Dziewczyna siedziała na łóżku, podkurczając nogi, i zirytowana powtarzała:

Jagoda siedziała na łóżku, zaciągnięta w kolana, i z irytacją powtarzała:
Nie potrzebuję go. Odmawiam. Chcę tylko Andrzeja, а on mówi, że dziecko mu nie jest potrzebne. To znaczy, że i mi nie jest. Róbcie z nim, co chcecie mnie to nie obchodzi.

Córeczko moje! To już barbarzyństwo odrzucać własne dziecko. Nawet zwierzęta tak nie robią rzekła zarządca oddziału.

Nie obchodzi mnie, co robią zwierzęta. Wypiszcie mnie natychmiast, a nie będę tutaj krzyczeć, że mnie tu nie widać wykrzyknęła nowo upieczona matka.

Ty, biedna dziewczynko, po Bożemu, przepraszam westchnęła zarządczyni.

Doświadczenie podpowiadało, że w tej sytuacji medycyna jest bezsilna.

Jagodę tydzień temu przeniesiono z położniczego oddziału szpitala w Krakowie do oddziału neonatologii. Głośna i kłótliwa dziewczyna. Z własnej woli nie chciała karmić własnego dziecka, choćby jak bardzo ją namawiano. Zgodziła się jedynie na odciąganie mleka, ale już wtedy nie miała gdzie się podziać.

Młoda lekarka, Marta, starała się rozmawiać z Jagodą, lecz ta nieustannie wpadała w histerie. Marta tłumaczyła, że to niebezpieczne dla malucha. Jagoda wtedy zagroziła ucieczką. Marta, zdezorientowana, wezwała zarządcę, a ta po kolejnej godzinie próbowała uspokoić nierozważną mamę. Jagoda nalegała, że musi iść do swojego chłopaka, a on nie poczeka, jeśli nie przyjedzie z nią na południe.

Zarządca nie poddawała się po latach pracy widziała podobne przypadki. Mogła zatrzymać Jagodę jeszcze trzy dni. Niech sobie leży, pomyśli, może się odwróci. Gdy usłyszała o ograniczeniu, Jagoda wpadła w szał.

Czy wy zwariowaliście? Andrzej i tak jest na mnie wkurzony przez to cholernie małe dziecko, a wy mi jeszcze podpalacie życie. Nie rozumiecie, jeśli nie pojedziemy na południe, on weźmie Katę.

Rozpłakała się, wykrzykując, że wszyscy są głupi i nie pojmują, że Katka tylko czeka, by zabrać jej chłopaka. Dziecko potrzebne było jej jedynie po to, by mogła wyjść za mąż.

Zarządca westchnął kolejny raz, podała Jagodzie herbatkę z melisy i ruszyła w stronę drzwi. Ordynator, który dotąd milczał, podążył za nią.

W korytarzu zatrzymała się i szeptem zapytała:
Czy wierzycie, że dziecko będzie dobrze z taką matką? Jeśli można taką matkę nazwać.

Kochana, co zrobić? Inaczej wyślą go do domu dziecka, potem do domu maleństwa. Przynajmniej rodziny mają porządną sytuację: zarówno ona, jak i chłopak. Może porozmawiamy z rodzicami? To ich pierwszy wnuk, a chłopak przystojny. Dowiedz się, gdzie mieszkają, muszę z nimi pogadać.

Jagoda uciekła tego samego dnia. Zarządca zadzwonił do rodziców chłopaka, ale oni nie chcieli rozmawiać.

Po dwóch dniach przyjechał ojciec ponury, nieprzyjemny mężczyzna. Zarządca próbowała z nim rozmawiać, zaproponowała obejrzenie dziecka.

To mnie nie interesuje odparł. Moja córka napisze odwołanie, a ja przekażę papier przez mojego kierowcę.

Zarządca odpowiedziała, że tak nie pójdzie córka musi przyjść osobiście, bo nie wypisano jej. Wszystko musi być zgodnie z protokołem, inaczej będą kłopoty. Mężczyzna się zestresował, widać, że urzędnicy mają strach w krwi, i cofnął się. Wezwę żonę, niech się tym zajmie.

Następnego dnia przybyła mała, bladą kobieta. Usiadła na krawędzi krzesła i od razu zaczęła płakać, szepcząc, że to tragedia. Rodzice chłopca wyjechali go za granicę mają fortunę i wielkie plany, a tu taka przykra historia. Dziecko płacze całymi dniami, wykrzykuje nienawiść do swojego dziecka. Najpierw dzwoniła do rodziców chłopca, potem zadeklarowała, że pojedzie za nimi za granicę, by go odnaleźć. Mówi, że zostanie z Andrzejem, niech świat się wali.

Zarządca westchnął i zasugerował, żeby zobaczyła dziecko, licząc, że babcia może poczuć jakieś emocje. Emocje się pojawiły, ale tylko pogorszyły sytuację. Kobieta patrzyła na malucha w ramionach zarządcy, szlochając, że jest taki słodki. Chciałaby go zabrać, ale mąż zabronił, córka nie chce. Kobieta wyciągnęła nowy chusteczkę i ponownie rozejrzała łzy.

Mmm mruknęła zarządca, kazała pielęgniarce podać melisę, wzdychając, że przez te bzdury lekarstwa w szpitalu się kończą.

Potem poszła do dyrektora medycznego, opowiedziała całą historię i zadeklarowała, że zostanie z dzieckiem w szpitalu. Dyrektor, kiedyś świetny pediatra, zobaczył niemowlę, rozpromienił się i zapytał, jak malucha karmią. Taki potomek, taki buciak po prostu rogalik tak przyjął imię Rogalik.

Rogalik zostawał w oddziale kilka miesięcy. Najpierw próbowano przekonać matkę przychodziła kilka razy, grała z nim, mówiła, że oszczędza pieniądze na bilet, bo podobno wyliczyła, gdzie jest jej chłopak. Nie mając nic do roboty, przychodziła częściej. Wydawało się, że przyzwyczaja się do malucha.

On też się cieszył i z czasem zaczynał ją rozpoznawać. Matka przychodziła, z radością się bawiła, a odchodząc zawsze łzała, przepraszając za córkę, mówiąc, że kocha chłopaka jak szalona. Zarządca tłumaczyła, że to nie miłość, a pożądanie.

Wszystko szło pod znakiem zapytania. Matka i babcia przychodziły, nie podpisywały rezygnacji, ale dziecko nie było odbierane. Zarządca postanowiła poważnie porozmawiać o chorobie dziecka, które bardzo osłabło. Wszystko było napięte, a ordynator Marta, przy każdej okazji, biegła do Rogalika. Chłopiec był spocony, mokre włoski przylegały do czoła. Stracił na wadze, był słaby, Marta nosiła go w ramionach, mówiąc, że to nie rogalik, a raczej naleśnik. Jednak po kilku dniach odzyskał wagę i znów stał się ulubieńcem oddziału. Najbardziej kochał Martę, bo nosiła jaskrawe koraliki, a on, siedząc w jej ramionach, próbował je dosięgnąć i gryźć. Gdy mu się to udało, wybuchał śmiechem. Obaj cieszyli się z tej zabawy.

Pewnego dnia idylli zakończył się dramat. Jagoda dowiedziała się, że jej chłopak ożenił się z kimś innym. Wpadła w szał i krzyknęła, że wszyscy to knują, by ich rozdzielić. Nienawidziła wszystkiego, a zwłaszcza Rogalika. Gdyby go nie było, byłaby teraz z Andrzejem i szczęśliwa. Złożyła w szpitalu oświadczenie o rezygnacji i zostawiła je na biurku dyrektora, po czym odeszła.

Dyrektor wezwał zarządcę, a ona, przygnębiona, powiedziała:
Gotowe! Złożyłam deklarację. Teraz trzeba załatwić dokumenty do domu dziecka. Co zrobić?

Marta zapłakała. Zarządca usiadła przy biurku, zdjąła okulary i długo je przetrzeć, mrucząc pod nosem. Wszyscy wiedzieli, że gdy szefowa sztruje okulary, to znaczy, że nerwy. Czasem, gdy emocje przerastały ją, pocierała krawat, by ukryć łzy. Była surowa, ale rzadko łamała zasadę.

W tym momencie Rogalik radośnie harcował w swoim łóżeczku. Do pokoju weszła pielęgniarka, a on zawsze skakał w radości, gdy ktoś wchodził. Pielęgniarka krzyczała do niego, a on, szczęśliwy, wyciągał małe rączki i nóżki. Nagle przycisnął się, jakby nasłuchiwał. Po chwili ucichł. Pielęgniarka, będąc w pobliżu, pomyślała, że nic się nie stało, podeszła, by sprawdzić, co go trafiło, a on spojrzał na nią. Nie potrafiła wyjaśnić, co widała w tych małych oczkach, ale poczuła dziwny ból w piersi i łzy same popłynęły.

Dziecko patrzyło, a ona płakała. Nie wiedziała, dlaczego płacze. Później dowiedziała się, że to było w chwili, gdy matka pisała oświadczenie. Opowiadała, łamiąc się, a zarządca z irytacją mruknął, że nie ma czasu na bzdury. Wymyśliły jakieś głupie wymówki, a potem rozpuszczały żelazko. To wszystko były bajki, a niemowlęta nic nie rozumiały.

Porzucone dzieci zawsze wiedzą, że odrzucono je. Czy to własne odczucie, czy anioły szepczą im smutne wieści, one milczą. Jakby chciały stać się niewidzialne, nie przeszkadzać nikomu. Czują, że świat będzie ich usuwał, chował w szare szpitale. Starają się być ciche, niepotrzebne, bo nikt ich nie chce. Nie ma znaczenia, czy jest im zimno, czy gorąco, głodny czy nie. Nikt nie przeczyta im bajki na dobranoc, nie otuli kocykiem. Świat jest obojętny, nie zauważa ich. Mądrzy, porzucone dzieci wiedzą o tym i ich spojrzenie jest pełne beznadziei.

Świat jest bezlitosny daje jednych, zabiera drugich. Biedne dziecko próbuje latami zrozumieć, dlaczego je odrzucono, co zrobiło źle. Nie ma odpowiedzi. Niezainteresowany świat odrzucił je bez powodu. To nie ich wina. Ale nie wiedzą o tym, więc cierpią, płacząc za cudze grzechy i błędy.

Jednak jest nadzieja. Nadzieja, że los się odmieni, że przypadek otworzy drzwi, że dobro, choć rzadkie, istnieje. Wierz w to, maleńki, czekaj i wierz!

Od tego dnia chłopiec leżał cicho w łóżeczku, nie uśmiechał się, patrzył w oczy z nieznośną powagą. Marta próbuje go rozbawić:
Rogalik, chcesz może na ręce? Weź, mam koraliki, pobawmy się! wyciągała do niego ręce, uśmiechając się, licząc na odzew. On patrzył obojętnie, nie ruszał się. Marta wracała, płacząc.

Pewnego dnia wybuchła:
Zdradzamy go, rozumiesz? Najpierw tacy łobuziaki, a teraz my! On nie ma w sobie winy, że urodził się wśród tych potworów! Nienawidzę!

Usiadła na kanapie, głową przyciśnięta do kolan, nie płacząc, a jedynie jęcząc z żalu. Zarządca wstała od biurka, podeszła i usiadła obok.

Pocierała ją po ramieniu i mówiła:
Kochana, nie wiem, co robić. Żal mi tak bardzo Rogalika, nie wyobrażasz sobie. O Boże! Co za praca!

Nie będę czekać, będę działać.

No to nie siedź, odparła zarządca, zirytowana. Nie siedź i nie wykrzykuj, bo zamoczyłeś mój fartuch. Działaj, nie mów, że chcesz go adoptować on cię nie przyjmie. Żyjesz w akademiku raz. Brakuje męża dwa. Nie chcę słuchać. To emocjonalny wybuch. Wiesz, ile miałam w życiu Rogalików? Nie policzę, Boże, więc umówmy się: damy ci czas, a ty znajdziesz mu rodziców. Dobrej rodziny. Tylko tak, kochana! Przestań marudzić i szukaj!

Marta wyruszyła szukać Rogalikowi rodziców najwspanialszych na świecie. Była tak zaangażowana, że nawet współpracownice w szpitalu zaczęły uwierzyć w tę historię. Anioły nie są tylko w niebie, a Rogalikowi trochę się udało.

Chłopiec zachorował na przeziębienie, ale nie można było go wypisać. Jak powiedziała zarządca: Po raz pierwszy w życiu prawie się cieszę, że dziecko jest chore. Przepraszam, Boże!

W końcu znalazła parę Łucja i Leon. Mieli ponad trzydzieści lat, nie mieli własnych dzieci. Marzyli o potomku od lat, więc zdecydowali się na adopcję. Łucja była delikatną, elegancką kobietą z miękkim uśmiechem i melodyjnym głosem. Leon, wysoki, muskularny, wyglądał niczym żołnierz, ale widać było, że kocha żonę. Dom ich był przytulny, jasny i pełen ciepła. Marta odetchnęła, teraz trzeba było ich przekonać do malucha, więc umówili wizytę w szpitalu.

Zarządca również im się spodobała. Gdy zobaczyła Leona, od razu westchnęła z zachwytem, potem lekko się zarumieniła:
Przepraszam, to z podniecenia. Nie codzień taki wielki widzisz. i nie mogąc się powstrzymać, dopytała:
IleIle ważył przy narodzinach, pytała z uśmiechem, a wszyscy zgodzili się, że to będzie nowy początek.