Obiecuję, że wszystko oddam z powrotem!

Jadwiga, niestety nic nie mogę zrobić w tej sytuacji. Nic.

Wiktoria starała się mówić spokojnie, lecz w środku wyrastało już rozżalenie. Szwagierka stała pośrodku salonu z zmartwioną miną, przeskakując z nogi na nogę.

Jak to nie możesz? od razu szlochnęła Jadwiga, a po jej policzkach spłynęły łzy. Jutro mam najważniejszą rozmowę kwalifikacyjną! Rozmowę, rozumiesz, najważniejszą! A nie mam czym się ubrać!

Wiktoria westchnęła zmęczona. Jadwiga zawsze potrafiła wycisnąć łzy w odpowiednim momencie.

Masz pełną szafę, a przy okazji zauważyła suchą nutą.

Ale w niej nic nie pasuje! jęczała szwagierka, wycierając nos rękawem. Muszę wyglądać poważnie i elegancko, a mam tylko stare dżinsy i koszulki! Nie pójdę na rozmowę jak szkolna uczennica!

Jadwiga szlochała coraz głośniej, głos jej drżał od rzekomego, szczerego rozpaczy. Przyciskała dłonie do serca, jakby się modliła.

Jeśli nie dostanę tej pracy, zostanę bez grosza! To przecież super oferta i nie znajdę już nic godnego!

Jadwisia, co jest? wszedł do salonu Michał, słysząc płacz siostry.

Wiktoria w myślach jęczała. Teraz szwagierka otrzyma wsparcie.

Michał, wyobraź sobie od razu zwróciła się do brata Jadwiga, jutro mam rozmowę, a Wiktoria odmawia pożyczyć mi ubrania! Skąpiec, co ty!

Michał zmarszczył brwi i spojrzał na żonę z niedowierzaniem.

Wiktorio, nie jesteśmy sobie obcy. Czy naprawdę tak trudno podzielić się?

Michał, to moje prywatne rzeczy zaczęła tłumaczyć Wiktoria, ale mąż przerwał jej.

Co się z tobą dzieje? Jadwiga prosi o pomoc w trudnej chwili, a ty zachowujesz się jak skąpiec.

Jadwiga wycierała łzy i patrzyła na brata z wdzięcznością. Wiktoria wcisnęła wargi. Ciśnienie z obu stron było nie do zniesienia.

Wiktorio, proszę, proszę błagała szwagierka. Będę bardzo ostrożna, nic nie zepsuję. Zwrócę wszystko w idealnym stanie! Przysięgam!

Michał skinął głową, wspierając siostrę.

Oczywiście zwróci. Co to za mała? To w końcu tylko ubrania.

Wiktoria rozumiała, że opór jest bezsensowny. Pod podwójnym naciskiem poddała się.

Dobrze, weźcie, wymamrotała przez zaciśnięte zęby i ruszyła w stronę sypialni.

Przy szafie zatrzymała się, rozglądając swoje rzeczy. Ręka sama sięgnęła po granatowy garnitur spodnicowy. Ten strój kupiła na wyjątkowe okazje, nosiła go zaledwie kilka razy.

Proszę wróciła do salonu z garniturem na wieszaku.

Jadwiga natychmiast chwyciła ubranie i przytuliła je do siebie, gładząc tkaninę.

O, jaki piękny! Dziękuję ogromnie! Będę w nim jak królowa! Nie, jak księżniczka Diana…

Jednak po chwili twarz szwagierki zmieniła się.

A buty? Do tego garnituru potrzebne są odpowiednie buty.

Jadwiga zaczęła protestować Wiktoria.

A biżuteria się przyda, kontynuowała, nie zwracając uwagi na ton szwagierki. I torba! Koniecznie elegancka torba, inaczej cały look się rozpadnie!

Siostra ma rację poparł Michał. Nie można iść na rozmowę w sportowych trampkach.

Wiktoria zaciśnęła pięści. Arogancja Jadwigi nie znała granic, a mąż ślepo ją bronił.

Dobrze wymamrotała i znów ruszyła do sypialni.

Z szafy wyciągnęła czarne czółenka na średnim obcasie, otworzyła szkatułkę i wybrała skromne perłowe kolczyki z wisiorkiem. Z przedpokoju wzięła małą czarną torebkę z naturalnej skóry.

Oto wszystko, czego potrzebujesz. Bieliznę już znajdziesz? ironicznie rzuciła, podając Jadwidze resztę rzeczy.

Ach, jesteś bohaterką! klasnęła szwagierka, nie słysząc kąsania w uszach. Zwrócę wszystko w lepszym stanie, obiecuję!

Zebrała rzeczy w garść i ruszyła w stronę wyjścia, wyraźnie obawiając się, że Wiktoria się obejdzie.

Jeszcze raz dziękuję zawołała Jadwiga od drzwi i zniknęła.

Michał podszedł do żony i objął ją za ramiona.

Widzisz, jak się ucieszyła? Dlaczego tak się opierała prostej prośbie? Co się stanie z twoim garniturem, nie zje go przecież.

Po prostu nie lubię dzielić się rzeczami osobistymi z obcymi odpowiedziała szczerze Wiktoria.

Obcymi? oburzył mąż. To przecież moja siostra! Nie jakaś przypadkowa dziewczyna z ulicy.

Dla mnie ona jest obcą osobą. I wiesz o tym doskonale.

Michał pokręcił głową i poszedł do kuchni, mamrocząc coś o kobiecej złośliwości.

Minął cały tydzień. Wiktoria kilka razy zamierzała zadzwonić do Jadwigi, ale ciągle odkładała rozmowę. W końcu jej cierpliwość pękła.

Halo, Jadwiga, cześć? Kiedy oddasz moje rzeczy?

Po drugiej stronie linii rozległo się niezadowolone hmm.

A cześć, Wiktorio. Słuchaj, zdarzyła się taka niedogodność

Jaka niedogodność? ostrożnie zapytała Wiktoria.

No przypadkowo rozlałam kawę na garnitur wymamrotała Jadwiga. Teraz jest plama Próbowałam ją usunąć, ale nic nie działa.

Co?! podniosła głos Wiktoria.

I jeszcze torbę mi ukradli. Dosłownie wyrwali z ręki na ulicy! A buty obcas odpadł, kiedy ganiałam tego złodzieja! Kolczyki oddam później, ok?

Wiktoria nie mogła uwierzyć własnym uszom. Jak wszystkie rzeczy jednocześnie mogły popaść w ruinę?

Jadwiga, jak to się stało, że Ty żartujesz? To chyba jakiś żart, prawda?

Przepraszam, Wiktorio, mam pilny telefon! Porozmawiamy później! przerwała ją szwagierka i rozłączyła się.

Wiktoria patrzyła na telefon w kompletnym zdumieniu. Jadwiga fantastycznie ją okłamywała, a Wiktoria nie mogła tego dowieść.

Mija miesiąc, a Jadwiga znów pojawia się na progu ich domu. Tym razem wygląda jeszcze bardziej zrozpaczoną.

Wiktusiu, pomóż! Mam firmowy event, a nie mam czym się ubrać!

No proszę, jakaś bieda Niesamowita pewność siebie. Nie boisz się prosić po tym, co stało się ostatnim razem? zimno spytała Wiktoria. Nie dam ci nic.

Proszę! Obiecuję, że tym razem będę bardzo ostrożna!

Nie, i więcej nie pytaj odcięła Wiktoria, zamykając drzwi przed zaskoczoną szwagierką.

Wieczorem Michał wrócił do domu w złym nastroju.

Co ty robisz? rzucił się na żonę. Jadwiga dzwoniła w łzach! Jak mogła tak z nią postąpić?

Całkiem mogłam, spokojnie odpowiedziała Wiktoria. Nie zamierzam już dawać jej moich rzeczy.

Co, żałujesz jakichś ubrań? Człowiek prosił cię o pomoc!

Michał, twoja siostra zniszczyła mój drogi garnitur i wszystkie pozostałe rzeczy!

Co z garniturem? Kupimy ci nowy!

Za twoją pensję? drwiła Wiktoria.

Michał lekko się zażenował, lecz nie poddał się.

Ty Ty Po prostu zazdrościsz Jadwice! Ona jest młoda, piękna A twoje ciuchy lepiej na niej leżą!

Ach, tak mówisz! Idź do swojej pięknej siostry, bo ona jest ci droższa niż żona!

Kłócili się aż do późnej nocy, ale Wiktoria trzymała się swojego zdania.

Kilka dni później wróciła z pracy wcześniej niż zwykle. Wiktoria weszła do sypialni i zamarła. Drzwi szafy były otwarte, a zawartość rozrzucona po całym łóżku. Wieszaki leżały pomieszane z ubraniami.

Drżącymi rękami Wiktoria zaczęła zbierać rzeczy. Szybko zauważyła brak ukochanej wieczorowej sukni bordowej, nowych czółenek, złotych kolczyków z szafirami i małego klatka z perłową klamrą

Od razu zadzwoniła do męża.

Michał, co się stało? Rozwaliłeś naszą szafę?! Gdzie moje rzeczy?

Ach, to Jadwiga przyszła odpowiedział spokojnie. Pozwoliłem jej wziąć wszystko, co się jej podoba. Jutro wszystko zwróci.

Czy ty oszalałeś?! wykrzyknęła Wiktoria.

No i co? Odmawiałaś dzielenia się! Jadwiga wzięła, co chciała! A jutro wszystko będzie na miejscu.

Wiktoria wyłączyła telefon, chwyciła klucze do samochodu i w okamgnieniu dotarła do domu Jadwigi.

Gdy szwagierka otworzyła drzwi, jej twarz wyrażała zdumienie.

Wiktoria

Gdzie moje rzeczy? wymamrotała Wiktoria przez zaciśnięte zęby.

Jakie rzeczy? Nic nie brałam próbowała udawać niewinność Jadwiga.

Wiktoria odepchnęła ją i weszła do mieszkania. W sypialni szwagierki otworzyła szafę i zobaczyła to, co ją sparaliżowało.

Na wieszaku wisiał ten sam zniszczony garnitur w idealnym stanie. Obok stały rozbite buty, a na półce leżała skradziona torba. Obok leżały rzeczy, które Jadwiga wzięła dziś.

Ty po prostu kłamiesz! szepnęła Wiktoria. Nic się nie popsuło ani nie zgubiło! Wiedziałam to!

Jadwiga ruszyła do drzwi, lecz Wiktoria postawiła jej przeszkodę.

Stań! Wyjaśnij mi, po co tak kłamałaś!

Ja nie chciałam oddać rzeczy wymamrotała szwagierka. Po prostu mi się tak podobały

Jesteś bezczelna, złodziejko! eksplodowała Wiktoria i zaczęła wyciągać swoje rzeczy ze szafy Jadwigi.

Nie obrażaj mnie! wściekła się Jadwiga. Nie jestem złodziejką, nic ci nie jestem winna!

Właśnie jesteś winna! I jeśli jeszcze raz dotkniesz moich rzeczy, dostaniesz to, co masz krzyknęła, wskazując na brata. Rozumiesz?

Wiktoria wyciągnęła z szafy cały swój majątek i ruszyła w stronę wyjścia.

Powiedz mi, że nie wezwę policję!

W domu czekał zdezorientowany Michał.

Wiktorio, Jadwiga dzwoniła, płakała Mówi, że ją obrażałaś, groziłaś

Obrzywałam? Wiktoria postawiła torbę na podłodze. Chodziło jej o twoją szaloną siostrę! Trzeba było jeszcze policzkę dać. Ukradła mi wszystko i kłamie o zniszczeniach!

Wyciągnęła garnitur i pokazała mężowi.

Patrz! Nie ma plam! A te buty, które rzekomo się zepsuły!

Michał milczał, przyglądając się nienaruszonym rzeczom.

Michał, zapamiętaj raz na zawsze rzekła stanowczo. Kolejna sytuacja z twoją siostrą i odchodzę. Na zawsze. Decyduj, co jest ci droższe: małżeństwo czy kaprysy tej bezczelnej złodziejki.

Mąż pobladł. W głosie Wiktorii zabrzmiała determinacja, której nie mógł już zignorować.

Nie wiedziałem, że kłamie, przysięgam wymamrotał.

Teraz wiesz. I pamiętaj: do moich rzeczy nikt nie dotyka bez mojego zezwolenia. To moja własność, nie wspólne mienie dla twoich krewnych.

Michał skinął głową, nie podnosząc wzroku. A Wiktoria już nie przejmowała się, co przeżywa Jadwiga. Niech kupuje sobie ubrania za własne pieniądze.