Los wyciągnął rękę ku nam

Los wyciąga rękę

W rodzinie Bogny wydawało się, że wszystko jest w porządku: ojciec Władysław, matka Halina, dom pełen ciepła. Już w szóstej klasie Bogna zauważa, że w domu coś się psuje rodzice wciągają się w alkohol. Najpierw ojciec, potem i matka. Pod koniec szkoły rozumie, że nie da się wyciągnąć rodziców z tego bagna, a oni coraz głębiej toną.

Często kłócą się ze sobą, a w ich gniewie pada i córka.

Po co mi to wszystko? szlocha Bogna, chowając się w kąt za szafą, gdzie rodzice nie mogą jej zobaczyć, ale wciąż wyładowują na nią złość.

Idź do sklepu po gazetkę! grozi ojciec, gdy zapada zmrok. Bogna odmawia, bo boi się ciemności, a on może ją uderzyć, jeśli nie zdąży uciec.

Pójdź po pieniądze do Wery, sąsiadki, i poproś ją o pożyczkę rzuca matka, popychając ją w drzwi.

Gdy dorasta, Bogna zaczyna wymykać się z domu, kiedy rodzice piją. W dziesiątej klasie nie boi się już ciemności; ucieka do opuszczonego domu na skraju wsi Krasne, tam się chowa, a rano wraca do szkoły z tornistrem pełnym zeszytów.

Pewnego dnia postanawia:

Po maturze dostanę świadectwo i ucieknę z wsi, wyjadę do miasta, może wstąpię na uczelnię. Muszę tylko zacząć odkładać po groszu, po złotym.

Zaczyna potajemnie zbierać pieniądze, choć niewiele udaje się odłożyć. Kiedy dostaje świadectwo z przeciętnymi ocenami, chowa w plecaku paszport i oszczędności, i wyrusza do centrum powiatu, nie mówiąc rodzicom nic. Chce się uczyć, założyć normalną rodzinę i żyć jak inni, a nie tylko przetrwać.

Kraków nie przyjmuje Bogny serdecznie. Znajduje uczelnię, podchodzi do rekrutacji, ale informują ją, że przyjęć jest mnóstwo, a przy jej ocenach szanse są małe, a płatne studia są poza zasięgiem. Marzenia rozpadają się, a Bogna siada na ławce przy przystanku i rozmyśla.

Wokół tętni życie, ludzie pędzą gdzieś w pośpiechu.

Każdy ma swój cel myśli wszyscy biegną własnymi sprawami, a ja nie mam dokąd pójść. Nie mam pieniędzy, nie mogę wrócić do domu nie wiem, co mnie tam czeka. Nie mam tu miejsca.

Gdy zapada zmrok, podchodzi do niej starsza kobieta o pełnej sylwetce, z małą torbą w ręku.

Kochanie, po co tu siedzisz? Widzę cię od dawna. Szłaś do sklepu, wróciłaś i znów siedzisz. Co się stało? pyta.

Nie mam dokąd iść. Przyjechałam z wsi, chciałam dostać się na studia, ale odrzucili mój wniosek, oceny są kiepskie, a nie stać mnie na płatne studia płacze Bogna.

Nie masz nikogo tutaj?

Nie. Nie chcę wracać do domu, bo rodzice tylko piją, a bałabym się, że się w nich zamieniam

Nie płacz, rozumiem. Skoro zdecydowałaś się wyjechać, trzeba pomyśleć, co dalej. Chodź ze mną, nie będziesz tu nocować. Nazywam się Jadwiga, wszyscy mówią po prostu Jadwiga.

Bogna wstaje niepewnie, nie wiedząc, co ją czeka.

Nie bój się, dziewczynko mówi Jadwiga i ja kiedyś straciłam dom. Moja córka Teresa pracowała jako konduktorka, poznała przedsiębiorcę i poprosiła mnie o pieniądze. Sprzedałam dom, dostałam trochę gotówki, a potem zostałam oszukana. Nie ma pracy, więc zostałam sprzątaczką na dworcu i dostałam łóżko w akademiku. Dlatego od razu wyczułam, że z tobą coś nie tak.

W akademiku, w małym pokoju Jadwiga przygotowuje śniadanie. Bogna, zmęczona, je bez apetytu. Jadwiga mówi:

Rano zaprowadzę cię do dyrektora kawiarni przy dworcu. Zawsze potrzebują pracowników, a ty jesteś młoda, zdrowa i ładna. Może to będzie twój nowy początek.

Dyrektorem jest Andrzej. Jadwiga wierzy, że los może się odmienić. Bogna dziękuje Jadwidze i zasypia.

W kawiarni Andrzej przygląda się nowej kelnerce. Zaczyna jej przynosić drobne upominki szminkę, tusz, perfumy. Bogna czuje się jak w bajce. Pewnego wieczoru po zamknięciu Andrzej podchodzi:

Wsiądź do samochodu, podwiozę cię, jesteś zmęczona.

Bogna rumieni się, myśląc, że jej szczęście wreszcie się uśmiechnęło. Rano biegnie do pracy z nadzieją, że to jej biała strefa.

W weekend podchodzi do niej młody chłopak:

Cześć, mieszkasz tu?

Tak, na drugim piętrze

Ja też jestem w akademiku, nazywam się Maksymilian, pracuję jako kierowca ciężarówki. Przyjechałem z wsi, żeby zarobić, ale wrócę tam później. A ty?

Bogna też jestem z wsi, dopiero przyjechałam.

Z czasem Maksymilian odwiedza ją, opowiada o miastach i wioskach, przynosi słodycze. Ich relacja pozostaje przyjacielska; Bogna widzi w nim tylko przyjaciela.

Andrzej przyznaje się:

Jestem żonaty, mam dwójkę dzieci, ale kocham cię i zapewnię ci wszystko. Lato zabiorę cię nad morze.

Bogna, zachwycona, zanurza się w miłości, nie myśląc o jego rodzinie. Po kilku tygodniach odkrywa, że jest w ciąży. Radośnie rzuca się w ramiona Andrzejowi:

Będziemy mieli dziecko

Andrzej patrzy zimno:

Powiedziałem, że mam rodzinę. Nie potrzebuję dziecka. Oto pieniądze, weź je i wyjedź w ciągu trzech dni.

Zrozpaczona Bogna wraca do akademiku, a Jadwiga podaje jej herbatę i pociesza:

Mężczyźni bywają tacy. Nie płacz, dziecko przyjdzie, a los sprawdzi cię na wytrzymałość. Może kiedyś ręka losu ponownie ci pomoże.

Po rozmowie Bogna zasypia. Rano Maksymilian przychodzi z pełnymi torbami zakupów i mówi, że zaraz wróci po więcej. Otwiera drzwi, wchodzi i z uśmiechem pyta:

Co się stało?

Bogna opowiada mu o Andrzeju i rozczarowaniu. Maksymilian pociesza ją, kupuje jedzenie i obiecuje, że będzie przy niej. Po chwili w pokoju słychać otwierające się drzwi to Maksymilian, wchodząc, mówi:

Nic nie szkodzi, będzie dobrze. Kiedyś dostaniesz córkę, piękną jak ty.

Wkrótce maksymalne plany się spełniają: Bogna i Maksymilian wracają do jego rodzinnej wsi, odnawiają stary dom, budują drugi piętro, bo spodziewają się dziecka. Ich syn ma już trzy lata, a wkrótce przyjdzie córka. Żyją szczęśliwie i spokojnie, a los, który kiedyś wyciągnął im rękę, nadal im sprzyja.