LOKALNY AMUR

MIEJSKI AMUR

Jadwigo, będziesz winna jego śmierci! Czy to nie jest oczywiste? Oczywiście, że tak! To właśnie ty! No właśnie! Nic dziwnego! A kto była ta piękna dziewczyna, co wczoraj siedziała na ławce podwórka i nagimi kolanami błyszczała? Czy naprawdę tak można! Tomek ma delikatną duszę On widział jedynie nagie kolana dziewczyn w szkolnych lekcjach wf, i to dawno temu No i co, że wszędzie są dziewczyny w minispódniczkach! Ty ją porównałaś! Tak! Ich kolana i twoje! To zupełnie inna sprawa! Dla Tomka szczególna!

Głos w słuchawce staje się surowy:
Nic nie wymyślam: właśnie widzę go, pisze list pośmiertny Tak! Mówi: nie mogę bez niej, mówi! W sercu go boli, mówi rozumiesz mnie, prawda? Pisze tak! W sercu go boli, a nie patrzy na mnie, mówi! Lepiej sięgniemy po piwo a właściwie umrę! Tak, słowo umrę jest wyraźne! Jak to, że nie widzę? Mam dziadkowy polowy teleskop! W nim mogę zobaczyć wszystko, co chcę!

Telefon na chwilę milczy, słychać jedynie zaniepokojone oddechy rozmówczyni:
Ojej, mój kołek i wierzch… Spóźniamy się, Jadzu, naprawdę spóźniliśmy się, wziąłem ostry nóż, już zaczynam się w siebie wkręcać krew Co, mówisz, zdążę? No, biegnij, biegnij, ratuj swojego księcia!

Babcia Łucja, przymrużając chytre wąskie oczka, z przyjemnością obserwuje, jak do mieszkania słabego Tomka wdziera się rozradowana Jadwiga, niosąc ze sobą niewyczerpane uczucie, chęć nakarmić go barszczem i marzenie o gromadzie pociech.

Tomkowi nie ma szans. Ten chudy, marzycielski młodzieniec mieszka sam: pół roku temu jego mama wzięła ślub i wyjechała do męża, zostawiając synka w trzypokojowym mieszkaniu. Jednocześnie surowo nakazała, by natychmiast poślubił i zaczynał rodzić wnuki. Przynajmniej jedną. I to pilnie! Bez zwłoki!

Tomek zgadza się: domowy spokój mu się podoba. Ale znajdować dziewczynę nie udaje mu się. Geniusz w elektronice, w kontaktach jest milczący, niepewny i nieśmiały. Sam nie potrafi inicjować zalotów. A od agresywnych dziewczyn ucieka z prędkością odrzutowca. Babcia Łucja też się z tym zgadza: nie chce żyć z nachalną, bezczelną sąsiadką.

A Jadwiga! Rozradowana, gospodarza, pełna szacunku. Nie jest najpiękniejsza, ale sympatyczna, okrągła twarz z piegami wygląda przyjemnie. Trzeba tylko przyjrzeć się bliżej, porozmawiać a młodzi ludzie nie umieją tego robić!

Wszystkie ich gadżety o, co to za obrzydliwe słowo! Dałyby tylko krótką informację. Zdjęcie albo filmik i to w stylu Niny z TikToka, a nie wkurzających nachalnych dziewczyn, których Tomek boi się jak ognia. A wygląd! Makijaż! Jak czarownice na sabacie! Współczesne dziewczyny różnią się od Jadwigi niczym klaun w cyrku od kasjerki przy kasie! Zobaczcie sami: choćby kasjerka była miła, zapamiętacie raczej twarz klauna niż jej własną. Z klaunem nie wymieniliście ani słowa, a z dziewczyną przy kasie rozmawialiście twarzą w twarz i przynajmniej wymieniliście kilka zdań.

Tomek, czasem spoglądając na sąsiadkę Jadwigę, nie potrafi odnaleźć własnego szczęścia. Zginąłby, zagubiony, według babci Łucji. Dlaczego umarł? Z głodu! Z zimna! Z braku kobiecej czułości!

W domowym życiu Tomek przypominał zagubionego jeża we mgle. Jeżdżał zupką chińską i pierogi, jeśli nie zapomniał zdjąć garnek z ognia. A także kanapki. W kanapkach był specjalistą! Kawę też parzył nieźle.

Teraz młodzieniec próbuje pokroić ogórek do sałatki. Rani się, idzie po opatrunek i zielonkę, ale w tym momencie ktoś puka w drzwi wejściowe. Musi natychmiast otworzyć, nie patrząc na krwawiący palec.

Na Tomka, z przerażenią w oczach, rzuca się Jadwiga. Co jej mówiła, czym go przekonywała babcia Łucja nigdy nie dowiedziała się. Teleskop nie oddaje dźwięku, a szkoda! Natomiast przebiegły miejscowy Amur, czyli babcia Łucja, widzi, jak chwilę później Jadwiga w swoim mieszkaniu karmi Tomka barszczem. Podaje mu ziemniaki z kotletami, sałatkę jarzynową z kwaśną kapustą i kompot. Według wyglądu chłopaka smaczny. Bardzo.

Tomek rozpromienia się uśmiechem, z jego oczu odpływa samotność, a z życia bezdomność i kompleksy.

Po miesiącu młodzi ludzie biorą ślub. Babcia Łucja zostaje zaproszona na wesele. Podają jej pyszne ciasto, a największy kawałek zabiera ze sobą. Na pożegnanie, panna młoda Jadwiga, chichocząc, pyta staruszkę:
Więc miał umrzeć, tak? Jak tam powiedziałaś: zaczął się w siebie wkręcać?? Aha, prosto w palec!!! No, babciu Łucjo, wiesz, wstyd mnie było, kiedy rzekłam, że go uratuję, a on wyciągnął mi palec! No, babciu Łucjo!