pracowników.

W osiemnastu Zofia i Wiktor pobrali się w skromnym kościele, nie mało lat po wojnie, kiedy nie było czasu na uroczystości.

Z niechęci babci Marii Zofia przeprowadziła się do męża. Ich wioski dzieliło trzydzieści kilometrów.

Po roku przyszedł im syn, nazwany Wacławem. Młodzi rodzice byli szczęśliwi, w domu panowała idylliczna cisza. Przez lata przeszli wiele cierpień, które nagrodziło ich szczęście.

Lecz szczęście nie trwało długo.

Gdy Wacław miał sześć lat, Zofia i Wiktor wciąż żyli w zgodzie, wzbudzając zazdrość sąsiadów. Wiktor, jako piekarz, słynął w okolicy swoimi wypiekami.

Zostali powołani, by zbudować piec w sąsiedniej wiosce, po drugiej stronie rzeki. Wiktor zabrał Wacława ze sobą, bo Zofia była w pracy. Noc była mroźna, a oni ruszyli po zamarzniętej rzece.

Wiktor dźwigał ciężką skrzynię z narzędziami, nie używając cudzych przyborów. Wacław biegał beztrosko, ignorując prośby ojca, by iść przy nim. Gdy zostawało dwadzieścia metrów do brzegu, chłopiec wpadł w szczelinę zasypaną śniegiem. Wiktor rzucił się, by go uratować, lecz

Jadwiga już w dwudziestym piątym roku straciła męża i syna. Nie mogła żyć w domu pełnym wspomnień, więc Zofia wróciła do rodzinnej wioski, pod opiekę Marii.

Zamknęła się w sobie, życie straciło sens. Myślenie o nowej rodzinie było nie do pomyślenia.

Jadwidze dopiero trzydzieści trzy lata. W tak młodym wieku, bez męża, Zofia postanowiła podjąć decyzję.

Doskonale zdawała sobie sprawę, jakie trudności ją czekają, ale samotność przerażała ją bardziej niż wszelkie przeciwności.

Wioska, w której mieszkała Zofia, była odległa, dojazd nie był prosty. Zimą, obawiając się, że pomoc może nie przybyć na czas, przyjechała do szpitala wcześniej. Martwiła się o zdrowie dziecka, bo wiek ciążył.

Od rana Zofia nie była sobą, krążyła korytarzami szpitala niczym cień: osiemnaście lat temu straciła ukochanego męża i syna. Czas nie wyleczył ran, ból nie ustąpił.

Zofia urodziła zdrowego chłopca, nazwała go Dymitr. Zawsze pamiętała, jak Wacław marzył o bracie.

Kup mi braciszka, prosił. Tatusiowiek zrobił mi tyle zabawek! Będę się bawić z braciszkiem.
Jak nazwiesz braciszka? pytał ojciec.
Dymitrkiem!
Więc będzie Dymitrem! rozpromieniał się Wiktor, spoglądając na Zofię.

Zofia w tej chwili tliła się nadzieją, a Wiktor wiedział o tym. Wacławowi postanowiono nie mówić jeszcze o nowym bracie. Gdy zginęli mąż i syn, Zofia straciła dziecko z powodu traumy.

Teraz jednak na świat przyszedł Dymitr, spełniając marzenie Wacława.

Maria przywitała Zofię i noworodka z niechęcią, gdy opuścili szpital.

No i znowu płaczesz, szczęściara? rzekła, próbując pocieszyć Zofię.
Ty to wstyd, twoje szczęście, warczała szorstkim głosem Maria. Cała wieś z pewnością będzie gadała o twojej hańbie.

Nie pokazuję nosa na dworze od tygodnia. Zaraz zaczną mnie wypytywać. Co mam im powiedzieć? Że moja starsza wnuczka zwariowała?

W wiosce plotki rozchodziły się jak pożar. Nikt nie przejmował się bardziej niż Zofia, czterdziestotrzyletnia niezamężna kobieta i jej nowonarodzony syn.

Babcia Maria drwiła z Zofii bez litości, ale po roku, mimo swego wieku, nagle zachorowała i wkrótce odeszła.

Zofia pogrążyła się w żałobie, choć to właśnie babcia wychowała ją na silną osobę.

Dymitr wyrosł na przystojnego młodzieńca, wysokiego, o ciemnych oczach, zupełnie nie podobnego do matki, którą kochał.

W siedemdziesiątym roku Zofia stała się babcią. Dymitr, dowiedziawszy się o narodzinach córki, pojechał z mamą do szpitala. Jego żona, Grażyna, leżała na pierwszym piętrze.

Grażyno, Grażyno! wołał szczęśliwy ojciec. Pokaż dziecko!

Grażyna podeszła do okna, trzymając w ramionach maleństwo. Zofia uśmiechnęła się, ocierając łzy.

Ojej! Mamo, ona ma rude włoski! Patrz, jaka podobna jest do ciebie! rzekł Dymitr. Dla Jadwigi cieszyło serce widzieć szczęśliwego syna, który dorósł i nie bał się świata.