— Po takich słowach mam tu jeszcze siedzieć, udawać, że wszystko w porządku i się uśmiechać? Nie, świętujcie beze mnie! — z tymi słowami Natalia zatrzasnęła drzwi.

Czy po tych słowach mam jeszcze siedzieć tutaj, udawać, że wszystko w porządku i się uśmiechać? Nie, świętujcie bez mnie! tak wypowiedziała Bogna, trzaskając drzwiami.

Rankiem wstała znacznie wcześniej niż zwykle. Nie otwierając oczu, przypomniała sobie: dziś ma czterdzieści lat. Kiedyś ta liczba wydawała się tak odległa, prawie nieosiągalna. A teraz codziennie spotyka ją w lustrze zmarszczki przy oczach, lekki zmęczenie w spojrzeniu.

Obok spokojnie spał Sergiusz. Nie poruszył się nawet, gdy Bogna ostrożnie wyślizgnęła się spod kołdry. Spał mocno, a jej zainteresowanie nim z każdym rokiem malało. Spojrzała na zegarek 5:30. Zanim przyjdą goście, trzeba jeszcze wiele zrobić.

Zamykając cicho drzwi sypialni, ruszyła do kuchni. Mieszkanie w Warszawie miało stać się miejscem spotkania dwóch światów jej rodziny i przyjaciół Sergiusza. Lata mijały, a prawdziwe poczucie jedności wciąż nie nadeszło. Jej przyjaciółki dawno zniknęły w codzienności, a towarzystwo Sergiusza niezmienne, te same twarze, te same tematy rozmów.

Zaparzyła kawę i otworzyła lodówkę. Wieczorem przedwczoraj przygotowywała mięso w marynacie, pokrojone warzywa, składniki do sałatek. Dziś musiało to przemienić się w uroczysty stół. Zwykle zamawiali jedzenie lub chodzili do restauracji, ale tej rocznicy chciały domowej atmosfery, ciepła, czegoś własnego.

Mamo, masz dwa stozłotych? rozległo się z korytarza.

Szesnastoletni Kacper stał, nieco roztrzepany, ale już w dżinsach i koszulce.

Dokąd tak wcześnie wyruszasz? zapytała Bogna, wyciągając banknot z portfela.

Z chłopakami planowaliśmy pojeździć na rowerach. Rano, żeby nie spalić się w słońcu. Wrócę wieczorem, właśnie na przyjęcie.

Kacprze, pamiętasz, co dziś jest?

Chłopak zamyślił się, po czym z wyrzutem się uśmiechnął:

Oczywiście, twoje urodziny. Tylko nie chciałem cię rano budzić pomyślałem, że przywita cię później.

Nie chcesz zostać i pomóc mi? Samo nie dam rady, tyle wszystkiego

Zawahał się:

Mamo, obiecaliśmy się wcześniej. Ale zdążę. Czy Polona nie pomoże?

Polona jest jeszcze w drodze, w domu nad jeziorem z przyjaciółką. Wróci przed siódmą.

No Ty i tak radzisz sobie lepiej od wszystkich, wzruszył ramionami.

Bogna westchnęła. Kiedyś była dumna, że wszystko spoczywa na niej. Teraz tylko męczyło.

Idź już. Ale bądź w domu na czas.

Kacper pocałował ją w policzek i prawie natychmiast zniknął. Za chwilę roztrzaskały się drzwi wejściowe.

O dziewiątej Bogna była już całkowicie pochłonięta przygotowaniami. Piekarnik rozgrzewał się na mięso, warzywa czekały na krojenie, ciasto na sernik powoli nabierało kształtu pod ręcznikiem. Powietrze wypełniał zapach świeżo parzonej kawy i przypraw.

Dzień dobry odezwał się Sergiuz, pojawiając się w kuchni w podniszczonych sportowych spodenkach. Co tak wcześnie?

A jak myślisz? odpowiedziała powściągliwie. Goście przyjdą o szóstej. Przed nami góra spraw.

Mogłaś trochę dłużej pospać. W końcu to twój dzień wziął kubek i nalał sobie kawy. I życzenia z okazji urodzin, przy okazji.

Pochylił się, lekko dotykając jej policzka. Pachniał miętą i znajomym dezodorantem.

Dziękuję rzekła Bogna. Potrzebowała chociaż jakiegoś gestu, prezentu albo przynajmniej pytania: Czym mogę pomóc?

Jednak Sergiusz już siedział przy stole, przeglądając telefon.

Nie pracujesz dziś? zapytała, roztrzepując jajka.

Nie, wolne. Trzeba czasem coś zrobić w domu

Świetnie. Czy pomożesz mi przy stole?

Oczywiście. Jak tylko skończę czytać wiadomości mruknął, nie odrywając wzroku.

Trzy godziny minęły. Sergiusz przeskoczył do salonu, pochłonięty meczem piłkarskim i okrzykami. Bogna milcząco kroiła, mieszała, ubijała, piekła. Myślała: Tak właśnie wygląda czterdziestka. Tak właśnie witam ten dzień

O trzeciej dzwoniły do drzwi. Bogna otarła ręce ręcznikiem i podeszła. Na progu stała młodsza siostra, Jagoda, z bukietem czerwonych goździków.

Sto lat, kochana! przytuliła Jagoda jedną ręką. Przyszłam trochę wcześniej, chciałam pomóc. Widzisz, nadal w kuchni?

Od rana na nogach zaprosiła siostra do mieszkania. Goście przyjdą o szóstej, ale cieszę się, że jesteś.

Gdzie elegancki strój? rzuciła Jagoda wzrokiem na Bognę w prostym t-shircie i wyblakłych dżinsach.

Jakiś strój? wzdychała Bogna, machając ręką. Sałaty nie dokończone, tort nie udekorowany, nakrycie nie gotowe

Rozumiem stwierdziła poważnie, zaglądając do kuchni. Oceniła sytuację i zdecydowanie skierowała się na korytarz. A co z Sergusiem? Nie jest w temacie?

On zajęty.

Z salonu dobiegło: Co robisz, bezczelny! Zrób porządek!

Wszystko jasne mruknęła Jagoda. Zaraz go uwolnię.

Weszła z pewnością do salonu. Bogna słyszała, jak siostra coś energicznie tłumaczy mężowi, ale nie przywiązywała uwagi. Niebawem Sergiusz wkroczył do kuchni z ponurą miną.

No? Czego potrzebujesz? zgrzytnął.

Możesz nakryć stół w salonie odpowiedziała spokojnie. Jagodo, pomóż mu z naczyniami, proszę.

Kolejne godziny minęły bez większych kłótni. Sergiusz, choć niechętnie, pod nadzorem Jagody wykonywał polecenia. Zdarzało mu się zniknąć przed telewizorem, ale ogólnie coś robił. Do piątej po południu sprawy były załatwione. Bogna dopiero teraz zdała sobie sprawę, jak wyczerpana jest: ramiona bolą, nogi dręczą, a przed nią jeszcze cały wieczór świętowania.

Idź się przebrać poprosiła Jagoda, delikatnie popychając ją z kuchni. Samo sobie dam radę.

Bogna przeszła do sypialni. W szafie czekała nowa ciemnoniebieska sukienka specjalnie kupiona na tę okazję, elegancka, z ładnym dekoltem. Nie miała już sił ani ochoty na makijaż czy fryzurę. Wzięła więc zwykłą czarną sukienkę, w której nosiła do pracy, szybko odświeżyła twarz, podkreśliła usta i wyszła na czas: przy drzwiach już dzwoniły goście.

Do szóstej mieszkanie wypełniło się ludźmi. Przybyli rodzice, znajomi małżeństwa, których przyjaźń trwała latami, koledzy z pracy Sergiusza. Pojawili się też dzieci: Polona przyniosła modny tort z renomowanej cukierni, a Kacper kartkę, którą najwyraźniej kupił w pośpiechu w drodze do domu.

Bogna witała gości napiętą uśmiechniętą twarzą. Głowa pulsowała, nie było chwili, by wziąć pigułkę wszyscy coś pytali, coś chcieli. Nagle Sergiusz rozkręcił się: żartował, rozlewał napoje, demonstracyjnie przytulał Bognę przy każdym toaście na jej cześć.

Wszyscy usiedli przy stole. Bogna podniosła główne danie pieczone mięso, swój znak rozpoznawczy.

Bogno, nie powinnaś tak dużo sałat podawać mruknął Sergiusz, patrząc na miskę z sałatą jarzynową. Tam jest majonez, a ostatnio i tak…

Nie dokończył, ale spojrzenie na jej sylwetkę przemówiło głośniej niż słowa. Bogna poczuła, jak rumieni się policzki. Jagoda, siedząca obok, rzuciła krótkie spojrzenie w jego stronę.

A mięso trochę przesuszone podkreślił już głośniej, krojąc kawałek. Pewnie za długo trzymałam.

Moim zdaniem jest idealne wtrąciła matka Bogny.

Nie chcę cię obrażać podniósł ręce Sergiusz. Po prostu ostatnim razem było bardziej soczyste.

Bogna nie odpowiedziała. Milcząco żuła, wpatrując się w talerz. Zamiast przytulnego wieczoru wszystko zamieniło się w kolejne upokorzenie na oczach świadków.

Toast po toaście: ktoś życzył awansu, ktoś piękna i młodości, rodzice zdrowia i cierpliwości. W końcu wstał Sergiusz, wznieś kulę i zwrócił się do zgromadzonych:

Chciałbym przywitać żonę z czterdziestką. Ten wiek to już poważna sprawa. Ale Bogna radzi sobie znakomicie. Dla swojego wieku wciąż ma w sobie wiele

W sali przetoczył się niezręczny śmiech.

choć mogłaby troszkę bardziej dbać o siebie dodał, nie zmieniając wyniosłego uśmiechu. Ale i tak cię kochamy. Za ciebie, kochana!

Zapaniała cisza. Kieliszki podniesiono niechętnie, z wymuszonymi uśmiechami. Większość odwróciła wzrok nikt nie chciał patrzeć w oczy Bogny. Siedziała nieruchomo, wpatrując się w obrus. To, co długo tłumiła, w końcu wypłynęło na powierzchnię.

Powoli wstała.

Dziękuję za toast szepnęła i wyszła z pokoju.

Za drzwiami sypialni rozległy się szmery, które z czasem przerodziły się w codzienny szmer. Nikt nie podążył za nią. Nawet nie Sergiusz. Zwłaszcza nie Sergiusz.

Bogna podeszła do lustra. W odbiciu zmęczona kobieta, z przygasłym spojrzeniem, rozczochranymi włosami i zwyczajnym wyrazem twarzy. Kiedy przestała być sobą? I jak tak się stało, że sama na to pozwoliła?

Jakby w innym świecie, otworzyła szafę i wyjęła tę samą ciemnoniebieską sukienkę, którą trzymała na tę noc. Delikatnie ją założyła, poprawiła dekolt, ocierała kurz ze spinkek podarowanych jej przez Sergiusza wtedy, gdy jego słowa były pełne miłości, a nie zarzutów.

Z półki wzięła szpilki, te, które nosiła na własnym ślubie. Wciąż idealnie leżały na stopie.

Sięgnęła po telefon i wybrała znajomy numer.

Cześć, to ja. Dziś mam urodziny Wiem, że to nagle, ale Czy możemy się spotkać? Nie chcę być sama. Spotkajmy się w Palermo za pół godziny? Super, rezerwuję stolik.

Zakończyła rozmowę, jeszcze raz spojrzała w lustro. Tam stała zupełnie inna Bogna ta, która znów pamięta, kim była. Prosta postura, wyraźny wzrok, lekki uśmiech pewność wróciła.

Gdy weszła do salonu, wszyscy nagle zamilkli. Spojrzenia zwróciły się ku niej. Sergiusz zdumiony wstał.

O, to już inna sprawa! wykrzyknął. To dopiero wygląda na świętowanie. Czemu od razu się nie przebrałaś? Chodź do nas!

Bogna po raz pierwszy tego dnia uśmiechnęła się szczerze.

Nie, Sergiuszu, nie zostanę.

Co?! nie zrozumiał. Dlaczego?

Po wszystkim, co się wydarzyło, mam siedzieć tutaj i udawać, że jest mi miło? Nie. Postanowiłam spędzić ten dzień po swojemu. Za chwilę przyjedzie taksówka. Jedziemy do restauracji z przyjaciółką.

Co wymyślasz? O jakim upokorzeniu mówisz? To był żart! rozłożył ręce Sergiusz, patrząc na gości, jakby szukał w nich wsparcia.

W każdym żarcie zaczęła Bogna, lecz przerwała. Choć to już nie ma znaczenia. Idę. Dziękuję wszystkim i życzę udanego wieczoru.

Odwróciła się i ruszyła w stronę wyjścia. W przedpokoju dogoniła ją siostra.

Bogno, może nie powinnaś? szepnęła Jagoda. Wiesz, że nie chciał cię urazić

Jagodo odpowiedziała spokojnie, patrząc jej prosto w oczy szesnaście lat słyszę te słowa. Może naprawdę nie miał złych zamiarów. Ale nie chcę już tego tolerować, zwłaszcza w mój dzień.

Przytuliła siostrę i wyszła przez drzwi.

Na klatWsiadając do taksówki, Bogna odetchnęła głęboko, wiedząc, że wreszcie odzyskała siebie i otworzyła nowy rozdział życia.