Pewnego zimowego wieczoru

Pewnego zimowego wieczoru śnieg szeptał po polnych drogach, nie gęsty, lecz płatki spadały ciężkie i ciche. Nie było widać gwiazd, chmury przygniatały niebo, a księżyc, jakby nieśmiały, ledwo co migotał w oddali, po czym noc ustąpiła pierwszym promieniom wschodzącego słońca. Do południa promień rozgrzał wioskę Krasne, a dzień płynął tak, jak każdy poprzedni.

Gdy zmierzchało, Bogna młoda kobieta o jasnych włosach wracała do domu. Na niebie pojawiły się szare chmury, a wiatr wiał tak mocno, że drzewa drżały. Co się tak nagle stało, kiedy wszystko było spokojne? myślała, nie docierając jeszcze do progu, gdy nagle zapadła tama biała zawierucha, w której nie można było dostrzec nic poza wirującym białym szaleństwem.

Na szczęście była już przy domu. Otworzywszy furtkę, pomyślała: Dobrze, że śnieg jeszcze nie przykrył wszystkiego w kłęby. Ale to nie żart, burza naprawdę się rozpuściła. A tu wiatr huczy na dworze, a przy furtce kołysze się ogromny jodła, jakby chciała przeskoczyć przez próg. Na szczęście zdążyła doprowadzić się do drzwi, otworzyła je i weszła do ciepła.

Po kolacji wspięła się na piec, nasłuchując szumu na zewnątrz; w kominie wiatr wyjął tak głośno, że zasnęła niemal od razu. W połowie drzemki usłyszała zdecydowane pukanie w drzwi. Kogo niesie ta nocna wizyta? pomyślała, zrzucając z nóg wełniane buty i podchodząc do wejścia.

Kto tam? odezwała się.

Gospodyni, otwórz proszę, daj się rozgrzać usłyszał męski głos.

A ty kim jesteś?

Grzegorz, kierowca. Utknąłem przed twoim domem, śnieg zasypał drogę, nie widzę nic poza białą otchłanią. Próbowałem łopaty, ale śnieg przybywa wciąż. Proszę, nie bój się, nie zrobię krzywdy. Pochodzę z sąsiedniej wsi.

Bogna, choć nieufna i zbliżające się zmierzchy, otworzyła drzwiczki. W progu stanął wysoki mężczyzna, cały w śniegu.

Wejdź, Grzegorzu, proszę powiedziała.

Dziękuję, gospodyni. Bałem się, że nie otworzysz, a ja musiałbym iść dalej odparł, zrzucając kożuch i strząsając śnieg z czapki przy progach.

Chcesz herbaty? zapytała.

Byłoby miło, trochę zamarzłem, wiatr się rozszalał Dziękuję, gospodarzu.

Bogna położyła na stole domowej roboty ciasta z wczoraj, wyciągnęła z pieca gorący dzbanek. Grzegorz podziękował, zapytał o imię.

Bogna, Bogna Nowak, ale możesz bez nazwiska, jeśli wolisz uśmiechnęła się ciepło.

Rozmawiali o życiu. Bogna mieszkała sama od pięciu lat, mąż zniknął po tym, jak zjadł za dużo gruszek i uciekł z przyjeźdnicą do miasta. Nie miała dzieci. Grzegorz przyznał, że kiedyś był żonaty, ale nie udało mu się utrzymać rodziny. Obaj poczuli w sobie echo własnych niepowodzeń i, jakby w jednym oddechu, podzielili się gorzką goryczą samotności.

Grzegorz położył się na piecu i zarumienił się w chrapaniu. Bogna nie mogła zasnąć. Myślała: Co by to było, gdyby przy mnie spał własny mąż, troskliwy i pracowity, a nie obcy człowiek. Gdy świt wstawał, wstała, rozgrzała piec i upiekła naleśniki na rozżarzonej cegle. Grzegorz obudził się, podszedł do niej i zawołał:

Cóż za pyszne poranki przy piecu, a te naleśniki są jak złote monety!

Po śniadaniu Bogna pożegnała się, mówiąc, że zostawi otwarte drzwi, a gdyby trzeba było zamknąć, niech zostawi klucz w zamku. Jeśli zmarzniecie, w piecu znajdziecie czajnik i gotowane ziemniaki. Szczęśliwej drogi, dodała.

Kilka godzin później Grzegorz powrócił, zmagając się z samochodem zakopanego w śniegu. Bateria pękła, a droga była niewidoczna. Bogna zaprosiła go do środka: Zjedzmy razem, ja też przychodzę na obiad. Śnieg jeszcze zalega, dopiero po południu będę mogła pojechać po traktor. Rozmawiali o warsztacie, w którym po godzinie dwudziestej można było wypożyczyć maszynę. Bogna poczuła dziwną więź z nieznajomym kierowcą, jakby znalazła w nim rodzimego przyjaciela.

Grzegorz opowiadał, że wciąż pracuje łopatą, by wygładzić śnieg. Bogna zauważyła, że wśród jego włosów na skroniach pojawiły się pierwsze siwe pasma, a wokół oczu tworzyły się zmarszczki, zwłaszcza przy uśmiechu. Miałby już 37 lat, ale w domu taki mężczyzna, życzliwy i uprzejmy, to skarb dla każdej kobiety pomyślała.

Odprowadzając go do warsztatu, pożegnała się: Szczęśliwej drogi, Grzegorzu!. On odwrócił się i krzyknął: Również wszystkiego dobrego, Bogno!.

Wieczorem, gdy mrok znowu spowił wioskę, podeszła do domu i zobaczyła w oknach ciepłe światło. Serce przyspieszyło, jakby ktoś ją czekał.

Wchodź, gospodyni, przywitał się Grzegorz, czajnik już tryska.

Dlaczego nie odjechałeś? zapytała.

Jutro przyjedzie traktor. Dziś w warsztacie nie ma wolnych maszyn. Obiecali, że jutro będą dostępne.

Po kolacji Bogna zajęła się domem, a Grzegorz siedział przy piecu, zamyślony. Nagle podskoczył i usiadł obok niej na łóżku. Bogna zamarła, nie wiedząc co powiedzieć. Grzegorz położył się pod kołdrę i przytulił ją. Ona wyciągnęła rękę, dotykając go nieśmiało.

Cisza trwała, aż Bogna przerwała ją:

Wiesz, Grzegorzu, chciałabym spędzić całe życie przy tobie.

On podniósł się, lekko zaskoczony.

To znaczy, że mam się z tobą ożenić?

Co? zapytała niepewnie.

Grzegorz, nieco złościąc się, odpowiedział:

Małżeństwo nie jest jak picie wody. Nie wierzę kobietom, żadnym. Kiedyś byłem żonaty, żona odszedła do innego. Miałem kilka związków, ale nic nie trwało. Ty wpadłaś pod kołdrę, a ja jutro wyjadę, a ty kolejną przyjmiesz

Ty Nie miałam nikogo przed tobą retorycznie odpowiedziała.

Było, nie było Nie zdążyłaś mnie poznać, a już chcesz zamienić się w żonę. Czy czegoś jeszcze potrzebujesz?

Potrzebuję rodziny, dzieci, troski Chcę szczęścia matki wykrzyknęła, łzy spłynęły po policzkach.

Grzegorz zamilkł, wstydząc się własnych słów. Noc była długa, sen nie przychodził. Rankiem, jeszcze przed szóstą, traktor miał przyjechać. Bogna wyprowadziła go na próg, pożegnała się:

Przepraszam, Bogno.

Żegnaj, Grzegorzu. Następnym razem, jeśli utkniemy, drzwi nie otworzę krzyczała w duszy, choć w rzeczywistości milczała.

Grzegorz odjechał. W przerwie obiadowej nie było już samochodu przy domu. Przez dłuższą chwilę czekała, lecz nie wrócił. Zauważyła, że coś się w niej zmienia, podzieliła się tym z przyjaciółką Nastą, która mieszkała niedaleko.

Varynko, jesteś w ciąży zaśmiała się Nastia dokładnie, jedź do lekarza w mieście.

Bogna podziękowała Bogu, że wkrótce zostanie matką. Po wizycie u ginekologów potwierdzono ciążę, a ona czuła wdzięczność za przypadkowe spotkanie z Grzegorzem. Urodziła syna w terminie.

Jak go nazwiesz? zapytała położna, podając dziecko do karmienia.

Stepek, później będzie Stefan odpowiedziała, uśmiechając się.

Nie myśl o starości, najpierw go wyhoduj uśmiechnęła się położna, żartując.

Gdyby miał męża, przyszedłby zobaczyć odparła Bogna.

W dniu wypisu z szpitala Nastia obiecała pomóc, ale nagle przyjechała karetka, a przy niej stał Grzegorz z bukietem kwiatów, a Nastia tryskała chytrym uśmiechem.

Ten Grzegorz twierdzi, że jest twoim mężem i nie pozwoli, byś wzięła dziecko z szpitala wyjaśniła.

Bogna oddała syna w ramiona Grzegorza, uśmiechnięta, a łzy płynęły ze szczęścia.