Przepowiednia przyszłości

Dziennik, sobota, 12kwietnia

Mieszkam w panelowym, dziewięciopiętrowym bloku przy ulicy Jana Pawła II w Łodzi, gdzie ściany są cieńsze niż pergamin, a każdy kichnięcie sąsiada odbija się echem w grzejnikach. Od dawna nie reaguję już na gwałtowne zamykanie drzwi, na kłótnie przy przestawianiu mebli i nie słyszę już krzyku starej pani z dolu, krzyczącą na swój telewizor.

Jednak hałas dochodzący z mieszkania nad moim od pana Grzegorza doprowadza mnie do szału i wywołuje lawinę przekleństw. Każdą sobotę ten nieprzyjemny człowiek bez wahania włącza wiertarkę albo młot udarowy. Czasem o dziewiątej rano, czasem o jedenastej w południe, ale zawsze w weekend, zawsze w chwili, gdy chciałbym dopiąć oczy i zdrzemnąć się do południa.

Na początku podchodziłem do tego filozoficznie: Może remont się przeciągnął, da się to zrozumieć myślałem, przewracając się z boku na bok i przykrywając głowę poduszką. Tygodnie mijały, a dźwięk młotka budził mnie w sobotnie poranki raz po raz, raz krótkimi seriami, innym razem długimi, dręczącymi wibracjami. Czasem hałas dochodził nie tylko rano, ale i po południu, około siódmej wieczorem, kiedy wracałem z pracy, marząc o ciszy. Za każdym razem chciałem wstać i powiedzieć panu Grzegorzowi, co o nim myślę, ale zmęczenie, lenistwo i niechęć do konfliktu powstrzymywały mnie.

Pewnego razu, gdy wiertarka znów ryczała nad moją głową, nie wytrzymałem. Pobiegłem na górę, zapukałem, wzywałem ale jedyny dźwięk to ciągłe warczenie młotka, które wibrowało w mojej czaszce.
Kiedyś cię! wybuchło we mnie, lecz nie dokończyłem. Nie wiedziałem, co dokładnie zamierzam zrobić kiedyś. Wyobrażałem sobie różne scenariusze: od wyłączenia bezpieczników w klatce po bardziej wyrafinowane plany napisać skargę, wezwać policjanta, zatkać wentylację pianą. Czasem widziałem Grzegorza, który nagle zdaje sobie sprawę, że jest uciążliwy, przychodzi przeprosić, wyprowadza się albo po prostu milknie. Cokolwiek, by przestał wiercić!

Ten hałas stał się dla mnie symbolem niesprawiedliwości. Myślałem: Gdyby ktoś w klatce się oburzył i zakończył to szaleństwo!. Lecz wszyscy znikli w swoich norkach, nie wtrącając się w nic.

A potem wydarzyło się coś, czego nie spodziewałem się wcale

***

W sobotę obudziłem się nie od hałasu, lecz od absolutnej ciszy. Leżałem długo, wsłuchując się, czekając na najgorszy dźwięk, ale cisza była gęsta, spokojna, niemal namacalna.
Udało się! przeskoczyło w głowie, albo ten diabeł odjechał?

Dzień minął w niesamowitym poczuciu wolności. Odkurzacz pracował ciszej, czajnik brzmiał łagodnie, a telewizor nie drżał wraz z sufitem. Siedziałem na kanapie i łapałem się na tym, że uśmiecham się szeroko, jak dziecko.

Następna niedziela była równie cicha. I poniedziałek. I wtorek. I środa. Hałas zdawał się wycięty z mojego życia. Cisza z góry trwała prawie tydzień. Nie przypisywałem jej już remontowi, urlopowi czy przypadkowi w tej przerwie coś niepokojącego, nienaturalnego, wyraźnie kontrastowało z miesiącami stałego hałasu.

Stanąłem przed drzwiami Grzegorza, zbierając się na odwagę. Co mam zrobić? Czy po prostu sprawdzić, czy wszystko w porządku? A może udowodnić sobie, że nie wyolbrzymiam?

Nacisnąłem dzwonek. Drzwi otworzyły się niemal od razu, a w progu stała ciężko brzmiąca kobieta z zaokrąglonym brzuchem. Twarz blada, powieki spuchnięte. Zauważyłem ją jedynie przelotnie wcześniej, ale teraz wyglądała zupełnie inaczej jakby przybrała kilka lat.

Czy jest pani żoną Grzegorza? zapytałem ostrożnie.

Skinęła głową.

Coś się stało? dodałem, czując, jak słowa zapadają mi w gardło.

Kobieta cofnęła się o krok, wpuściwszy mnie do środka. Nagle usłyszałem cichy szept:

Leśniak go już nie ma.

Nie zrozumiałem od razu. Potrzebowało to kilku sekund, by sens się ułożył.

Jak kiedy?

W zeszłą sobotę, wcześnie rano wymrugała łzą. Ten niekończący się remont go wykończył. Zawsze pracował w weekendy, bo w tygodniu nie miał czasu. Tego dnia wstał wcześniej niż ja, chciał dokończyć kołyskę. Pośpieszał się, bał się, że nie zdąży.

Wskazała ręką w głąb mieszkania. Przy ścianie stała rozłożona połówka dziecięcej kołyski, instrukcje, opakowania z elementami, rozrzucone części na podłodze.

Po prostu spadł wyszeptała. Serce. Nie zdążyłam się obudzić.

Stałem tam, jakby przyrośnięty do podłogi. Jej słowa spadały ciężko na moje myśli.

***

Hałas ten sam, który tak irytował mnie w soboty, budził mnie z każdej strony! Przeklinałem go i człowieka, który go wywoływał. Spojrzałem na karton z częściami kołyski małe śrubki, klucz imbusowy, naklejki z numerami. Wszystko starannie poukładane, jakby ktoś naprawdę chciał coś ważnego stworzyć.

Czy mogę jakoś pomóc? zapytał nieśmiało, ale kobieta odrzuciła gest:

Dziękuję, nic nie potrzebuję

Odszedłem niemal na palcach, jakby uciekam przed własnym bólem. Schodząc po schodach, trzymałem się poręczy, a każdy krok niósł przytłaczające poczucie winy, nie mające konkretnego kształtu, lecz palące.

***

W domu spojrzałem w sufit. Cisza była gęsta, jakby wciąż coś oskarżała. Może to, że nienawidziłem Grzegorza nie dlatego, że był człowiekiem, lecz dlatego, że zakłócał mój sen? Dla mnie był jedynie hałasem, niewygodą. A teraz go nie ma. Zamiast tego jest kobieta, która go opłakuje. Wkrótce przyjdzie na świat dziecko bez ojca, a kołyska, którą tak chciałem złożyć, leży w nieukończonym połowie.

Muszę odwiedzić jego żonę, pomóc pomyślałem. Z pewnością nie poradzi sobie sama

Wieczorem, gdy myśli uspokoiły się, znów spojrzałem w sufit. Wciąż panowała tam martwa cisza. Siedziałem w przyciemnionej kuchni i zdałem sobie sprawę, że nie zaśnie dziś bez trudu. Wszedłem ponownie na górę, zadzwoniłem, drzwi otworzyły się, a kobieta zdziwiona uniosła brwi.

Z nieco zawstydzoną twarzą wypowiedziałem:

Proszę, rozumiem, że ledwo się znamy, ale mogę złożyć kołyskę. On chciał, żeby była gotowa. A ja chciałbym pomóc.

Patrzyła na mnie długo, jakby próbując pojąć sens słów, po czym skinęła delikatnie:

Proszę, wejdź.

Wszedłem ostrożnie, omijając pudełka z częściami. Pracowałem długo, w milczeniu. Kobieta siedziała na kanapie, głaszcząc brzuszek, od czasu do czasu cichnąc pod łzami, starając się nie przeszkadzać. Gdy przykręciłem ostatni śrubek i podniosłem tylną część kołyski, w pokoju poczułem zmianę jakby napięcie nagle opadło.

Podeszła i dotknęła gładkiej drewnianej belki:

Dziękuję szepnęła. Nie wyobrażacie sobie, jak to dla nas ważne.

Stałem tam, nie wiedząc, co odpowiedzieć. Kiwnąłem jedynie głową. Wychodząc, pomyślałem, że po raz pierwszy od dawna zrobiłem coś naprawdę słusznego i poczułem, że na pewno jeszcze tu wrócę.