Randka w ciemno: Romantyczne przeżycia i niespodziewane znajomości

Po kłótni z Urszulą Marek czuł się trochę winny. Po rozwodzie z żoną, spotykał się z Urszulą, koleżanką z pracy, ale nie dałoby się powiedzieć, że ich relacja była spokojna i cicha. Urszula była porywcza i zawsze znajdowała pretekst do sprzeczki.

Mógłbym nie rozwijać tej sytuacji, ale już miałem dość kaprysów Urszuli myślał, wracając samochodem ze swojego biura przy ulicy Marszałkowskiej w Warszawie. Gdybyśmy się pokłócili w cztery oczy, byłoby to łatwiejsze, a tak kłóciliśmy się przy wszystkich w otwartym biurze, a koledzy tylko się śmiali. Wszyscy jednak zdumiewali się, że w niej znalazłem coś, co przyciągało mnie bardziej niż myślałem. Na szczęście usunąłem jej numer z telefonu

Wieczorem Marek postanowił się zrelaksować, zjadł kolację, usiadł na kanapie i zaglądał w telefon, od czasu do czasu zerkając na telewizor. Czuł się lekko przygnębiony.

Jadzia już spała, gdy nagle telefon zadzwonił. Dzwonił nieznany numer, a ona automatycznie odpowiedziała sennym głosem.

Tak?

Cześć usłyszała męski, nieznany głos. Czy wciąż się gniewasz?

Nie odpowiedziała, choć była jeszcze w połowie snu, i od razu zorientowała się, że rozmówca nie mówi do niej.

W porządku, przepraszam, że tak wybuchłem. Wiesz, robić scenę przy wszystkich to nieład, a i ja się poczułem urażony. Od razu usunąłem twój numer, ale potem przypomniałem sobie, że go znałem na pamięć. Przyjadę do ciebie.

Teraz? spojrzała na zegarek. Była pierwsza godzina nocna.

Jadzia chciała spać i nie zamierzała tłumaczyć mężczyźnie pomyłki. To zajęłoby jej trochę czasu, więc po prostu zgodziła się:

Przyjedź, odrzucił połączenie.

Nie chciała myśleć o tym człowieku, ale uśmiechnęła się, pomyślawszy, że może to po prostu kolejny facet, który poszedł po swoją dziewczynę. Natychmiast zapadła w głęboki sen.

Rano Jadzia dokończyła kawę, wypłukała filiżankę i odłożyła ją do szafki, gdy telefon znów zadzwonił.

O Boże, kto dzwoni tak wcześnie? Muszę iść do pracy O, to ten sam nieznany numer, który dzwonił w nocy pomyślała, podnosząc słuchawkę.

Cześć, usłyszała ten sam głos.

Cześć.

Moja dziewczyna wyrzuciła mnie w nocy i zamknęła drzwi przed nosem, doniósł żartobliwie.

Widzę, że nie przejąłeś się tym zbytnio, odpowiedziała, a od razu przeszli na ty.

Tak, masz rację A teraz, jako uczciwa dziewczyna, powinnaś mi zrekompensować moralny szkodę.

Jadzia roześmiała się szczerze, po czym zapytała:

Ja? Co ja? Numer trzeba było lepiej zapamiętać.

Dlaczego nie powiedziałeś od razu, że się pomyliłeś?

Bo chciałam spać. Porządnymi ludźmi nie przeszkadza się w nocy swoim partnerom.

Może się z tobą zgodzę, ale musisz mi umówić randkę

To już za dużo, marzysz

Dlaczego nie? Przecież spotkaliśmy się nocą, nie bez powodu.

My nie poznaliśmy się.

W takim razie ja Marek. A ty?

Jadzia, odpowiedziała bez namysłu.

Świetnie, podoba mi się twoje imię, zaśmiał się Marek. Spotkajmy się dziś wieczorem w kawiarni Szczęście, około szóstej.

O Boże, nie widziałeś mnie, a już proponujesz spotkanie Czyż nie wyglądam jak stara czarownica?

Z głosu brzmisz młodo i pięknie, roześmiał się Marek. Ja też jestem w pełni sił. Poza tym jestem jasnowidzem i wszystko widzę Już się w Tobie podoba.

Jadzia roześmiała się.

Po co więc pytałeś o imię?

No cóż, jasnowidze też się mylą. Co powiesz na randkę? Czekam na ciebie w Szczęściu.

Nie zamierzam się z tobą spotykać, jesteś zbyt pewny siebie, odparła.

Nie namawiam, ale gorąco polecam, masz czas do wieczora, odłożył telefon.

Jadzia jechała do biura w lekkim zdumieniu.

Co to było? Kto to?

Cały dzień Jadzia kręciła się z dokumentami niczym wiewiórka w kołowrotku, wszyscy w biurze przygotowywali się do kontrolnej inspekcji, trzeba było dopiąć wszystkie luźne końce.

Miała trzydzieści trzy lata i dwa lata po rozwodzie. Nie miała dzieci, mąż nie chciał ich, mimo jej nalegań. Wkrótce zrozumiała, że nie potrafi znosić męża, który nie tolerował potomstwa. Gdy odwiedziła ją młodsza siostra z bliźniaczkami, mąż natychmiast opuścił dom, a wieczorem wrócił rozgniewany:

Nie wytrzymam tych małych, szczekających wszędzie Powiedz siostrze, żeby nie przychodziła, kiedy jestem w domu.

Niedługo potem rozwiedli się bez żalu. W biurze Jadzia nie miała czasu, by rozmyślać o porannym telefonie Marka. Nie traktowała takich znajomości poważnie, zwłaszcza że zaproszenie na randkę wydawało się ślepe.

Jadzia, przynieś mi te akta, które wczoraj mi pokazywałaś, powiedział szef, zaglądając do ich gabinetu. Coś mnie nurtuje

Jadzia była uważana za solidną specjalistkę, więc szef przydzielał jej trudne zadania. Wiedziała, że dostanie porządną premię. Niektóre koleżanki, zwłaszcza kobiety, szeptały:

Co ona robi, że nasz Borys tak jej sprzyja? tak potocznie nazywali szefa. My też nie jesteśmy głupie Premię też dostanie.

Najbardziej niezadowolona była Renata, a jej odpowiedzią zawsze był Tymoteusz:

Zazdrość to czarna magia, Renatko, sama nie wymyślisz nic bezbłędnego. Nasz szef widzi przez pryzmat, kto na co stać.

No i co z tym? Na tej polskiej ziemi świt się zlewa?

Tymoteusz nigdy nie kłócił się z kobietami, po prostu tłumaczył sytuację sprawiedliwie.

Wreszcie dzień się skończył, Jadzia westchnęła z ulgą, był to niezwykle produktywny dzień. Usiadła przy swoim samochodzie na parkingu i ruszyła w drogę. Nie spodziewała się, że nagle skręci w stronę kawiarni Szczęście i zatrzyma się, nie wysiadając.

Patrzyła na przechodniów i na tych, którzy podchodzili do kawiarni. Przed wejściem stał młody mężczyzna z bukietem białych róż, patrzył w stronę przejścia, najwyraźniej czekając, że dziewczyna przyjdzie od razu.

Mężczyzna w końcu odwrócił się w jej stronę i Jadzia poczuła, że serce przyspieszyło.

To Marek, moja pierwsza miłość! wykrzyknęła.

Od tego momentu już nigdy go nie spotkała.

Marek był w jej pamięci od czasów szkolnych. Uczył się w jedenastym klasie, a ona w dziewiątej. Wokół niego krążyło wiele dziewczyn, ale on nie zwracał uwagi na Jadzię, bo była młodsza. Jego przyjaciółką była Łucja, piękna i wyniosła córka burmistrza, która lubiła poniżać rówieśniczki.

Ciekawe, czy Marek mnie czeka, czy kogoś innego Nie pamiętam jego głosu, nie rozmawiałam z nim. Po szkole wyjechał gdzieś, studiował. Nie spotkałam go od tamtej pory, myślała Jadzia. Zobaczę, kogo on wisi.

Marek kręcił głową, wyczekując kogoś, nerwowo się rozglądając. Jadzia wysiadła z samochodu i podeszła do kawiarni. Gdy zobaczył dziewczynę, szeroko się uśmiechnął.

Nie pomyliłem się, pomyślał, to właśnie ona. Tak ją sobie wyobrażałem.

Podszedł i podał jej róże.

Jadzia, to dla ciebie.

Skąd wiesz, że to właśnie ja? I skąd wiesz, że lubię białe róże?

Widziałem cię w wyobraźni, a to dziwne, bo bardzo cię przypominasz, zaśmiała się Jadzia. Co do róż, to intuicja podpowiedziała mi, że będą białe.

Nie przypominam ci się, wiem, że to ty, Marek, i że chodziliśmy razem do tej samej szkoły, choć ja byłam młodsza. Nie zwróciłeś na mnie wtedy uwagi.

Jadzia, byłaś najlepszą siatkarką w naszej szkole, pamiętam twoje zagrywki, chociaż byłaś wtedy mała, ale miałam wrażenie, że twoje nogi były długie i smukłe, wspominał, a ona zdziwiona, skąd pamięta jej nogi, pomyślała o wspólnych treningach siatkówki.

W kawiarni siedzieli do późna, potem rozjechali się swoimi samochodami i umówili się na kolejny wieczór. Od tej pory spotykali się regularnie, rozmawiali i nieco żałowali straconego czasu.

Po pół roku Marek i Jadzia wzięli ślub, a po roku urodziła im się piękna córeczka, a później syn. Byli szczęśliwi i często wspominali szkolne lata. To nocne, przypadkowe spotkanie doprowadziło ich do szczęśliwego małżeństwa, choć kiedyś znali się już od lat. Los po prostu rozdzielił ich na różne ścieżki, ale w końcu los połączył ich ponownie.