Mgła opadła

Mgła rozwiała się

Ostatnio często myślę o swoim życiu. Codziennie to samo wstaję, pracuję, wracam i znów to samo. Mimo że mam rodzinę: żonę Ewę i dwóch synów, Michała i Kacpra, którzy są najlepszymi uczniami w szkole, czuję się nijak.

Wstałem wcześnie, kiedy w pokoju rozległ się rytmiczny stuk zegara. Za oknem ledwie wschodziło słońce, ale nie mogłem już zasnąć. W głowie krążyły myśli o nadchodzącym dniu.

Dzisiaj będzie kolejny dzień pełen obowiązków pomyślałem. Pójdę do stawu, wypuszczę krowę Zosię na pastwisko, nakarmię ją i przyprowadzę do stada, potem nakarmię pozostałe zwierzęta. Potem muszę przygotować śniadanie dla Ewy i chłopców, obudzić ich i zawieźć Michała i Kacpra do szkoły, a Ewa pojdzie do pracy. O, i muszę doprowadzić ziemniaki w ogródku, inaczej wyrośnie w nieład.

Zająłem się domowymi obowiązkami, a w głowie krążyło:

Trzeba wyprać pościel, wytrzepać kwiaty przy drodze i zamiatać podwórko, od dawna tam nie sprzątałem Życie niczym nie zmienia się: same prace i prace Dzień już się zaczął.

Ewo, wstawaj, czas popchnąłem żonę delikatnie w ramię, ale ona wciąż mrugała.

Tak odpowiedziała, przewracając się na bok.

Chłopcy, wstawajcie, czas jeść śniadanie i iść do szkoły. Michaś, nie zwlekaj, wstawaj, choćbyś nie chciał. Kto cię za ciebie odprowadzi? mruknęła nieco złośliwie matka, ale młodszy Kacper już ruszył, a Michaś przeciągał się leniwie.

Wysłałem wszystkich w ich sprawy, przystąpiłem do prania i zawiesiłem świeżą biel na sznurze przy drodze. Nastroj miał dziś jakby przygnębiony, nie potrafiłem wskazać przyczyny, ale ostatnio zauważyłem, że nie jestem usatysfakcjonowany własnym życiem.

Zajmując się kwiatami, podszedł do mnie sąsiad, Magda, energiczna i zawsze w biegu. Zawsze krzyczy na swoje dzieci i nawet w naszym podwórzu słychać jej ostre słowa.

Magdo, co się wczoraj wieczorem tak pokłóciło?

To mój syn Jarek wrócił dziś wczesnym rankiem, ledwie przyczołgał się do domu. Cały wieczór czekałam, bo trzeba było przesunąć szafę w kuchni, a on był taki ciężki Nie uprzedziłem go rano, a on znowu poszedł do Igna tyle, że znowu wpadł w ten sam krąg. Nie piję, choć nie widziałam go nigdy w stanie nietrzeźwym.

Magda zazdrościła mi spokoju w naszym podwórku, ciszy i braku krzyku, ale widząc, że jest przygnębiona, zapytała:

Stasiek, co ci takę smutno? Coś cię trapi?

Usiadłem na ławce przy drodze, Magda obok.

Nie wiem, Magdo, coś mnie przytłacza. Mam wrażenie, że całe ciekawe życie przelatuje obok mnie, że wszyscy inni mają lepsze, barwniejsze losy. Chciałbym coś zmienić, może nie tak spektakularnie jak w filmie, ale przynajmniej jak u naszych sąsiadów.

Stasiek, nie narzekaj tak. U ciebie wszystko gra, spokojnie i cicho odparła zaskoczona sąsiadka. Czego ci jeszcze brak?

Spojrzałem na naszą sąsiadkę Agnieszkę, której mąż Witek jest przystojny i zawsze trzyma ją za rękę przy ulicy. Agnieszka pracuje jako główna księgowa, ubiera się dobrze, a Witek jeździ swoim samochodem, przynosząc jej w prezencie czerwone róże z Krakowa. Życie wydaje się jej jak bajka.

Magda przerwała mi nagle:

Wiesz co, to tylko pozory. Witek to cwaniak, kobieciarz, nie przestaje podrywać. Agnieszka wie o tym, ale podjada nowe ubrania i stara się wyglądać pięknie. W domu może mieć zupełnie inną twarz. On naprawdę kocha ją przed innymi, ale w tajemnicy

Zaskoczony, patrzyłem, jak Magda rozwijała te historie, choć nie byłem pewien, czy wierzę w ich prawdziwość.

Po chwili westchnąłem i kontynuowałem:

Dobra, jeśli tak to nie ma sensu zazdrościć Agnieszce. Weźmy przykład Tamary. Jej mąż Andrzej kocha ją i ich syna, nie pozwala jej pracować, sam wszystko robi w domu. Czasem zabiera ją na kurort, co jest prawdziwą miłością. Tamara jest szczęśliwa, a ja wciąż czuję się pusty.

Magda odpowiedziała:

Stasiek, nie wszystko jest tak różowe. Andrzej nie pije, ale ich starszy syn Wojtek choruje. Młodszy Antoś chodzi do szkoły i jest porządny.

Przypomniałam sobie o naszym sąsiedzie Katrynie, pięknej kobiecie, o której wszyscy mówią. Mężczyźni odjeżdżają na motocyklach, przynosząc jej kwiaty i czekolady. Jeden z nich, Irek, nawet przyniósł jej pudełko czekolad w niedzielę po zakupach. Magda podniosła:

Kiedyś nasz wójt przychodzi do niej potajemnie. Gdyby jego żona się dowiedziała, Katryna skończyłaby bez włosów i z gniewem w domu.

Czułem, że te plotki tylko pogłębiają mój niepokój. Ostatecznie długą rozmowę skończyliśmy, a Magda pospieszyła do domu. Ja wziąłem szpadel i ruszyłem do ogrodu kopać ziemniaki. Dzieci wróciły ze szkoły, nakarmiłem je, odprowadziłem krowę Zosię z pastwiska, nająłem ją, a Ewa wróciła z pracy, pożywiliśmy się razem. Tak minął kolejny dzień, spokojny i cichy, jak zawsze.

W nocy nie mogłem zasnąć. W snach zjawiła się moja zmarła babcia, stara Jadwiga. Spojrzała na mnie i rzekła:

Stasiek, nie gniewaj się na los, nie narzekaj. Próby przychodzą nam w miarę sił, a w twoim życiu nie było ich wiele. Żyj tak, jak cię uczyniono.

Obraz babci rozmył się w mgławie, a ja obudziłem się z ciężkim sercem. Poczułem wstyd, że narzekałem, że zazdrościłem innym, nie dostrzegając tego, co mam.

Świt już wstawał. Leżałem w łóżku, obok mruczał mój mąż, a zegar tykał. Wstałem, nałożyłem na ramiona płaszcz i wyszedłem na werandę. Mgła się rozproszyła, rosą lśniła trawa, dzień zapowiadał się pięknie.

Jakże dobrze żyć pomyślałem radośnie. Wszystko jest w porządku Przez lata żyłem w mgławie zazdrości, patrząc na innych i wyobrażając sobie ich życie. Nie zauważałem, że moje własne szczęście już od dawna istnieje: kochający mąż Ewa, dwaj synowie, którzy radzą sobie w szkole, dom pełen ciepła. Te drobne sprawy, o które się martwiłem, są niczym w porównaniu z prawdziwym skarbem. Mgła wreszcie się rozwiała.

Wróciwszy do domu, zdjąłem płaszcz, sprawdziłem, czy chłopcy mają koce, podsunąłem Mikołajowi poduszkę i zobaczyłem, że wszystko wraca na swoje miejsce. Życie toczy się dalej.

**Lekcja:** nie pozwól, by mgła zazdrości zasłoniła ci oczy prawdziwe szczęście kryje się w codziennych, prostych rzeczach, które już masz.