Mój brat i ja mieszkaliśmy w dwóch różnych domach dziecka. Ale potem zdarzył się wigilijny cud!

Kiedy trafiłem do domu dziecka, miałem siedem lat. Stało się to dzień przed Wigilią. Rodzice mojego brata i mnie cały czas pili, nie zajmowali się nami. Dlatego opieka społeczna nam ich odebrała. Ale najgorsze było to, że umieścili nas w różnych miejscach. Było nam wyjątkowo trudno, ponieważ jesteśmy bliźniakami, byliśmy przyzwyczajeni, że zawsze jesteśmy razem.

Właśnie wtedy znienawidziłem Boże Narodzenie, bo wtedy zostaliśmy z bratem rozdzieleni. Wiedziałem, że pewnego dnia znowu będziemy razem, nawet jeżeli będziemy musieli czekać do osiemnastych urodzin.

Minęło kilka lat. Do domu dziecka często przychodziło pewne małżeństwo. Oboje z wyglądu byli raczej młodzi i sympatyczni. Zapytali mnie, czy mogą się ze mną zapoznać. Nie odmówiłem, a później długo rozmawialiśmy, ci ludzie przynieśli mi różne smakołyki, czekoladki, ciasteczka.

Następnym razem przyszli z nowymi ubraniami. Było mi bardzo przyjemnie, ​​bo dom dziecka często dostawał taką pomoc, ale tym razem te rzeczy były tylko dla mnie. A po trzech dniach dyrektorka przyszła do mnie z tym mężczyzną i kobietą i zapytała, czy chcę z tymi ludźmi zamieszkać, czy chciałbym, żeby byli moimi rodzicami. Zgodziłem się, bo ich polubiłem, a poza tym chciałem wyjść z domu dziecka.

Minęło parę miesięcy. To był początek zimy. Mieszkałem już z moimi nowymi rodzicami i było całkiem fajnie, tylko, że ja chciałem znaleźć mojego brata. Kiedy opowiedziałem o tym mamie i tacie, wydawało się, że mnie zrozumieli. Ale nic mi nie mówili, a ja się martwiłem, bo prosiłem ich chociaż to, żebym mógł zadzwonić do brata.

Aż tu nagle, to był 23. grudnia, moi nowi rodzice wracają do domu z moim bratem i mówią, że teraz obaj będziemy ich dziećmi, bo jego też adoptują, zawsze marzyli o dwójce dzieci!!!

To było najlepsze Boże Narodzenie, które sprawiło, że zapomniałem o wszystkich złych rzeczach, które wydarzyły się w moim życiu wcześniej. Razem ubraliśmy wielką choinkę, pod którą później, nie wiadomo skąd, pojawił się stos prezentów! Mój brat i ja staliśmy się najszczęśliwszymi dziećmi na całym świecie!

Bez względu na to, jakie wspaniałe prezenty dostawaliśmy w kolejnych latach, my z bratem wiedzieliśmy, co jest najważniejsze w Świętach. Obaj zawsze wspominaliśmy, jaki cud nam się przydarzył wtedy, kiedy znaleźliśmy naszych rodziców, a nasi rodzice znaleźli nas!