Za wcześnie umierać 💡

Wczesny poranek, po nocnych wędrówkach po ciemnym mieście, wątpił już w sens własnych kroków. Zmęczony, lekko potrząsany po kilku kieliszkach wódki, nie myślał o tym, dokąd zmierza miasto było mu znane, a nogi same poprowadzą go do domu. Tymczasem rozmyślał głośno, jakby prowadził własny monolog.

Dlaczego tak się układa moje życie? Mam dwadzieścia siedem lat, koledzy już mają dzieci w szkole, a wszystkie dziewczyny po miesiącu odchodzą. Czy jestem zbyt szorstki? Może trochę… uśmiechnął się Nikodem. To jedyne, co mi się udało, to biznes. Milionerem nie zostanę, ale na przyzwoite życie już mi stać.

Nagle zatrzymał się, położył dłoń na czole, a łzy popłynęły po policzkach.

Wydałem fortunę lekarzowi, a on mówi: Nic nie mogę zrobić. Spróbuj u tego warszawskiego specjalisty, ale i on nie pomoże. Muszę wyruszyć jutro i spotkać się z tym gościem.

Stał przy moście, patrząc na czarną taflę Wisły.

Zanurzyć się, co? Rzeka jest głęboka, wszystko zmierza w dół pomyślał, patrząc jeszcze raz. Nie, nie zamierzam tonąć. Zimno i nie mam już sił. Lepiej wrócić do domu.

Gdy ruszył wzdłuż mostu, dostrzegł na środku kobietę w młodym wieku, z plecakiem na piersi i małym dzieckiem przy trzymaczu. Stała, wpatrzona w wodę, a potem podeszła do balustrady, rozpostarła ramiona i

Nikodem rzucił się na nią, chwycił ją za talię i przyciągnął do siebie. Upadli razem na szarą nawierzchnię, a dziecko zaczęło płakać.

Co ty, głupia? krzyknął Nikodem, nagle trzeźwiając. Co ci potrzebne? Dlaczego wdzierasz się w miejsce, gdzie nie proszą? zawyła kobieta.

Myślałem, że przyjdziesz tu przedwcześnie, żeby umrzeć wskazał na płaczące dziecko. A jeszcze bardziej dla niego. Wstań i wróć do męża albo matki! Kogo tam masz?

Nie mam domu, męża ani matki. Nie mam nikogo! rozpłakała się.

To już na mnie spadła położył ją na nogi z dzieckiem. Idziemy.

Nie pójdę z tobą, możesz być maniakiem! krzyknęła.

Tonąć mogę w każdym momencie, proszę! A z maniakiem? Straszne? pociągnął ją za rękę. Chodź!

Podążali nocnym miastem, a dziecko płakało. W końcu Nikodem nie wytrzymał:

Dlaczego ciągle płacze?

Czy jest głodny? zapytała kobieta, przyciskając dziecko do piersi.

Daj mu mleka.

Nie mam mleka ani pieniędzy.

A i rozumu nie mam odparł mężczyzna, spoglądając wokół. Tam jest nocny sklep spożywczy. Chodźmy kupić mleko.

W sklepie kasjer i ochroniarz spojrzeli podejrzliwie na nocnych gości. Nikodem chwycił koszyk i skinął głową do towarzyszki.

Gdzie jest mleko? zapytał.

Tam wskazała palcem.

Podszedł do wystawy.

Weź, ile potrzeba! rozkazał.

To jedno wzięła mały opakowanie.

Weź więcej. Ile potrzebujesz, tyle weź! poczekał, aż kobieta włożyła produkty do koszyka. Co jeszcze?

Pieluchy.

Pieluchy? zapytał zdziwiony.

Leżą tam uśmiechnęła się.

Weź!

A chusteczki nawilżane?

Proszę.

Podszedł do kasy, wyciągnął kartę.

Przyjmujemy tylko gotówkę poinformował kasjer.

Nikodem wyjął z kieszeni kilka banknotów o nominale stu złotych i podał jedną.

Nie ma reszty odpowiedział.

Daj mi resztę na czekoladę skinął nerwowo ręką.

Weszli do mieszkania. Kobieta spojrzała zdumiona, a gospodarz zdjął buty, podbiegł do lodówki, wyciągnął rybę i podsunął kotu imieniem Sokrates, po czym nalał sok i popijał go z zapałem. Po napiciu się podszedł do gościa:

Będziesz spał w tym pokoju wskazał. Kuchnia, łazienka, toaleta. Ja idę spać.

Poszedł do innego pokoju, zatrzymał się i odwrócił:

Jak masz na imię?

Jagoda.

Wygląda na to, że nie jestem maniakiem! rzekła, włączając gaz na kuchence i stawiając czajnik. Głupia! Prawie się utopiłam! Gdyby nie ten szaleniec, co byśmy z Rosławem robili w nocy na dworze? Zmarznięlibyśmy się. Jutro mnie i tak wyrzucą. Lepiej dziś przynajmniej w cieple przebywać.

Zagotował się czajnik. Jagoda położyła płaczące dziecko na łóżku, wyciągnęła z plecaka butelkę, wróciła do kuchni, umyła i nalała mleko, rozcieńczając je wodą. Maluch wypił je z zapałem i zasnął. Przetrzeć go chusteczką, założyć pieluchę i położyć obok siebie.

Poszła do toalety, umyła się, wróciła do kuchni i przypomniała, że nie jadła od rana. Otworzyła lodówkę, ręka sama sięgnęła po kawałek wędzonej kiełbasy i włożyła go do ust, jednocześnie odrzucając kromkę bułki, plasterek sera.

Kiedy najedzenie ustąpiło, poczuła, że zachowała się nieco nieprzyzwoicie. Odpoczęła, położyła się obok synka i zaraz zasnęła.

Rano, po kilku nocnych pobudkach, nakarmiła synka. Miał osiem miesięcy i ciągle chciał jeść. Usłyszała, jak gospodarz wstaje przy kuchence. Nieśmiało wstała, nie budząc dziecka.

Czas już szepnęła, by nie obudzić malucha. Dobre rzeczy nie trwają wiecznie.

Mężczyzna coś gotował przy kuchence. Szybko się umyła i weszła do kuchni.

Siadaj! skinął na krzesło. Zaraz zrobię jajecznicę.

Ty lepiej usiądź! odparła, odpychając go nieco od kuchenki.

Wyjął świeży koper, drobno posypał jajka, uważnie przyjrzał się szklankom, dokładnie je wypłukał i przygotował kawę. Telefonował, rozmawiał, wydawało się, że nie zwraca na nią uwagi. Zjadła, wypiła kawę i wstała.

Jagoda zamarła w napięciu, słysząc szept:

Wszystko, zaraz mnie wyrzucą!

Jagodo, słuchaj uważnie! powiedział mężczyzna, podnosząc się. Jadę tydzień do Warszawy. Najważniejsze: nakarm kota, ma na imię Sokrates. Nie dawaj mu żadnych smakowych puszek! Pożywiaj go świeżą rybą, mięsem. Nie wchodź do mojego gabinetu! Resztę mieszkania możesz używać, jak chcesz.

Z pokoju dobiegł płacz. Jagoda podskoczyła z krzesła, patrząc na niego pytająco.

Idź! skinął głową.

Po kilku minutach wróciła z dzieckiem na rękach. Na stole leżały kilka banknotów po stu złotych.

Myślę, że na tydzień starczy, wskazał na pieniądze. Idę.

Zrobił krok w stronę drzwi, a maluch wyciągnął do niego małe rączki i wypowiedział coś, co brzmiało jak papa. Nikodem poczuł ukłucie w sercu nie będzie ojcem.

Mogę go wziąć na ręce? zapytał niepewnie.

Weź! podała dziecko, na jej twarzy pojawił się uśmiech. Nigdy nie trzymałeś dziecka w ramionach?

Tak trzeba!

Maluch wydawał dźwięki radości i machał rączkami. Nikodem patrzył na to z zachwytem.

Nigdy nie będę miał własnego syna jego twarz przyciemniała, oddał dziecko matce i odszedł.

W drodze powrotnej rozmyślał o słowach warszawskiego specjalisty, który twierdził, że nie zostanie ojcem. Złość wypełniła go: Po co mi tyle pieniędzy, czteropokojowe mieszkanie, Fiat? Mężczyzna ma pracować dla rodziny. W mieszkaniu zawsze jest bałagan, a w Fiacie siedem miejsc. Zszedł do swojego lokum, które lśniło czystością, a na twarzy kobiety pojawił się winny uśmiech.

Papa! przelotnie zobaczył małe rączki.

Torba z rzeczami spadła na podłogę, a ręce same sięgnęły w stronę malucha.

Zrozumiał wtedy, że prawdziwe szczęście nie tkwi w posiadaniu rzeczy ani w spełnianiu własnych ambicji, lecz w otwartym sercu, które potrafi przyjąć i kochać nieoczekiwane. Życie uczy, że wartość człowieka mierzy się nie tym, co ma, lecz tym, co potrafi dać innym.