Dziewczyna siedziała na łóżku, podkurczając nogi, i z irytacją powtarzała:

Siedziała na łożu, zgięte nogi w stronę piersi, i z irytacją powtarzała:
Nie potrzebuję go. Odmawiam. Chcę tylko Andrzeja, a on powiedział, że nie chce dziecka. To i mnie nie chce. Róbcie z nim, co chcecie mi to jedno.

Córeczko! To okrutne odrzucać własne dziecko. Nawet zwierzęta tak nie czynią rzekła dyrektorka oddziału.

Co zwierzęta! Wypisz mnie natychmiast, bo zaraz wam pokażę, jak to będzie wywróciła się ostatnio rodząca.

Ty, głupia dziewczyno, wybacz, Panie Boże! westchnęła dyrektorka. Jej doświadczenie mówiło, że medycyna w tej sytuacji jest bezsilna.

Tę dziewczynę tygodniowo wcześniej przeniesiono z oddziału położniczego do oddziału dziecięcego. Była porywcza i skandaliczna. Zdecydowanie odmówiła karmienia własnego dziecka, choć prosiły ją o to wszystkie położne. Zgodziła się jedynie odciągać mleko, ale wkrótce nie miała gdzie się podziać.

Młoda lekarka, Małgorzata, prowadziła leczenie chłopca, ale bezskutecznie starała się porozumieć z matką. Dziewczyna wybuchała histeriami, a Małgorzata tłumaczyła, że to niebezpieczne dla maleństwa. Wtedy matka zagroziła ucieczką. Małgorzata wezwała dyrektorkę, która godzinę próbow

ała przekonać nierozsądną mamę, że nie ma sensu biec do chłopaka, bo on i tak nie poczeka. On wyjedzie, nie czekając na mnie podkreślała.

Dyrektorka nie zamierzała się poddawać; po latach pracy widziała podobne przypadki. Mogła zatrzymać dziewczynę jeszcze trzy dni, dając jej czas na przemyślenia. Gdy usłyszała o tym, wpadła w szał.

Co wy robicie? Andrzej już jest na mnie wściekły przez to cholernie małe dziecko, a wy mi jeszcze podcinacie drogi. Nie rozumiecie jeśli nie pojedziemy na południe, zabierze mi Katarzynę.

Zaczęła płakać i krzyczeć, że wszyscy są głupi i nie pojmują, że Katarzyna czeka tylko, by odebrać jej chłopa. Sama potrzebowała tego dziecka jedynie po to, by mogła wyjść za mąż.

Dyrektorka westchnęła jeszcze raz, nakazała podać jej walerianę i ruszyła w stronę drzwi. Ordynatorka, cicha dotąd, podążyła za nią.

W korytarzu zatrzymała się i cicho spytała:
Czy wierzycie, że dziecko będzie dobrze z taką matką, jeśli można taką nazwać?

Kochana, odparła dyrektorka. Co robić? Inaczej odeślą je do domu malucha, a potem do domu dziecka. Rodziny i tak mają przyzwoite pochodzenie i ona, i chłopak. Może porozmawiamy z rodzicami? To ich pierwszy wnuk, a chłopak przystojny. Dowiedz się, gdzie mieszkają rodzice, muszę z nimi pogadać.

Dziewczyna uciekła tego samego dnia. Dyrektorka zadzwoniła do rodziców. W rodzinie chłopaka nie chciano już z nią rozmawiać.

Po dwóch dniach przyjechał ojciec ponury, nieprzyjazny człowiek. Dyrektorka próbowała z nim porozmawiać, zaproponowała obejrzenie dziecka.

On odrzucił to, mówiąc, że go to nie obchodzi. Dodał, że córka napisała wniosek o wyrzeczenie się dziecka i przekaże dokumenty swoim kierowcą. Dyrektorka odpowiedziała, że tak nie pójdzie dziecko musi przyjść sama, nie wypisujemy go bez przyczyny. Wszystko ma iść po prawie, inaczej będą kłopoty. Mężczyzna się napinał, widząc w biurokracji zagrożenie, i zgodził się, że przyśle żonę, by załatwiła sprawy.

Następnego dnia przybyła drobna, bladą twarz kobietka. Usiadła na krawędzi krzesła i od razu zaczęła płakać, szepcząc, że to straszne nieszczęście. Rodzice chłopca wyjechali go za granicę byli zamożni i mieli wielkie plany. Dziecko więc zostało w szpitalu, a matka wołała, że jedzie po niego za granicę, że przyjedzie z Andrzejem, niech cały świat się wali.

Dyrektorka westchnęła i zaproponowała obejrzenie dziecka, mając nadzieję, że babcia poczuje jakieś uczucia. Uczucia się pojawiły, lecz tylko pogorszyły sytuację. Kobieta patrzyła na maleństwo w rękach dyrektorki i płacząc szaleńczo mówiła, jaki jest ładny. Chciałaby go wziąć, ale mąż zabronił, córka nie chce. Sięgnęła po nowy chusteczkę i jeszcze bardziej się rozpłakała.

Dyrektorka jedynie mruknęła: Mmm, i kazała pielęgniarce podać walerianę, narzekając, że przez te bzdury zapasy środka uspokajającego się kończą.

Potem udała się do dyrektora medycznego, opowiedziała całą historię i poinformowała, że zamierza trzymać dziecko w oddziale. Dyrektor, niegdyś znany pediatra, zobaczył malucha, uśmiechnął się i zapytał, czym go karmią. Taki mały, taki krępy po prostu pieróg odparł, i tak chłopiec zyskał przezwisko Pieróg.

Pobyt Pieroga przedłużył się na kilka miesięcy. Najpierw namawiano matkę przychodziła kilka razy, nawet bawiła się z dzieckiem. Twierdziła, że oszczędza pieniądze na bilet, bo podobno odgadła, gdzie jest jej chłopak. Nie mając nic innego do roboty, przychodziła częściej. Wydawało się, że przyzwyczaja się do malucha.

On także się cieszył, poznawał ją. Matka przychodziła, chętnie zajmowała się dzieckiem, ale po wyjściu zawsze płakała, przepraszając za córkę, mówiąc, że kocha chłopaka jak szalona. Dyrektorka tłumaczyła, że to nie miłość, a pożądanie.

Mimo że matka i babcia przychodziły, nie składały wniosku o oddanie, a dziecko nie było odbierane. Dyrektorka postanowiła poważnie porozmawiać, podkreślając, że chłopiec zachorował i jest w ciężkim stanie. Wszyscy się martwili, a ordynatorka Małgorzata, przy każdej okazji, biegła do niego. Pieróg leżał spocony, mokre włoski przyklejały się do czoła.

Zrastał w wadze, słabł, a Małgorzata nieustannie nosiła go na rękach, mówiąc, że już nie jest pierogiem, a raczej naleśnikiem. Gdy jednak chłopiec odzyskał siły i znów stał się Pierogiem ulubieńcem całego oddziału rozpromieniony z Małgorzatą, która nosiła kolorowe koralowe koraliki, a on, trzymając je w małych rączkach, wykrzykiwał radość.

Pewnego dnia idylli kres. Dziewczyna dowiedziała się, że jej chłopak poślubił kogoś innego. Wpadła w szał, krzycząc, że wszystko jest spisek, by ich rozdzielić. Nienawidziła wszystkich, a zwłaszcza tego dziecka. Gdyby go nie było, byłaby z Andrzejem i szczęśliwa. Wtedy złożyła wniosek o wyrzeczenie się Pieroga, żeby go posłali do domu dziecka, a ona pojechała do Andrzeja, przekonując go, by porzucił tą szopę.

Złożyła wniosek dyrektorowi, położyła go na biurku i odeszła. Dyrektor wezwał dyrektorkę. Gdy wróciła, zły wyraz twarzy przybrała:
Wszystko! Wniosek już złożono. Dyrektor kazał go skierować do domu malucha. Co zrobić? Musimy wypełnić papierkową robotę.

Mała ordynatorka rozpłakała się. Dyrektorka usiadła, zdjąła okulary i długo je wycierała, mrucząc pod nosem. Wszyscy wiedzieli, że gdy surowa szefowa pociera okulary, to znak nerwów.

W tym momencie Pieróg radośnie harcował w swojej kołysce. Podeszła do niego pielęgniarka, a on zawsze cieszył się, gdy ktoś wchodził do pokoju. Nagle zamilkł, spojrzał w sufit, potem znów zaszumiał. Pielęgniarka podeszła, sprawdziła, co się stało, i zobaczyła w jego oczach coś, czego nie potrafiła nazwać, a jednocześnie poczuła, jak łzy same spływają po jej policzkach.

Chłopiec patrzył na nią, a ona płakała, nie rozumiejąc, dlaczego łzy przychodzą w tej chwili, kiedy jego matka składała wniosek. Opowiadała, że to był moment, kiedy matka złożyła deklarację. Dyrektorka zareagowała gniewnie, mówiąc, że nie ma sensu gadać bajek i wymyślać wymówki.

Porzucone dzieci czują odrzucenie, nie wiedzą, czy to szept aniołów, czy tylko echo własnych łez. Starają się stać się niewidzialne, nie przeszkadzać, nie obciążać. Wiedzą, że świat chce je schować w szarych przytułkach, że są niepotrzebne. Nieważne, czy są głodne, czy mają gorączkę nikt nie przeczyta im bajki, nie otuli kocykiem. Mądrość porzuconych mówi, że świat jest bezduszy, hojny wobec jednych, a drugich odbiera wszystko.

Nie ma odpowiedzi, dlaczego zostali odrzuconi. Świat odrzuca ich bezmyślnie, a oni cierpią za cudze przewinienia. Lecz w tej ciemności tli się nadzieja może kiedyś los się odmieni, a ktoś zauważy ich blask.

Od tego dnia chłopiec leżał cicho w kołysce, nie uśmiechał się, patrzył w oczy, jakby szukał sensu. Małgorzata próbowała go rozweselić:
Pierogu, może chcesz wziąć w ręce? Mam koraliki, pobawmy się.

Wyciągała do niego rękę, uśmiechała się, licząc na odzew, lecz on patrzył na nią obojętnie, nie ruszając palców. W końcu wybuchła:
Zdradzamy go! Najpierw te podłości, a teraz my! To nie jego wina, że tak go wyrzuciło! Nienawidzę!

Usiadła na sofie, głowę oprzyjając o kolana, i jęczała pod nosem. Dyrektorka podeszła, usiadła obok i pogłaskała ją po ramieniu:
Nie wiem, co zrobić. Łaskawie współczuję Pierogowi, naprawdę! Boże, co za ciężka praca!

Nie będę siedzieć i czekać odparła.

W takim razie nie siedź odparła dyrektorka, gniewnie. Nie zostawiaj go tu, w szpitalu, w szpitalnym korytarzu, bo zamoczyłaś mój fartuch. Działaj, ale nie mów, że chcesz go adoptować nie dostaniesz go. Żyjesz w akademiku, nie masz męża, więc nie ma sensu. To tylko emocjonalny wybuch. Wiesz, ile miałam Pierogów w życiu? Nie policzę, Boże, więc umówmy się: dam ci czas, a ty szukaj mu dobrych rodziców.

Małgorzata wyruszyła więc na poszukiwania idealnych opiekunów dla Pieroga. Działała z takim zapałem, że nawet współpracownice w szpitalu zaczęły wierzyć w tę historię. A los uśmiechnął się wreszcie, choć nie od nieba.

Po kilku tygodniach znalazła parę Olgę i Leona. Mieli po trzydzieści lat, nie mieli własnych dzieci, od dawna marzyli o potomku, ale nic nie szło. Olga była delikatną, elegancką kobietą, z miękkim uśmiechem i melodyjnym głosem. Leon był mocnym, żołnierskim typem, o szerokich ramionach, który kochał żonę nad życie. Dom ich był jasny i przytulny.

Dyrektorka przywitała się z Leonem, nie kryjąc podziwu nawet nieco zaszalała z radości.
Przepraszam, to tylko z zachwytu. Nie codziennie widzi się takiego wielkiego pana zaśmiała się.

Leon nieśmiało zapytał o wagę noworodka.
Proszę wybaczyć, nie znam szczegółów odpowiedziała Olga, śmiejąc się, że chłopiec już ją męczy pytaniami.

Dyrektorka wyjaśniła, że waga nie jest potrzebna do adopcji, a jedynie wygląd Pieroga przypomina ich.

W przedpokoju Olga westchnęła, otworzyła drzwi i weszła pewnym krokiem. Pieróg spał, czerwieniąc się w snach, rozciągając małe rączki i nóżki, a w kącie lśniła maleńka łza.

Nagle chłopiec otworzył oczy, najpierw rozglądając się bezcelowo, potem spojrzał na Olgę i zamarł. Zmarszczył brwi, po chwili otworzył szeroko oczy. Olga nie odrywała wzroku, dokładnie przyglądając się każdemu detalowi. Chłopiec przyciągnął się do jej palca, mocno go chwycił. Wszyscy roześmiali się, mówiąc, że to zwinny mały chłopczyk. Olga i Pieróg patrzyli na siebie, nie odrywając wzroku.

Pieróg nieśmiało uśmiechnął się, ledwie zauważalnie. Olga odwzajemniła uśmiech i skinęła delikatnie głową, a on wydawał cichy pisk. Cisza zapanowała, wszyscy wyczekiwali, co się stanie. Dyrektorka lekko zakasła i rzekła:
Zakończmy to spotkanie, myślcie o domu, porozmawiajcie iI tak Pieróg odnalazł swój nowy dom, otoczony miłością Olgi i Leona, i po raz pierwszy w życiu poczuł prawdziwe bezpieczeństwo.