Sąsiadka przestała odwiedzać babcię Warię i zaczęła plotkować, że babcia straciła zmysły, trzymając w domu rosomaka czy wilkołaka.

Pamiętam, że kiedyś w małej wsi pod Krakowem sąsiadka Halina przestała wchodzić do domu babci Wandy. Rozeszła się plotka, że staruszka zwariowała, bo trzyma w domu coś, co przypominało rosomaka albo upiora.

Babcia Wanda pewnego dnia znalazła na swoim ogródku szare, maleńkie kociątko. Mieszkała samotnie, lecz była niezwykle dobra. Położyła kotka przy sobie, gdy nagle spadł deszcz i ziemia mocno drżała. W chacie stała pięć lat wstępna piec, w którym wesoło trzaskały drewna.

Wkrótce mały kociak, rozgrzany już w cieple, pił mleko starannie przelane przez babcię Wandę. Starszej pani nie było już tak samotno, znalazła kogoś, z kim mogła porozmawiać. Kociak mruczał i słuchał babcię piosenek, bawiąc się wełnianą kulką, podczas gdy Wanda dziergała skarpety i rękawiczki.

Zawsze było kupców, którzy przychodzili po towary. Kotek urosł na dużego drapieżnika, łapał myszy i szczury, a swoją okolicę znał na pamięć. Skakał na drzewa i szybko schodził, gdy zobaczył babcię. Wanda nie zastanawiała się nad dziwnymi nawykami zwierzęcia.

Z czasem zaczęła nazywać go czułe Kocurek. Kocurek odpowiadał na wołanie. Pewnego dnia sąsiadka twierdziła, że to nie kot, a coś w rodzaju rosomaka. Wanda nie przywiązywała wagi do plotek.

Pewnego upalnego lata, kiedy babcia przeglądała w ogródku maliny i jeżyny, usłyszała szeleszczenie. Schyliwszy głowę, ujrzała ogromną żmiję, gotową do ataku. Wanda zrozumiała, że nie zdoła uciec na stół, a nogi stały się jak watą. Wiek już nie pozwalał na szybkie ruchy.

Zanim zdążyła się cofnąć, Kocurek wleciał na żmiję i w mgnieniu oka ją rozprużył. Potem z wężem zabawił się długo, wspinając go nawet na wysokie drzewo. Gdy żmija przypadkowo wpadła na podwórze sąsiadki, wyciała jak prosię, lecz Kocurek znów podskoczył i zabrał węża z powrotem, nie zwracając uwagi na jej krzyki.

Od tej chwili Halina nie wchodziła już do domu Wandy i rozgłaszała, że staruszka zwariowała, bo trzyma w domu rosomaka albo upiora. Wanda jednak nie przejmowała się rozmiarem kota był jej ukochanym zwierzakiem. Gładziła go, a on spał, zwinięty w kłębek na dywaniku przy jej łóżku.

Kocurek lubił wędrować po gęstej trawie, a w upalne dni czasem tam drzemie, lecz zawsze wracał do domu, gdy nadszedł zmierzch.

Pewnej nocy, babcia zasnęła, nie słysząc nic i nie widząc nic, zostawiając okienko lekko uchylone, bo kot zwykle wychodził na podwórze. Do otwartego okna wślizgnęli się dwaj miejscowi pijacy, wiedząc, że Wanda dopiero co otrzymała swoją emeryturę. Na ręczniku zamocowali jej usta kleszczem.

Zobaczywszy śpiącą babcię, obudzeni, zaczęli ją wypytywać o pieniądze. Przerażona, bez możliwości mówienia, płakała i drżała. Jeden z przestępców zorientował się, że przyda się mu ręka, więc wpadł w panikę i krzyknął. Kleszcz wpadł jej prosto do ust. W domu zaczęto wszystko przewracać, aż nagle pojawiła się w oknie ogromna, kudłata czerwona sylwetka, która wskoczyła do środka.

Jeden z rabusiów, nie odwracając się, krzyknął:

Borys, to ty? Co znalazłeś u sąsiadki? Ona dopiero co dostąpiła emerytury!

Lecz wielka cień przeskoczył na jednego z nich i wbił się w gardło, potem na drugiego i wbił się w oko. Ten wydał z siebie krzyk jak prosię.

Boże! Nieczysta siła! Dziwoląg! wycedził, a Dziwoląg był pokryty futrem i syczał.

Zielone oczy błyszczały w półmroku. Dziwoląg skakał pomiędzy przestępcami, a Wanda, cicho wyciągnąwszy kleszcz, nagle włączyła światło. Natychmiast rozpoznała złodziei i z całych sił wykrzyczała:

Pomocy! Wszystkie okna rozbłysły jasnym światłem.

Kiedy sąsiedzi wbiegli do domu, zobaczyli przerażający widok: na podłodze leżeli dwaj pijacy, jeden leżąc i szlochając, twarz jego była całkowicie podarta, drugi trzymał się za gardło, a wszystko było splamione krwią. Babcia siedziała na łóżku, przytulona do Kocurka.

Kocurek syczał i nie pozwalał nikomu zbliżyć się do babci. Nagle przypomniała sobie o sąsiadce. Trzeciego pomocnika złodziei znaleźli w łaźni, gdzie ukrywał się, czekając na zamieszanie, by uciec. Młotkiem i kijem go grzbietowali, zabierając skradzione pieniądze i oddając je sąsiadce. Nie zgłosili sprawy na policję wolili załatwić to sami.

Złodzieje zostali ukarani, a przez nich grozono, że jeszcze raz spróbują nabijać kota. Jeden z nich, jąkając się, krzyknął, że to nie kot, a Maja Hun! widział to w telewizji.

Ty podły skurwysyn, jeszcze i przeklinasz! Mój kot nazywasz! wykrzyknęła Wanda, wymachując dłonią. Sam jesteś podły! Nie mów tak wprost o moim kocie!

Tak oto historia została przekazana z pokolenia na pokolenie, a wspomnienie o odważnym Kocurku i babci Wandzie nadal rozgrzewa serca tych, którzy słyszą tę opowieść.