Na życzenie czarodziejskiej ryby…

Po rozkazaniu szczupaka
Grażyna od młodości była zapaloną wędkarzką. Gdy wreszcie przyszedł jej czas na zasłużony odpoczynek, spędzała każdą wolną chwilę nad Wisłą z wędką w ręku. Jej mąż, Mikołaj, jeszcze pracował był trenerem w dziecięcej szkole sportowej w Biskupicach. Nie byle jakim trenerem; jego podopieczni wynieśli renomę lokalnej szkoły sportowej daleko poza granice miasta swoimi sukcesami. To właśnie dlatego, chociaż Mikołaj kochający i kochany mąż marzył, by razem z żoną godzinami siadać przy brzegu i podziwiać lśniącą taflę wody, czasu mu po prostu nie brakowało. Treningi, zajęcia, zawody grafik był gęsty. Do emerytury, według nowych przepisów, nie miał jeszcze czasu na nic innego. Mógł więc łowić jedynie w weekendy, a Grażyna zawsze to rozumiała i wspierała.

Jednak pewnej sobotniej, zamkniętej w lockdownie, postanowili wyruszyć razem. Dzieci uczyły się zdalnie, więc Mikołaj z lekkim sercem spakował sprzęt wędkarski, wsiadł do samochodu z żoną oraz dwójką małych wnucząt Staszkiem i Ewą (starszy wnuk, Szymon, już skończył technikum i pracuje w ochronie przeciwpożarowej). Z sąsiedniego domu patrzył na nich ich kuzyn Kacper, rówieśnik wnucząt. Zdezorientowany patrzył, jak auto odjeżdża. Gdzie jedziecie? zapytał. Kacper od razu domyślił się: Na ryby, widać wędki przy bagażniku. Jego twarz wyrażała rozczarowanie znów zostanie w domu, przy babci. Matka pracuje, a babcia ciągle zajęta swoimi sprawami. Kacper nie ma nikogo innego. W czasach, gdy ojcowie są rzadkością, dzieci stają się półsierotami.

Mikołaj zwolnił pod Kacpra, lekko otworzył okno i zapytał:
– Kacprze, jedziesz z nami na ryby?
Kacper, jakby czekał na to zaproszenie od zawsze, wystrzelił:
– Zaraz zapytam babci, zaraz wracam.

Po chwili wyłoniła się Walentyna babcia Kacpra:
– Proszę, weźcie go ze sobą Mówi, że go zabieracie?
– Czekamy, odpowiedział Mikołaj.
– Hurra! wykrzyknęli wnuczęta w samochodzie.

Kacprze wystarczyło pół minuty, by się ubrać: założył czapkę głębiej, zaplątał szalik i chwycił rękawiczki, po czym wskoczył na tylną kanapę.

Dojechali na swoje stałe miejsce znane wśród Bykowskich wody, gdzie pływała duża, tłusta szczupak. Mikołaj rozpalł ognisko przy brzegu, by dzieci mogły się ogrzać. Grażyna usiadła na składanym krześle z wędką w dłoni, a Mikołaj cofnął się nieco, by nie przeszkadzać w połowie. Dzisiaj łowili na spławik z małymi przynętami. Grażyna skupiała się na spławiku, lecz bocznym wzrokiem obserwowała dzieci, by nie zrobiły żadnych psikusów. Kiedy maluchy bawiły się w chowanego i w berka, spławik nagle zadziorował, a wędka zaczęła ciągnąć w dół. Ostrożnie wyciągała żyłkę, a po pół godziny szczupak wyłonił się w powietrzu i zręcznym ruchem wpadł prosto do wiadra z wodą.

– Pierwszy złapany mruknęła z zadowoleniem wędkarz. Zarzuciła nową przynętę i znów rzuciła wódę. Dzieci wyciągnęły z auta piłkę i zaczęły rysować piłkarski bramkarz w piasku, planując mecz w jednoprzylotowych bramkach.

Kiedy wędka znów się zacięła, Grażyna poczuła przypływ łowczego dreszczyku. Po chwili wyłowiła jeszcze jednego, większego i tłustszego szczupaka idealny na obiad. Kiedy chłopcy pobiegli z wiatrem, w wiadrze już tryskały trzy ryby.

– Co to? Szczupak? szeptał Kacper.
– Tak, ten, który spełnia wszystkie życzenia zaśmiała się Grażyna, żartując.

– Naprawdę? krzyknęły Staszek i Ewa. Co mamy życzyć?
– Żeby wiadra same do domu wracały uśmiechnęła się babcia, nabijając kolejny robak na haczyk.

– Nie, wiadra nas nie interesują! westchnął rozczarowany Staszek.

Grażyna zarzuciła wędkę ponownie:
– A więc niech księżniczka cię pokocha, jak w bajce o Emele

– Czy mogę ja coś życzyć? zapytał nieśmiało Kacper.
– Proszę bardzo! skinęła głową Grażyna.

Kacper przybrał poważną minę, wziął rybę w ręce, szepnął coś w jej skrzela i nagle szczupak zniknął w wodzie. Zaskoczony, jednak nie zdążył się rozczarować tak jest w bajkach. Staszek i Ewa przyciskali poświęcone rybki do uszu, szepcząc im życzenia. Za chwilę wszystkie szczupaki, błyszcząc w powietrzu, odeszły machając ogonami.

Grażyna, zawsze pełna żartów, podniosła ręce i zawołała:
– Na rozkaz szczupaka, na mój rozkaz, spełnijcie wszystkie życzenia, które moi wnukowie wam wypowiedzieli! spojrzała na cicho siedzącego Kacpra. I Ty też, Kacprze!

Mikołaj podszedł do żony, zobaczył puste wiadro i zapytał współczująco:
– Nie brało?

– Rzucaj dobro i wrzucaj je w wodę odpowiedziała, rozchylając ramiona.

W drodze powrotnej dzieci zasnęły w samochodzie. Mikołaj wziął Kacpra na ręce, a ten już mruczał w objęciach babci. Po dotarciu na podwórko, wnuczęta otworzyły oczy i wołały:
– Dziadku! Zgadnijcie, jakie życzenie złożyliśmy?

– Tylko cisza! przerwała babcia. Nie mówcie, bo nie spełni się

Z rybich łupów Mikołaj zrobił zupę rybną. Dzieci uspokoiły się i poszły spać, a Grażyna nie mogła przestać myśleć o rozmowie z wnukami. Jak bardzo Kacparowi brakuje męskiego wsparcia i opieki potrzebuje dziadka.

Wieczorem, tuląc się do ciepłego boku męża, powiedziała:
– Wiesz, szkoda Kacpra. Nie miał telefonu, nie miał komputera Dziadka! On widzi, jak dobrze się do wnuków zachowujesz i chce tego samego.

– Staram się, ale nie jestem jego własnym dziadkiem westchnął.

Mijał miesiąc, zbliżał się Nowy Rok. W mieście postawiono wielką choinkę, zawieszono girlandy, śnieg przykrył ziemię, dachy i drzewa. W przedszkolach i szkołach rozpoczęły się przyjęcia noworoczne. Kacper był smutny. Babcia Walentyna przyszła po termometr, a potem opowiedziała, że wnuk zachorował gorączka, kaszel, ból gardła w samym środku świąt.

Mikołaj od razu zrozumiał, że chłopiec potrzebuje dziadka. Gdzie go wziąć? pomyślał, i nagle wpadł pomysł. Zadzwonił na telefon do swojego dawnego kolegi z uczelni, Borisa, który również był nauczycielem wf w pobliskim mieście sto kilometrów stąd.

– Cześć, Borzu! Mamy problem. Kacper nie ma dziadka.
– Jak dziadka? zapytał zdezorientowany rozmówca.
– Dosłownie. Nie miał ojca, nie miał dziadka. Babcia go wychowała, a ojciec nigdy nie był. Nie wiem, co zrobić.
– Mogę pomóc? spytał Borris, nie mając własnych wnuków.
– Jasne! odparł Mikołaj. Ty i tak w szkole przebrane w kostium Dziadka Mroza na święta, więc przyjedź i powiedz mu, że jesteś jego dziadkiem. Tylko raz w roku możesz przyjeżdżać Kacper jest przygnębiony, potrzebuje kogoś. Dodał.

Boris przyjął wiadomość z wielkim zapałem. Opowiedział o tym żonie Weronie, która od razu podjęła się roli Śnieżynki.

– Zgoda, przyjedziemy! powiedziała, zakładając piękną blond szatę.

Tuż przed Nowym Rokiem przyjechał syn Mikołaja, Michał, sportowiec po studiach, specjalista od jazdy na łyżwach. Przyjechał w swoim Lexusie, zaparkował pod domem Bykowskich i zadzwonił do drzwi. Walentyna otworzyła, zaskoczona ich przybyciem. Po chwili w drzwiach pojawił się Borris w płaszczu, z workiem na plecach i laską, a obok niego młody chłopak z pudełkiem w nim łyżwy.

– Czy to naprawdę mój wnuk Kacper? zapytał Borris niskim, donośnym głosem. Kacper, ukrywający się za choinką, wyszedł nieśmiało.

– Tak, przyjechałem po twoje życzenie rzekł Borris. Chcę być twoim dziadkiem.

Kacper podszedł, prawie płacząc, i zapytał:
– Czy zostaniesz z nami dłużej?

– Oczywiście! odpowiedział Borris, patrząc na żonę, która bladością patrzyła na chłopca.

Wtedy do domu weszła piękna młoda kobieta w białej czapce i ciemnym płaszczu Śnieżynka.

– Mamo! wołała, widząc Dziadka Mroza przybył na moje życzenie!

Katarzyna, matka Michała, przytuliła syna, patrząc na nieoczekiwanych gości z rosnącym zdumieniem. Werona, Śnieżynka, zauważyła, jak jej syn patrzy na Katarzynę, a łzy spływają po jej policzkach.

Borris podniósł rękę, wołając wszystkich do stołu:
– Goście drodzy, usiądźcie, pijmy herbatę. Upiekliśmy ciasta i przygotowaliśmy wędzoną rybę.

Choć plan nieco się rozjechał, wszystko było zabawne blada Werona, zdezorientowany Michał i piękna Katarzyna z łzami w oczach. Śnieżynka przyciskała Dziadka Mroza do pachy, starając się mu coś pokazać. Borris jednak zrozumiał, że Kacper jest po prostu zgubionym dzieckiem, które potrzebuje opieki.

Kiedy gospodyni serwowała napoje, Katarzyna i Michał wyszli na podwórko, gdzie padał puszysty, biały śnieg, pokrywając wszystko białą kołdrą.

– Dlaczego mi nic nie powiedziałeś? powtarzał Michał, zaskoczony.
– Dlaczego odjechałeś bez pożegnania? odparła Katarzyna.

– Zostałem wezwany do zawodów na ostatnią chwilę. Były treningi, zawody, półfinały, finały Dzwoniłem, ale nie mogłem się połączyć.
– Kiedy dowiedziałem się, że wyjechałeś, nie mogłem ci powiedzieć o synie Nie zostawiłem studiów, przeszłam na zaoczne, zablokowałam stary numer. Nie chciałam nikogo widzieć. Teraz uczę w szkole i kocham syna! wyznała.

– Ja żałuję! przyznał Michał, z goryczą w głosie. Nie wiedziałem, że się narodził. Nie widziałem, jak dorastał
– Co teraz? westchnęła Katarzyna. Jesteś ojcem, mężem, rodziną
– Nie, nie wszystko się ułożyło. Nie znalazłem nikogo takiego jak ty Ale w końcu krzyknął znalazłem!

– Patrz, jak zwinny! To Kacper znalazł nas wszystkich!

Wejście do domu było już pełne śmiechu, a napięte twarze rodziców nieco się rozluźniły.

– Kacprze, życzyłeś sobie, by szczupak spełnił życzenie o dziadku? zapytał Staszek, wychodząc z otwartego domu. I on je spełnił!

– Ja chciałem, żeby Kacper miał tatę krzyknął Staszek z radością. To właśnie Bykowscy cała nasza rodzina przybyła, by się cieszyć.

– To niesamowite! Musimy podziękować szczupakowi! krzyknął Michał, nie mogąc ukryć szczęścia. Witaj, synu! Ja twój ojciec

Wszyscy zamilkli, po czym zaczęli rozmawiać, przerywając sobie nawzajem. Dziadek Mroz gładził swoją brodę z zachwytem, a Śnieżynka i babcia Walentyna wycierały łzy.

– Ciekawi mnie, jakie było trzecie życzenie? spytała Grażyna, patrząc na swoją wnuczkę.

– Ja poprosiłam szczupaka, żeby dał mojej siostrzyczce Kacpra radość szepnęła Ewa, przymrużając oczy.

Starsi roześmiali się i oklaskiwali, wciąż patrząc z niedowierzaniem.

Rok później, 31 grudnia, pod bramą Walentyny zatrzymał się znajomy jeep. Z wnętrza wyszedł Michał, ostrożnie otworzył tylną klapę i pomógł Katarzynie wyciągnąć z niej pięknie zapakowany prezent. Kacper dumnie niósł wózek dziecięcy. Siostrzyczkę nazwano Galochą na cześć wędkarki, która tego pamiętnego dnia złGalocha, trzymając w ręku świeżo upieczony sernik Grażyny, z dumą patrzyła, jak cała rodzina, otulona świątecznym ciepłem, wspólnie wznosi toast za nowy początek i niezwykłe spełnione życzenia.