Los wyciągnął pomocną dłoń

Los wyciągnął rękę

Wyglądało, że rodzina Dobrawy była całkiem w porządku: tata, mama, wszystko, jak przystało, układało się w domu. Już w szóstej klasie zaczęła dostrzegać, że coś w rodzinie się popsuło, że wszystko szwankuje. Powodem była kolejna butelka wina najpierw tata, a potem i mama. Pod koniec szkoły uznała, że nie da się wyciągnąć rodziców z tego bagna i przywrócić im normalnego życia. Zaczęli tonąć coraz głębiej.

Rodzice często bić się nawzajem, a wtedy ich piętnasta córeczka stawała się ich bezpieczną łupiną.

– Po co mi to wszystko? płakała Dobrawa, chowając się w kącie za szafą, gdzie rodzice nie mogli jej zobaczyć, a jedynie wyładowywali na nią swoją złość.

– Idź do sklepu po paragon ryknął ojciec późnym wieczorem, ale dziewczynka nie chciała wyjść na ciemną ulicę. Gdyby nie zdążyła uciec, mógł ją uderzyć.

– Idź poprosić Weronikę, sąsiadkę, po kasę, bo nam już nie starczy, i błagaj ją, żeby nie przychodziła z pustymi rękami wpychała ją matka w drzwi.

Dorosła już Dobrawa zaczęła uciekać z domu, kiedy rodzice upijali się. W dziesiątej klasie nie bała się już ciemności; przyzwyczaiła się. Schodziła do opuszczonego domu na skraju wsi Małej Wieś, tam się chowała, a rano w pośpiechu wracała do szkoły z tornistrem w dłoni.

Pewnego dnia postanowiła:

Po skończeniu szkoły dostanę świadectwo i uciekam z wioski, pojadę do miasta, może wstąpię na studia. Tylko muszę zbierać po grosz, po złotówkę, odkładać tak zaczęła potajemnie gromadzić pieniądze, choć nie szło jej łatwo, ale w końcu się udało.

Gdy w końcu otrzymała świadectwo pełne przeciętnych ocen, spakowała w plecaku paszport, schował kilka złotych i kilka drobnych, które udało jej się wyłowić, i wyjechała do powiatowego ośrodka w Radomiu, nie mówiąc rodzicom nic. Nie miał jej już nikogo, z kim mogłaby porozmawiać. Marzyła o wykształceniu, o normalnej rodzinie i życiu tak, jak wszyscy, a nie o przetrwaniu.

Miasto przywitało Dobrawę nieprzyjaźnie. Znalazła college, chciała złożyć dokumenty, ale powiedziano jej, że chętnych jest mnóstwo, a z takimi ocenami w świadectwie raczej nie dostanie się na studia, a płatne studia są poza jej zasięgiem. Nadzieje i marzenia legły w gruzach, Dobrawa usiadła na ławce przy przystanku i zamyśliła się.

Wokół huczało życie, patrzyła na spiesznych ludzi.

Każdy ma swój cel pomyślała ludzie biegną, pędzą swoimi sprawami, a ja nie mam dokąd iść. Co robić, skoro nie mam pieniędzy? Nie mogę wrócić do domu, co mnie tam czeka? A zostać tutaj nie mam gdzie.

Siedziała i siedziała, ściągało się już zmierzchu, kiedy podeszła do niej pulchna, starsza kobieta z małą torbą w ręku.

Dziewczynko, po co tu siedzisz? Już długo cię obserwuję. Weszłaś do sklepu, usiadłaś, już wróciłaś. Coś się stało? dopytywała.

Siedzę, nie mam dokąd iść. Przyjechałam z Małej Wieś, myślałam, że wstąpię na studia, ale nie przyjęto mnie, oceny kiepskie, a nie stać mnie na prywatne studia płakała Dobrawa.

I nie masz tu nikogo?

Nie. Nie chcę wracać do domu i nie mogę. Rodzice tylko piją, a ja boję się, że jak wrócę, to też tak się skończy

Nie płacz. Rozumiem, że zdecydowałaś się wyjechać, więc musisz pomyśleć, jak dalej żyć. Chodź ze mną, choć mieszkam w akademiku, nie zostaniesz tu nocować. Nazywam się Józefa Gajowska, ale wszyscy mówią po prostu Gajowska.

Dobrawa wstała niepewnie, nie wiedząc, co ją czeka.

Nie bój się, dziewczynko, ja też nie miałam domu. Moja własna córka mnie porzuciła, obieła, że pomoże, a tu nic. Dlatego mieszkam w akademiku, bo pracuję jako sprzątaczka.

Dobrawa, choć nieco sceptyczna, poczuła sympatię do Gajowskiej i opowiedziała jej po drodze:

Moja córka Tania pracowała jako konduktorka. Jechała daleko, poznała jakiegoś przedsiębiorcę, przyjechała po pieniądze, bo chciała otworzyć z nim własny biznes. Ja miałam tylko warzywa, owoce z ogródka, kozę i kury. Mój dom w wsi był w porządku, mieszkałam samotnie. Tania namówiła mnie sprzedać dom i przyjechać tu do miasta. Sprzedałam szybko, zostawiłam sobie trochę na czarny dzień. Ten gość albo mnie oszukał, albo córka chciała mnie wyłudzić, a ja skończyłam z niczym, a Tania zniknęła. Dostałam pracę sprzątaczki na dworcu i łóżko w akademiku. To mój los. Już po pierwszym spojrzeniu wiedziałam, że z tobą coś nie gra.

Dotarły do akademiku, do małego pokoju, w którym mieszkała Gajowska. Dobrawa była wyczerpana, zjadła bez apetytu, a Gajowska powiedziała:

Rano zabiorę cię do dyrektora restauracji przy dworcu. Tam zawsze potrzebują ludzi, rotacja duża. Jesteś młoda, zdrowa, wyglądasz, jakby Bóg nie pomylił pochwaliła się. Myślę, że Anton weźmie cię, wtedy będziesz mogła mieszkać w akademiku. Może los się uśmiechnie, spotkasz fajnego chłopaka i wszystko będzie dobrze. A wiesz, dziewczyny przyjeżdżają do miasta po szczęście, ale rzadko je znajdują.

Dziękuję, pani Józefa, że mnie spotkała na drodze, dziękuję za dobroć podziękowała Dobrawa i szybko zasnęła.

Do tej pory nie spotkała żadnego chłopaka. Gdyby wcześniej wiedziała, co los jej szykuje ale nie ma takiej rzeczy w życiu. Nikt nie zna przyszłości. Dobrawa zakochała się w dyrektorem restauracji Antonie od pierwszego wejrzenia. Młody, uśmiechnięty, czarujący, zadawał jej pytania, a ona odpowiadała. Nigdy wcześniej nie miała chłopaka, więc stała się oczarowana Antonem niczym królik przed wężem.

Anton, z lekkim uśmiechem, wziął tę uroczą prostaczkę do pracy jako kelnerka. Przydzielił jej pokój w akademiku. Przechodząc obok, uśmiechał się, potem zaczynał wręczać drobne upominki szminkę, tusz, tanie perfumy. Ona topiła się w tym wszystkim. Pewnego wieczoru po pracy zaproponował:

Dobrawo, usiądź w samochodzie powiedział, gdy wyszła z restauracji podwieźć cię do akademika? Jesteś zmęczona po całym dniu.

Zaczerwieniła się, rumieniła, bo dyrektor okazał jej opiekę. Z rana pędziła do pracy.

Czy naprawdę mam szczęście? Czy to już moja biała linia? myślała.

W akademiku wracała późno. W weekend podszedł do niej młody chłopak.

Cześć, mieszkasz tutaj? zapytał.

Tak, na drugim piętrze

Ja też mieszkam tutaj, nazywam się Maksymilian, jestem kierowcą ciężarówki. Przyjechałem z wsi, żeby zarobić pieniądze, ale i tak wrócę, bo życie w mieście nie jest dla mnie. A ty? Nie widziałem cię wcześniej w akademiku.

Dobrawa Też jestem z wsi, dopiero przyjechałam odpowiedziała, myśląc, że w wiosce byłoby jej lepiej, choć wciąż marzyła o mieście.

Czas mijał. Dobrawa rozmawiała z Maksymilianem, zwłaszcza kiedy wracał z trasy, opowiadał o ludziach, miastach i wioskach, które odwiedził. Przynosił jej cukierki, kiedy przyszedł na herbatę. Ich relacja była przyjacielska; Maksymilian widział w niej jedynie przyjaciółkę, a ona już była zakochana w Antonie.

Anton wynajął mieszkanie dla ich spotkań i Dobrawa przeprowadziła się tam ze akademika. Spotykali się potajemnie, ostrożnie. Anton od razu ostrzegł:

Dobrawo, jestem żonaty. Ale kocham cię i nie będziesz musiała o nic martwić się. Bądź dobrą dziewczyną, a latem zabiorę cię nad morze.

Dobrawa nie widziała takiego podejścia wcześniej, po prostu kąpała się w miłości i trosce. Zatraciła się w szczęściu.

Niech Anton jest żonaty, niech ma rodzinę. Ważne, że mnie kocha. Czego chcieć więcej?

Po pewnym czasie zdała sobie sprawę, że jest w ciąży. Chciała uszczęśliwić Antoniego. Kiedy przyszedł wieczorem, rzuciła się na niego:

Antoś, będziemy mieli dziecko

Co ty sobie wyobrażasz? Mówiłem ci, że mam żonę i dwoje dzieci. Nie potrzebuję dziecka odparł, patrząc na nią tak, że Dobrawa przyciśnęła się do ściany. No więc weź te pieniądze, położyłem je na stole rzucił paczkę pieniędzy i w ciągu trzech dni się z tego wyciągniesz Zastanowię się, czy zostaniesz tutaj, a jeśli ktoś się dowie, że byłam z tobą odwrócił się i zamknął drzwi.

Wtedy Dobrawa przypomniała sobie słowa Gajowskiej: wielu przyjeżdża do miasta po szczęście, ale rzadko je znajduje.

Uspokajając się nieco, spakowała rzeczy, wyrzuciła klucz do skrzynki pocztowej i wróciła do akademika. Nie mogła zostać sama, więc poszła do Gajowskiej, która znów podzieliła się herbatą.

Ohoho, dziewczynko, taka jest twoja przyszłość

Dlaczego on tak ze mną postępuje, przecież go kocham płakała na ramieniu Gajowskiej.

Mężczyźni są tacy, ich nic nie obchodzi. Nie płacz i nie dźwignij grzech na duszę. Dziecko trzeba mieć, on nie ma nic wspólnego. Życie potrafi podsunąć niespodzianki. Kiedyś zrozumiesz, co to znaczy mieć własne dziecko. Teraz los wystawia cię na próbę. Musisz wytrwać, a może los wyciągnie ci pomocną dłoń.

Gajowska zdumiewała się, jak potrafi uspokajać Dobrawę. Po rozmowie wszystko w jej życiu wróciło na właściwe tory, a mrok stał się jaśniejszy.

Nocując u Gajowskiej, Dobrawa otworzyła drzwi do swojego pokoju, gdy usłyszała za plecami głos i drgnęła:

Dobrawo, hej, wróciłaś? podbiegł radosny Maksymilian.

Uśmiechnięty Maksymilian zobaczył ją płaczącą i najpierw się zdziwił, a potem zrozumiał, że coś jest nie tak. Usiedli przy stole w jej pokoju, podali sobie herbatę i on poszedł po cukierki.

Co się stało, opowiedz, jak mogę pomóc

Dobrawa szczerze opowiedziała, jak zakochała się w Antonie i jak on ją zdradził.

Przestań płakać. Złapałeś oszusta, po co się tak męczyć? Musisz myśleć o dziecku i o sobie. Zaraz idę do sklepu po zakupy, a ty zostaj w pokoju. Rozumiesz? uśmiechnął się ciepło, a Dobrawa poczuła, że wreszcie ktoś jej rozumie.

Na progu rzekł:

Nic nie szkodzi, wszystko się ułoży. I jeszcze kiedyś urodzisz mi dziewczynkę, równie piękną jak ty.

Wyszedł, zamknął drzwi na klucz, a Dobrawa zasnęła na kanapie. Obudziła się, gdy Maksymilian wrócił z pełnymi torbami produktów i rozłożył je na stole, a potem w małej lodówce.

Patrzyła na jego zręczne ruchy i uśmiechała się, przypominając sobie słowa Gajowskiej o wyciągnięciu pomocy ręki. Tak się stało. Każdy ma swoją drogę, a los i Bóg rozdzielają to, co najważniejsze.

Czas minął. Dobrawa i Maksymilian mieszkają teraz w jego wsi, kupili dom, który już odświeżył, wybudowali drugi piętro, bo wkrótce przyjdzie ich córka. Syn ma już trzy lata. Żyją szczęśliwie i razem.