Wczesna śmierć – Odkryj tajemnice życia i śmierci 💡

Ciemny, nocny Kraków, wąskie uliczki odbijające blade światło latarni. Kroczyłem, przygniatając się pod wpływem kilku kieliszków wódek. Dokąd zmierzałem? Nie interesowało mnie to. Miasto było mi bliskie, a nogi same poprowadzą mnie do domu. Miałem jednak ważniejsze zajęcie rozmyślałem głośno.

Dlaczego, dlaczego takie życie mnie spotkało? Mam dwadzieścia siedem lat koledzy już mają dzieci w szkole, a wszystkie dziewczyny odchodzą po miesiącu, co w najlepszym wypadku. Czy jestem twardy? Nie może trochę. Tak powinien wyglądać facet uśmiechnąłem się. Jedyną rzeczą, którą udało mi się zbudować, jest biznes. Milionerem nie zostanę, ale na przyzwoite życie starczy.

Nagle zatrzymałem się, chwyciłem się za głowę i łzy spłynęły mi po policzkach:

Wygospodarowałem fortunę temu lekarzowi, a on mówi: Nic nie mogę zrobić. Spróbuj u jednego z warszawskich luminarzy, ale i on nie pomoże. Jutro ruszam do tego luminarza.

Spojrzałem na most, na czarną taflę Wisły:

Utopię się? Rzeka głęboka, wszystko tonie w niej pomyślałem. Nie, nie dam się utonąć. Zimno. I Sokrates nie da się nakarmić. Wrócę do domu.

Szliśmy po moście, gdy nagle zobaczyłem pośrodku kobietę w dwudziestu latach, z plecakiem na piersi, w którym siedziała mała dziewczynka. Stała, patrząc w wodę, po czym weszła na poręcz, rozpostarła ręce i

Rzuciłem się na nią, chwyciłem ją za talię i przycisnąłem do siebie. Upadliśmy na szczytne kamienie mostu, a dziecko zaczęło płakać.

Co ty, głupia! krzyknąłem, nagle trzeźwiejąc.
Czego chcesz? Dlaczego wchodzisz tam, gdzie nie proszą? wściekła się.
Wydaje mi się, że powinnaś umrzeć młodo, skinąłem w stronę płaczącej dziewczynki. A on jeszcze bardziej. Wstań i wróć do męża albo matki! Kogo tam masz?
Nie mam domu, męża, matki. Nie mam nikogo! wykrzyknęła.
To już ostatni raz, kiedy się na mnie wpakowałaś postawiłem ją z dzieckiem na nogi. Chodźmy.
Nie pójdę z tobą. Może jesteś maniakiem! protestowała.
Utopienie jest zawsze możliwe, proszę! A z maniakiem? Straszne nie? pociągnąłem ją za rękę. Chodź!

***

Szliśmy po nocnym mieście, płacz dziecka w tle. W końcu nie wytrzymałem:

Dlaczego on ciągle płacze?
Czy chce jeść? zapytała kobieta, przyciskając dziecko do piersi.
Daj mu mleka.
Nie mam ani mleka, ani pieniędzy.
A i mózgu nie mam odrzekłem, spoglądając na nocny sklep spożywczy. Chodźmy, kupimy mleka.

***

Kasjer i ochroniarz spojrzeli nieufnie na nocnych klientów. Ja z determinacją wziąłem koszyk i skinąłem głową wobec towarzyszki:

Chodźmy odwróciłem się do kasjera. Gdzie jest mleko?
Proszę tutaj wskazała palcem.

Podeszliśmy do lady.

Bierz, ile potrzebujesz! rozkazałem.
To wzięła jedną saszetkę.
Weź więcej. Ile chcesz, tyle weź! poczekałem, aż spakuje produkty. Co jeszcze potrzebujemy?
Pieluchy.
Pieluchy? zapytałem.
Leżą tam uśmiechnęła się.
Bierz!
A chusteczki nawilżane?
Proszę.

Podszedłem do kasy, wyciągnąłem kartę.

Przyjmujemy tylko gotówkę oznajmił kasjer.

Wyciągnąłem pogniecany zestaw dwieście złotych. Oddałem jedną banknotę.

Nie ma reszty odrzekł.
Daj mi resztę w czekoladzie z irytacją wskaźnikiem pokazałem.

***

Weszliśmy do mieszkania. Kobieta rozejrzała się zdumiona, a gospodarz zdjął buty, podbiegł do lodówki, wyciągnął rybę i wrzucił ją kotu, po czym nalał sobie sok i napijał się chciwie. Po kilku łykach podszedł do gości:

Będziesz spać w tym pokoju wskazał na drzwi. Kuchnia, toaleta, łazienka. Idę spać.

Ustąpił do innego pokoju, odwrócił się i zapytał:

Jak masz na imię?
Jadwiga.

—

Wyglądasz na niegroźnego weszła do kuchni, włączyła gaz, postawiła czajnik. Ojej, głupia! Praktycznie się utopiłam! Gdyby nie ten szaleńca Co my, Radosław i ja, robilibyśmy nocą na dworze? Zamarzlibyśmy. Jutro mnie wyprosi. Dobrze, przynajmniej dziś będziemy w cieple.

Czajnik zaczęło bulgotać. Pobiegłam do pokoju, położyła płaczące dziecko na łóżku, wyciągnęła z plecaka małą butelkę i ruszyła z powrotem do kuchni. Umyła się, nalała mleka, rozcieńczyła je wodą. Maluch wypił wszystko z apetytem i zasnął. Przetrzeć go chusteczką i założyć pieluchę zasnął.

Poszła do toalety, umyła się. Wróciła do kuchni i nagle przypomniała sobie, że nie jadła od dawna. Otworzyła lodówkę, ręka sama wyciągnęła plaster wędzonej kiełbasy i włożyła go do ust. Żując, odciąła kawałek bułki, kiełbasy, sera.

Gdy głód ustąpił, poczuła, że zachowała się nieco nieprzyzwoicie. Machnęła ręką, położyła się obok syna i od razu zasnęła.

—

Rano kilkakrotnie wstawała w nocy, karmiła synka. Miał osiem miesięcy ciągle chce jeść. Słyszała, jak właściciel wstaje. I sam wstał.

Czas, szepnęła, by nie wybudzić dziecka. Dobre rzeczy nie trwają wiecznie.

On coś mieszał na patelni. Szybko się umyła, weszła do kuchni.

Siadaj! pokazał na krzesło. Zaraz przygotuję jajecznicę.
Lepiej ty usiądź! lekko odsunęła go od patelni.

Wyciągnęła świeży koper, drobno posiekała i posypała jajka. Spojrzała na szklanki, dokładnie je wypłukała. Zaparzyła kawę. On cały czas rozmawiał przez telefon, rozkazywał, kłócił się. Jadwiga czuła, że facet jej nie zauważa. Zjadł, wypił kawę i wstał.

Kobieta napięła się, czekając:

To już koniec! Wypędzą cię!

Jadwiga, słuchaj! Jadę na tydzień do Warszawy. Najważniejsze, nakarm kota, ma na imię Mruczek. Nie dawaj mu jakiegokolwiek Wiskasa! Daj świeżą rybę, świeże mięso. Nie wchodź do mojego gabinetu! W pozostałych pokojach rób, co chcesz.

Z sypialni dobiegł płacz. Jadwiga podskoczyła z krzesła, spojrzała na mężczyznę pytająco.

Idź! skinął głową.

Po pięciu minutach wróciła z dzieckiem na rękach. Na stole leżały kilka banknotów po dwieście złotych:

Myślę, że na tydzień starczy, wskazał na pieniądze. Idę.

Zrobił krok w stronę drzwi. Wtedy maluch wyciągnął ręce i wykrzyknął coś w stylu papa. To uderzyło Michała w serce. Przypomniało mu, że nigdy nie będzie ojcem.

Jadwiga, mogę go wziąć na ręce? wypowiedział nieplanowanie.
Weź! podała dziecko, a na jej twarzy pojawił się uśmiech. Nigdy nie trzymałeś dziecka?
Tak trzeba!

Dziecko wydawało dźwięki radości i machało rączkami. Michał patrzył na to zdumiony.

Nigdy nie będę miał syna zmarszczył brwi, oddając dziecko matce i odszedł.

—

Wracałem do domu. Ten warszawski luminarz twierdził, że nie będę miał dzieci. Nastrój był fatalny:

Po co mi tyle pieniędzy, czteropokojowe mieszkanie, Fiat Panda? Facet ma zarabiać na rodzinę. W mieszkaniu ciągle bałagan, a w Pandy siedzi siedmiu pasażerów.

Z mroczną twarzą wszedłem do swojego mieszkania Wokół idealna czystość. Na twarzy kobiety pojawił się winny uśmiech.

Papa! przebłysnęły małe rączki przed oczami.

Torba z rzeczami spadła na podłogę, a ręce same sięgnęły po dziecko