Na wyraźne życzenie szczupaka…

Po rozkazu szczupaka

Grażyna od młodości była zapalonym wędkarzem. Kiedy już przeszła na zasłużoną emeryturę, cały wolny czas spędzała nad brzegiem Wisły z wędką w ręku. Jej mąż, Mikołaj, nadal pracował był trenerem w miejskiej szkole sportowej. Dzięki jego uczniom szkoła sportowa w Łodzi zyskała renomę w całej Małopolsce. Mikołaj, kochający i szanowany mąż, marzył, by razem z Grażyną godzinami siedzieć przy wodzie i patrzeć na spokojną taflę, lecz grafika jego zajęć nie pozwalała na to. Treningi, zawody, przygotowania kalendarz był napięty, a emerytura według nowych przepisów jeszcze nie przyniosła mu wolności. Zatem jedynie w weekendy mógł wyłamać się na ryby, a Grażyna zawsze go rozumiała i wspierała.

W pewną sobotę, mimo panującego lockdownu, postanowili wyruszyć razem. Dzieci uczyły się online, a Mikołaj z lekkim sercem spakował wędki, wsiadł do samochodu z żoną i wnukami Szymonem i Zuzanną (starszy wnuk, Janek, już ukończył technikum i pracował w jednostce Państwowej Straży Pożarnej). Obok nich stał dom sąsiada Kacpra, rówieśnika Szymona. Chłopiec patrzył zdziwiony, jak samochód odjeżdża. Gdzie jedziecie? pomyślał, widząc wózki z wędkami na bagażniku. Znowu w domu, przy babci? A może w końcu nad wodą? rozmyślał, bo w domu nie było już nikogo, oprócz jego babci Walentyny, zawsze zajętej domem. Kacper nigdy nie miał ojca nie było to wtedy tematem żartów, ale w Polsce coraz częściej mówi się o tzw. samotnych dzieciach.

Mikołaj podjechał do chłopca, zwolnił i otworzył okno:

Kacprze, jedziesz z nami na ryby?

Kacper od razu podskoczył:

Zaraz zapytam babcię i pobiegł do domu.

Po chwili pojawiła się Walentyna, babcia Kacpra:

Mam przyjść z wami? spytała, uśmiechając się.

Tak, czekamy odparł Mikołaj.

Hurra! krzyknęli wnukowie w samochodzie.

Kacprze zajęło pół minuty, by założyć czapkę, szalik i rękawiczki, po czym wskoczył na tylną kanapę.

Dotarli na znane miejsce brzeg, gdzie rodzina Bąków zwykle łowiła szczupaki. Nie były to zwykłe ryby, lecz duże, tłuste szczupaki. Mikołaj rozpalił przy brzegu mały ognisko, by wnukowie mogli się ogrzać. Grażyna usiadła na składanym krześle z wędką w ręku, a Mikołaj odszedł nieco na bok, by nie przeszkadzać w łowieniu. Łowili na małe przynęty. Grażyna obserwowała spławik, nie odrywając wzroku od dzieci, by nie dopuścić do niebezpiecznych figlów. Gdy dzieci bawiły się w chowanego i w berka, spławik nagle zadziorował i opadł w dół. Ostrożnie podciągnęła żylę. Niewiele ponad pół godziny później szczupak wystrzelił w powietrze i zręcznym ruchem wpadł do wiadra.

Pierwszy złowiony mruknęła z satysfakcją rybarka. Założyła nową przynętę i zarzuciła ponownie. Dzieci wyciągnęły z bagażnika piłkę, narysowały na piasku bramkę i zaczęły grać w piłkę nożną jedną bramką. Gdy ponownie poczuła ciągnięcie, serce jej zabiło szybciej. To był kolejny, większy szczupak obiad na przyszły wieczór miał być wykwintnym kotletem.

Kiedy dzieci pobiegły po wiaderko, w nim już pływały trzy szczupaki.

Co to? Szczupak? wyszeptał Kacper.

Tak! Ten, który spełnia życzenia zażartowała Grażyna, rozbawiona.

Naprawdę? krzyknęli jednocześnie Szymon i Zuzanna. Co możemy poprosić?

Niech wiadra same do domu przyjdą mrugnęła babcia, nakładając nową przynętę na haczyk.

Niech wiadra przyjdą? westchnął rozczarowany Szymon.

Grażyna zarzuciła wędkę i wykrzyknęła:

Niech cię księżniczka pokocha! odwołując się do starej bajki.

Mogę ja poprosić? zapytał nieśmiało Kacper.

Oczywiście! skinęła głową Grażyna.

Kacper przybrał poważny wyraz, wziął rybę do ręki, szepnął do jej skrzeli coś, co brzmiało jak prośba, i zanim Grażyna zdążyła się odwrócić, szczupak zanurkował w wodę.

Zaskoczony, ale nie zniechęcony, chłopiec poczuł, jak serce mu rośnie. Wkrótce potem Szymon i Zuzanna przytuliły do siebie połówki ryb, szepcząc im życzenia w płetwy. Po chwili wszystkie trzy ryby, migocząc ostatnim błyskiem, zanurzyły się i odleciały w dół rzeki.

Grażyna, pełna żartów i pogodnego humoru, podniosła ręce i zawołała:

Po rozkazaniu szczupaka, po moim życzeniu, spełnijcie, drogie rybki, wszystkie prośby moich wnuków! spojrzała na cichego Kacpra i dodała: I twoje, Kacprze!

Mikołaj podszedł do żony, zobaczył puste wiaderko i zapytał z troską:

Nie łowi?

Ona odpowiedziała, rozkładając dłonie w geście filozoficznym:

Rób dobro i wrzucaj je w wodę!

W drodze powrotnej dzieci były już zmęczone i powoli zapadały w drzemkę. Mikołaj wziął Kacpra na ręce chłopiec już sapał i przekazał go babci. Wnukowie zasnęli w przytulnym domu, a gdy się obudzili, zapytały:

Dziadku, jakie życzenie złożyliśmy?

Kacper przyszeptał:

Chcę dziadka

Cicho! zawołała Walentyna. Nie mówcie, bo nie spełni się

Złowiona szczupakowata zupa rybna trafiła na stół, a wnukowie uspokoiły się i poszli spać. Grażyna jednak nie mogła przestać myśleć o Kacprze i jego pragnieniu. Brak w jego życiu ojca był jak połowa braku wiersza niekompletny i smutny.

Wieczorem, przytulona do ciepłego boku męża, szepnęła:

Szkoda, że Kacper nie ma dziadka, telefonu ani komputera. On widzi, jak dobrze traktujesz wnuki i sam tego pragnie.

Mikołaj zamyślił się:

Staram się

Nie jesteś jego własnym dziadkiem odparła Grażyna. On chce swojego.

Minął miesiąc, zbliżał się Nowy Rok. W mieście postawiono wielką choinkę, zawieszono girlandy, śnieg pokrył dachy i podwórka. W przedszkolach i szkołach zaczęły się jubileusze. Kacper poczuł się przygnębiony, aż Walentyna przybyła po termometr, a jej własny zepsuł się. Powiedziała, że wnuk zachorował kaszel, gorączka w sam najpiękniejszy dzień.

Mikołaj spojrzał na żonę, zrozumiał, że chłopiec potrzebuje prawdziwego dziadka. Zadzwonił więc do dawnego kolegi ze studiów, Borysa, który prowadził lekcje wychowania fizycznego w pobliskim mieście Olsztynie, około stu kilometrów stąd.

Borzu! zadzwonił. Mamy problem. Kacper nie ma dziadka.

Jak to? zapytał przyjaciel, zaskoczony.

Nie ma ojca, a jego matka wychowała go sama. Potrzebuje kogoś, kto go wesprze, choćby raz w roku.

Mogę pomóc! odparł Borys. W szkole wcielam się w Dziadka Mroza, mogę przyjść, choćby raz w roku. Dziecko się przyzwyczai, a ja będę przy nim w święta.

Mikołaj podziękował, a Borys natychmiast przygotował strój Dziadka Mroza i wyruszył w podróż. Gdy przyjechał, Walentyna, nieco roztrzęsiona, otworzyła drzwi. W środku stał Borys w długim płaszczu, z workiem pełnym prezentów, a obok niego piękna dziewczyna w białej czapce Sniegurków jej żona, Wera, przebrała się za Śnieżynkę.

Czy to naprawdę nasz dziadek? zapytała Zuzanna z zachwytem.

Tak, przybyłem spełnić życzenie Kacpra odparł Borys, podajac mu rękę.

Kacper, patrząc na swojego nowego dziadka, nie mógł uwierzyć.

Czy zostaniesz z nami? zapytał nieśmiało.

Oczywiście! uśmiechnął się Borys.

Po chwili do domu weszła piękna kobieta w białej czapce i ciemnym płaszczu Sniegurków i przywitała się z rodziną. Wszyscy razem usiedli przy stole, pijąc herbatę i jedząc domowe pierogi i wędzoną rybę.

Choć plan nie poszedł dokładnie tak, jak mógłby, atmosfera była pełna radości. Sniegurków i Dziadek Mróz rozmawiali, Borys opowiadał historie z dzieciństwa, a Walentyna z trudem powstrzymywała łzy szczęścia. Kacper w końcu poczuł, że nie jest już sam.

Poza tym, w noc sylwestrową przyjechał syn Mikołaja, Michał, sportowiec specjalizujący się w bobslejcie. Przywiózł luksusowy Lexus, a w jego bagażniku znajdowały się nowe łyżwy i prezent dla Kacpra. Zastał rodzinę przy choince, a w drzwiach pojawiła się Walentyna w pięknej sukience, a obok niej Sniegurków, trzymająca w ręku pudełko z łyżwami.

Michał, zafascynowany pomysłem Dziadka Mroza, zaproponował:

Zawodnik mogę zostać twoim mentorem, Kacprze! powiedział, podając mu łyżwy.

Kacper rozpromienił się i zapytał:

Czy mogę poprosić o jeszcze jedno życzenie?

Oczywiście! odrzekła Grażyna, patrząc na wnuczki.

Wszyscy zastanawiali się, co jeszcze mogłoby spełnić szczupak. W końcu Kacper wypowiedział najskrytsze życzenie:

Chcę, żeby mój tata był przy mnie nie tylko w święta, ale na co dzień.

Wtedy Borys odpowiedział:

Zrobię wszystko, by być przy tobie, choćby raz w roku, a wtedy zobaczysz, że przyjaźń i troska są równie ważne, co krew.

Rok później, 31 grudnia, przed domem Walentyny zatrzymał się znajomy jeep. Z niego wysiadł Michał, pomagając Katrynie, swoją córce, wyładować piękny pakunek. Kacper dumnie niósł wózek dziecięcy, a jego siostrzyczka, Galusia, otrzymała imię od rybarki, co tego magicznego dnia złowiła trzy szczupaki, które uczyniły ich życzenia prawdziwymi.

I tak w małej wiosce przy Wiśle wszyscy nauczyli się, że prawdziwe szczęście nie przychodzi z jednego spełnionego życzenia, lecz z codziennej troski, miłości i gotowości, by być obok drugiego człowieka. Bo dobre uczynki, jak wrzucone w wodę przynęty, wracają do nas w postaci radości i bliskości.