Przyszedł do swojego siedemdziesięciolecia, wychowując troje dzieci. Samotnie. Żona odeszła trzydzieści lat temu, a on…

Przybył on do swojego siedemdziesiątego roku życia, mając troje dzieci. Jednego żona zmarła trzydzieści lat temu, a on nigdy już nie poślubił ponownie. Nie udało się, nie znalazł, nie miał szczęścia można wymienić wiele powodów, lecz czy ma to sens? Nie był wtedy na to gotowy. Dwaj synowie, Piotr i Andrzej, byli awanturnikami i kłótliwymi. Przenosił ich z jednej szkoły do drugiej, aż w końcu trafił na wybitnego nauczyciela fizyki, który dostrzegł u chłopców wyraźny talent. I to wszystko. Wszystkie sprzeczki, bójki i kłopoty natychmiast przestały istnieć.

Zofia, córka, też sprawiała trudności. Miała problemy z nawiązywaniem kontaktów z rówieśnikami, a szkolny psycholog już namawiał Jana, by zabrał ją do psychiatry. Wtedy do szkoły przyszedł nowy nauczyciel literatury, otworzył koło dla początkujących pisarzy. I to wszystko. Zofia pisała od rana do nocy, a jej opowiadania najpierw pojawiały się w szkolnej gazecie, później w lokalnych klubach literackich.

Młodzi chłopcy po szkole dostali stypendium na jeden z prestiżowych uniwersytetów wydział fizyki i matematyki. Zofia wstąpiła na wydział humanistyczny. Jan został sam. Nagle odczuł ciszę wokół, choć nie brakowało wilczego wycia w oddali. Zajął się wędkarstwem, ogrodem i hodowlą świń. Miał miejsce dom i rozległy ogród przy rzece. Zarabiał przyzwoicie. Wkrótce odkrył, że inżynier w fabryce zarabia znacznie mniej niż on. Dzięki temu mógł pomóc dzieciom kupić im niedrogie samochody, dorzucić na drobne wydatki i zapewnić przyzwoitą odzież.

Jednak czas stał się jeszcze cenniejszy. Całe dni spędzał na gospodarstwie i handlu, co mu bardzo odpowiadało. Minęło kolejne dziesięć lat, zbliżał się jubileusz siedemdziesiąt lat. Planował świętować w samotności. Synowie już mieli własne rodziny, lecz pracowali nad tajnym projektem dla Ministerstwa Obrony i nie mogli wyjść na weekend. Zofia ciągle jeździła na sympozja pisarzy i dziennikarzy. Nie zamierzał ich więc niepokoić zaproszeniami.

Sam kiedyś, myślał Jan. Nie ma tu nic do świętowania. Sam Sam Przejdę po gospodarstwie, a wieczorem usiądę przy butelce whisky, wspominając Marię i opowiadając jej, jakie udało się nam wyrosnąć dzieciom

Dzień nadszedł. Wstał przed świtem, by pilnować świń specjalny przyrost potrzebny był na tę porę. Gdy wyszedł przed dom, na rozświetlone jeszcze gwiazdami polanie przed domem natknął się na coś dziwnego w samym środku. Był to wydłużony przedmiot owinięty w brezent.

Co to jest? zdziwił się, a wtedy nagle rozbłysły reflektory! Oświetliły polanę, przedmiot i ludzi wyłaniających się zza domu. To byli jego synowie z żonami i wnukami, kilku krewnych, a przy nich Zofia w towarzystwie wysokiego mężczyzny w okularach z grubymi szkłami. Wszyscy trzymali balony, dmuchali w rurki, niektórzy przyciskali przyciski syczących pistoletów wytwarzających sprężone powietrze. Jednocześnie krzyczeli, machali rękami i starali się go objąć:

Wszystkiego najlepszego! Tato!

Zapomniał o tajemniczym przedmiocie. Nie wiedział, co huraganowi przywiodło ten bałagan, ale nie pozwolili mu wrócić do domu, gdzie żony już rzucały się na stół z jedzeniem.

Stój, tato, stój powiedziała Zofia. Pozwolisz, że założę ci opaskę na oczy?

No dobra zgodził się.

Zawiązała mu mocno na potylicy tkaninę, obróciła go kilka razy i poprowadziła w nieznane.

Co jeszcze wymyśliliście? pytał.

Prezent dla ciebie odparł jeden z synów.

Mam nadzieję, że niedrogi? zatęsknił Jan. Nic nie potrzebuję.

Nie martw się, tato odpowiedział drugi. To mała, tania rzecz. Po prostu znak naszej wdzięczności.

Zabrali go do czegoś, Zofia zerwała opaskę, a z głośników wystrzeliła głośna muzyka, dudny rytm bębna Stanął przed tym samym przedmiotem, wciąż owiniętym. Dzieci otoczyły go z trzech stron i zerwały brezent. W jasnym świetle reflektorów ukazał się Oldsmobile F88!

Jan prawie stracił przytomność od szoku i ledwie nie upadł. Pomogli mu usiąść na krześle. Powtarzał jedno:

O Boże, Boże, Boże

Tato, uspokój się spryskiwała mu Zofia wodą. Całe życie marzyłeś o tym samochodzie.

Ale to przecież niewiarygodnie drogie jęknął.

Nie droższe niż złoto odparł syn.

Chodźmy kontynuowała Zofia. Usiądź w środku, chcemy zrobić zdjęcia.

Otworzył drzwi, lecz wewnątrz stała kartonowa skrzynka.

Co to? zapytał.

Otwórz rzekła Zofia.

Wyciągnął pudełko, otworzył je. Z dna patrzyły dwa małe oczy. Wyciągnął małe, puszyste ciałko i przytulił je do siebie:

Prawdziwy tajski kiciak! Taki, co mieliśmy z twoją mamą. Pamiętasz? Bączek. Kiedy byliście mali, tak go kochaliście

Oczywiście, tato odpowiedzieli wnuki.

Nie wszedł do samochodu. Poszedł na górę, na drugi piętro, do swojego pokoju, gdzie pokazał kotka na zdjęciach Marii. Łzy spływały po policzkach:

Widzisz, Marto, widzisz? pytał zdjęcie. Udało się. Nic nie zapomniano Widzisz?

Dzieci nie pozwoliły mu długo pozostawać w samotności. Stół w dole był już nakryty, a zaczęły się toastowe przemowy. Zofia szepnęła mu na ucho, że jest w czwartym miesiącu ciąży i przyjechali z narzeczonym, by jej towarzyszyć. Zostanie tu mieszkać, bo praca nad nową książką nie wymaga stałego miejsca, a jej narzeczony wyruszy do Stanów, by odwiedzić rodziców, po czym wkrótce pobierze się w kościele w ich mieście.

Nie masz nic przeciwko? zapytała Zofia.

To jak sen, odpowiedział Jan i pocałował ją w czoło.

Dzień minął przy rozmowach, przekąskach, kieliszkach i wspomnieniach. Wszyscy czuli się znakomicie. Wieczorem Jan udał się na grób Marii, długie godziny siedział i rozmawiał… Życie nabierało nowego sensu, zwłaszcza przy tym samochodzie. Trzeba było kupić ubrania z tamtych lat, wsiąść i pojechać do dużego miasta.

Na łóżku spał mały tajski kotek.

Tomuś powiedział mężczyzna, powtarzając: Tomuś.

Kotek mruczał i wyciągnął się na cały swój jeszcze mały wzrost. Jan położył się, gładząc ciepły, puszysty brzuszek, i zasnął.

Rankiem wstać trzeba było wcześnie karmić świnie, dbać o ogród i nie rezygnować z wędkowania. W dole w pokoju spali Zofia z narzeczonym Rano chłopcy z rodzinami wyjechali, zapadła cisza. Tomuś podążał za swoim panem, wpadł do poidła dla świń i zaplątał się w sieci na łódce, potem próbował pożreć przynętę dla ryb. Jan śmiał się i rozmawiał z małym łobuzem:

Jakby młodość wróciła rzekł, głaszcząc go po grzbiecie.

Tomuś zamruczał i, łapiąc się łapkami za rękę, wgryzł się małymi ząbkami.

A wy, bandyci! wykrzyknął Jan, rozbawiony…

Ta opowieść nie ma jednego celu. Jest jedynie przypomnieniem dla tych, co jeszcze mogą pojechać do swoich rodziców: nie czekajcie na jutro. Jedźcie już dziś!