Myślimy, że życie jest trudne, a my jeszcze je komplikujemy

Mówią, że życie i tak jest trudne, a my jeszcze je komplikujemy.

Już w szkole Grażyna wiedziała, że podoba się jej Grzegorz to było tak oczywiste, że nie ukrywał tego. Po lekcjach w dziesiątej klasie czekał na nią i szedł obok, niczym wierny rycerz. Opowiadał różne historie, a ona wybuchała głośnym śmiechem. Jednak traktowała go po prostu przyjacielsko.

Początkowo koledzy z klasy drwili zarówno z Grażyny, jak i z Grzegorza. Gdy go nie było w pobliżu, pytali:

A po co i tak sama idziesz? Gdzie twoja ochrona?

Nie wiem odparła, machając i śmiejąc się.

Grażyna rozumiała, że Grzegorz jest w niej zakochany i pozwalała mu robić, co chciał. Siedzieli razem na lekcjach, pomagał jej przy sprawdzianach, uczył się świetnie, w przeciwieństwie do niej, której oceny dryfowały w okolicach trójek.

Z przyjaciółką Różą dzieliła się wrażeniami, mówiąc, że Grzegorz to prawdziwy i uczciwy chłopak, którego można by kiedyś poślubić.

Och, Różo, nie podoba mi się, że Grzegorz jest taki skromny i mieszka jeszcze z mamą. Co z niego wziąć? Zostanie zwykłym domatorem. Ja wolę pasji i ognia wzdychała w jedenastej klasie.

Grażynko, myślisz, że Antoni wyjdzie na prawdziwego męża? pytała przyjaciółka. Nie pokazuj tak otwarcie chłopakowi, że ci się podoba. Wszyscy w klasie, łącznie z Grzegorzem, wiedzą, że za nim tęsknisz.

Skąd wiesz, jak się zachowywać z chłopakami, a i tak nie spotkałaś się z nikim? zakpiła Róża. Po co się kryć? Antoni też o tym wie i my wciąż się na siebie patrzymy.

Czytałam, oglądałam filmy… odpowiedziała Róża. Mama zawsze mówi, że lepiej niech facet goni za tobą, a nie ty za nim.

Grażyna i Róża były przyjaciółkami od dziecka i nie miałaby między sobą tajemnic. Grażyna była porywcza, a Róża skromna i cicha.

Szkolna miłość

Na studniówce Antoni nagle dostrzegł Grażynę w pięknej sukni, smukłą i niemal eteryczną. Podszedł, wziął ją za rękę i poprowadził na środek sali. Tańczyli razem, tworząc piękną parę, przyciągając uwagę innych. Tylko Grzegorz stał z boku, smutny, a Róża przyglądała się mu ze zrozumieniem.

Następnie Antoni zaproponował Grażynie:

Może się spotkamy? Patrzę na ciebie inaczej niż dotąd. Jesteś piękna, a twoja uśmiech rozświetla całą salę.

Zgoda od razu odpowiedziała, próbując ukryć radość, choć nie udało się jej to za bardzo; była w siódmym niebie.

Antoni od dawna wiedział, że Grażynie podoba się. Dziewczyny wokół były liczne, a wybór trudny, ale miał serce szerokie i kochające. Tej nocy bawili się do białego rana z całą klasą, a potem tylko we dwoje Antoni odprowadził ją do domu. O Grzegorzu nie pomyślała, a on opuścił imprezę wcześnie matka chorowała, ale nie tylko to było powodem. Po co myśleć o Grzegorzu, kiedy obok jest Antoni? Życie takie jest, nie bez powodu mówi się: Rani nas ten, kto nas kocha, a tego, co dobre, nie pojmujemy.

Od tego dnia Grażyna snuła plany, marzyła o wspólnym życiu z Antonim, choć wciąż musiała kontynuować naukę. Czy naprawdę myśleć o szkole, gdy taką miłość? Opowiadała Antoniemu, jaka będzie ich przyszłość, a on słuchał i kiwnął głową.

Antoni, zamierzam studiować na medycznym liceum, a ty? zapytała.

Ja? Nic nie planuję. Ledwo zdałem świadectwo zaśmiał się. Nauczyciele już się pożegnali, kiedy wyszedłem ze szkoły. Zostanę kierowcą w wojskowym przedszkolu i pójdę do wojska.

Cóż, będziesz musiał służyć, ale poczekam na ciebie, nie wątp w to obiecała Grażyna, przytulając się do ukochanego.

Nie wątpię. Służę, wrócę i weźmiemy ślub mówił, obejmując ją mocno, a ona czuła, że chce być jeszcze bliżej.

Nie rób tego, namawiała go. Po powrocie złożymy wniosek, a wtedy będę twoja. Tak mnie wychowała mama.

Antoni zgodził się, nie naciskając mocno, lecz Grażyna nie wiedziała, że po jej odejściu wybierze inną, bardziej wyluzowaną Anię i rano wróci do domu.

Grażyna odprowadzała Antoniego do armii i czekała cierpliwie. Grzegorz wciąż podchodził:

Grażyno, Antoni nie jest tym, kogo potrzebujesz. Uwierz i zrozum lecz ona śmiała się i liczyła go za przyjaciela.

Grzegorz był jedynym synem matki, która od lat nie wstawała z łóżka. Sam się nią opiekował, czasem wzywał sąsiadkę Wandę, by pomogła umyć mamę.

Jak podniosę mamę na nogi, będę miał więcej czasu mówił znajomym, ucząc się w lokalnym technikum, nie musząc jeździć do dużego miasta.

Czas mijał, Antoni wrócił z wojska. Grażyna, po lekcjach, pobiegła do niego jak oszalała. Znalazła go w objęciach innej dziewczyny, śmiejących się razem. Stres wbił ją w ciało, a ona zbladła i odrążyła się na dom.

Matka ją uspokajała:

Córeczko, mówiłam ci, że Antoni nie jest wart ciebie, Grzegorz zawsze cię ostrzegał. Ale jesteś uparta, wmawiasz sobie, że oprócz Antoniego nikogo nie potrzebujesz.

Po jakimś czasie Grażyna dowiedziała się, że Ania, z którą przyłapała Antoniego, oczekuje dziecka i wkrótce ma się wziąć. Wtedy sama podeszła do Grzegorza i zaproponowała małżeństwo, na przekór Antoniowi. Może on już się domyślał.

Minęły dwa lata. Grażyna i Grzegorz żyli spokojnie, nie kłócili się. Matka Grzegorza zmarła, a oni zostali w jego domu. Czuła, że mąż ją kocha całym sercem i oczekuje czegoś więcej niż tylko szacunku, ale nie potrafiła się otworzyć. Zatrzasnęła się w skorupie, wychodziła z niej od czasu do czasu, a świat wydawał się jej wrogi.

Pewnego dnia, wracając z marketu, nagle spotkała Antoniego. Skinęła głową, chciała przejść dalej, ale on chwycił ją za rękę.

Cześć, Grażyno. Przepraszam, że cię zraniłem.

No i co, już wybaczyłam odparła, chcąc jak najszybciej odejść. Nasze drogi się rozeszły. Żegnaj, muszę iść.

Antoni jednak nie odpuszczał:

Poczekaj. Wysłuchaj mnie. Zrozumiałem, że kocham tylko ciebie. Wiedziałem, że czekałaś na mnie po służbie i nie spotkałaś nikogo. Z Anią się rozstaliśmy. Dziecko nie było moje, ona mnie oszukała mówił szczerze, a ona uwierzyła.

Naprawdę? nie mogła uwierzyć Grażyna.

Nie mam już nic do ukrycia.

Po tym spotkaniu Grażyna zamknęła się w domu i uparła w życiu, które sama skomplikowała.

Jej życie wywróciło się do góry nogami. Myślała tylko o Antonim. Wyznała to Grzegorzowi:

Spotkałam Antoniego, rozwiodłam się. Kocham go.

Grażyno, co robisz? zareagowała matka. Pożałujesz tego miliona razy. Grzegorz naprawdę cię kocha, a Antoni nie jest warty twojej energii.

Grzegorz powtórzył to samo:

Grażyno, ogarnij się, już cię zdradził raz, po co mieć kolejny ból?

Nie rozumiecie nic. Kocham go odpowiedziała i odjechała z Antonim.

Minęło trochę czasu. Grażyna czuła się najszczęśliwsza w całym wszechświecie. Antoni niekiedy wracał z pracy lekko podchmielony, a ona zamykała na to oczy, bo wciąż widziała go w różowych okularach. Pewnego ranka przywitała go na drzwiach ślad po cudzej szmince.

Antonie, co to jest? wtrąciła, wskazując na odcisk.

Nie wiem, skąd to wzięło się udawał niedźwiedzia, może ktoś chciał nas rozstrzygnąć odparł i odszedł do pracy.

Tak już trwało życie Antoniego często wesoły, czasem z czerwonymi ustami. Grażyna w końcu złożyła pozew rozwodowy i odezwała się z domu rodziców.

Ostrzegała mnie mama, ostrzegał Grzegorz. Nie słuchałam, miłość mnie zdradziła! myślała nocą. Dlaczego tak skrzywdziłam Grzegorza? Co ze mną się stało?

W końcu zrozumiała, że to nie los, a jej własne decyzje zamknęły drzwi w małżeństwie. Chciała krzyczeć z rozpaczy.

Zaczęła częściej myśleć o Grzegorzu, marzyła o tym, by się do niego odezwać, lecz dumę trzymała w garści. Pewnego dnia, kiedy wróciła z domu, zobaczyła Grzegorza stojącego na progu.

Wiesz co, Grażyno? Może to dobrze, że tak się stało. Teraz naprawdę wiesz, kto cię kocha prawdziwie.

Zawołała go:

Dziękuję, kochanie. Rozumiem wszystko. Dziękuję, że przyszedłeś.

Znowu pobrali się. Grażyna zmieniła się, była wdzięczna mężowi. Mieli syna Gawła. Obaj nie mogli przestać się cieszyć. Mąż wspierał ją we wszystkim, a ona czuła jego miłość i troskę.

Niespodziewany problem

Jednak nie zawsze wszystko układa się gładko. Gdy Gawłowi było pięć lat, wracając z przedszkola, podeszła do niej znajoma kobieta.

Grażyno, nie zauważyłaś, że Grzegorz cię zdradza?

Jak to? Nie, nigdy tego nie zauważyłam. On przecież nie potrafi

Mężczyźni nie potrafią A już widziałam Grzegorza u sąsiadki Weroniki, przy jej córce. Widziałam, jak wyszedł z jej domu. Lepiej przyglądaj się swojemu mężowi powiedziała i odeszła.

Grażyna stała w miejscu, a Gawłowi łapał ją za rękę.

To niemożliwe! Nie może być! A ja i tak będę go obserwować. On gdzieś się wybiera

Obserwowała i zobaczyła Grzegorza z małą dziewczynką. Serce pękło jej na pół, zabrała syna i uciekła do przyjaciółki Róży w małym miasteczku, tam od razu złożyła pozew rozwodowy. Nie mogła pojąć, jak Grzegorz mógł tak postąpić.

Trzecie małżeństwo

Minęło trochę czasu. Grzegorz nie od razu odnalazł ich z synem. Nawet matka nie wiedziała, gdzie jest Grażyna. Był chudy i mroczny, kiedy w końcu zatrzymał ją przy domku, w którym tymczasowo mieszkała.

Grażyno, musimy porozmawiać.

O czym? Nie chcę nic słyszeć

Wszystko źle zrozumiałaś Tak, jestem winnym, powinienem był od razu ci wyjaśnić, ale bałem się, że mi nie uwierzysz. Kobieta, z którą się spotykałem, była żoną mojego przyjaciela Igora. On zginął w wypadku, a ona zachorowała na nowotwór. Prosiła, żebym opiekował się ich córką, kiedy nie mogła jej odebrać z przedszkola. Gdy jej już nie będzie, chciała oddać dziewczynkę do domu dziecka sama sama się wychowała w takim miejscu. Kiedy wyjechałaś z Gawłami, postanowiłem zabrać Alinkę pod opiekę. Znalazłem cię, żeby wszystko wyjaśnić. Niestety, jest już za późno

Grażyna była w szoku, ale po chwili opanowała emocje i objęła byłego męża. Wrócili razem do domu, po raz trzeci wzięli ślub już na zawsze.

Alinkę adoptowano, a rodzeństwo rosło razem, brat i siostra w przyjaźni. Dzieci dorosły, założyły własne rodziny. Dziś Grażyna i Grzegorz mają liczne wnuki, które często gromadzą się w ich domu. Grażyna zawsze dziękuje losowi, że dał jej miłość, szczęście, ukochanego męża i dzieci choć nie od razu. Trzy razy wyszła za mąż, a za każdym razem za tego samego człowieka. Coś takiego się zdarza.