Myślimy, że życie jest skomplikowane, a my jeszcze je komplikujemy

Słuchaj, pomyśleć, że życie jest ciężkie, a i tak je jeszcze bardziej komplikujemy.

Już w szkole Bogna wiedziała, że podoba jej się Michał było to tak oczywiste, że nie musiał tego ukrywać. Po lekcjach w dziesiątej klasie czekał na nią przy drzwiach i szedł obok, jak wierny rycerz. Opowiadał jakieś historie, a ona ryczała ze śmiechu. Jednak traktowała go po prostu przyjacielsko.

Koledzy z klasy najpierw zaczęli ich podśmiewać, a kiedy Michała nie było w pobliżu, pytali:

A gdzie twoja ochrona? Samotna idziesz?

Nie wiem, odrzucała i śmiała się.

Bogna czuła, że Michał jest w nią zakochany i kręciła się z nim, jak chciała. Siedzieli razem na lekcjach, on pomagał jej przy kartkówkach, bo radził sobie świetnie, a ona ledwo co łapała trójki. Z przyjaciółką Zuzanną rozmawiała o tym, że Michał to prawdziwy i uczciwy chłopak, będzie dobrym mężem.

Och, Zuzia, nie podoba mi się, że Michał jest taki skromny i mieszka jeszcze z mamą. Co z niego wziąć? Będzie zwykłym, rodzinnym facetem. Ja chcę pasji i ognia mówiła w jedenastym klasie.

Bogna, a myślisz, że z Antkiem wyjdzie ci prawdziwy facet? pytała Zuzanna. Nie pokazuj tak otwarcie chłopakowi, że ci się podoba. W klasie wszyscy wiedzą, łącznie z Michałem, że na niego łapiesz.

Skąd wiesz, jak się zachowywać z chłopakami, skoro sama jeszcze nie spotkałaś nikogo? odpowiedziała Zuzanna z uśmiechem. Mama zawsze mówi, że lepiej niech facet sam za tobą biegnie, a nie ty za nim.

Bogna i Zuzanna były przyjaciółkami od dziecka i nie miałam przed sobą żadnych tajemnic. Bogna była szybka i żywiołowa, Zuzanna spokojna i cicha.

**Szkolna miłość**

Na balu maturalnym Antoni nagle zobaczył Bognę w pięknej sukni, smukłą i prawie jakby unoszącą się w powietrzu. Podszedł, wziął ją za rękę i poprowadził na środku sali. Tańczyli, tworząc piękną parę, wielu przyglądało się z zachwytem. Michał stał z boku smutny, a Zuzanna patrzyła na niego ze zrozumieniem.

Potem Antoni zwrócił się do Bogny:

Może się umówimy? Dziś patrzę na ciebie zupełnie inaczej. Jesteś piękna, a uśmiech twój rozświetla całą salę.

Dobrze zgodziła się natychmiast, choć próbowała ukryć radość, co jej nie wychodziło. Była w siódmym niebie.

Antoni od dawna wiedział, że Bogna mu się podoba, ale dziewczyn wokół było mnóstwo i ciężko było podjąć decyzję. Jego serce było szerokie i kochające. Tej nocy bawili się z całą klasą aż do rana, a potem sam z Bogną szedł do domu. Nie pomyślała wtedy o Michale, a on już wcześniej wrócił do domu jego mama była chora, i nie tylko to. Nie myśl o Michale, gdy jest Antoni przy tobie brzmiało w głowie, bo tak właśnie bywa w życiu, jak mówi stare przysłowie: Raniemy tych, którzy nas kochają, a tego dobrego nie dostrzegamy.

Od tego dnia Bogna snuła plany, marzyła o wspólnym życiu z Antonim, choć wiedziała, że jeszcze musi dokończyć naukę. Czy naprawdę myśle się o nauce, kiedy serce bije tak mocno? Opowiadała Antoniemu, jaka będzie ich przyszłość, a on kiwał głową i słuchał.

Anton, zamierzam iść na medycynę, a ty? zapytała.

Ja? Nie zamierzam wcale nic studiować. Liczyłem się ledwo z egzaminem, zaśmiał się. Nauczyciele patrzyli na mnie jak na rozbójnika, kiedy w końcu skończyłem szkołę. Zostanę kierowcą w wojskowym rekrutacyjnym ośrodku i pójdę na służbę.

No cóż, będziesz musiał służyć, ale poczekam na ciebie, nie wątpię obiecała Bogna, przytulając się do niego.

Nie wątpię. Służę, wrócę i pobieramy się mówił, mocno obejmując ją. Widział w niej coś, co chciał mieć blisko, jakby już namawiał się do małżeństwa.

Anton, nie rób tego namawiała go Bogna. Jak wrócisz, złożymy wniosek i wtedy będę twoją. Tak mnie wychowała mama.

Antoni zgodził się, nie nalegając zbytnio. Bogna nie wiedziała, że po niej on zniknie, by spędzić noc z inną, bardziej otwartą Anią, po czym wróci do domu nad ranem.

Bogna odprowadzała Antona do wojska i czekała cierpliwie. Michał wciąż podchodził do niej:

Bogno, nie ten facet, który cię potrzebuje w życiu. Uwierz i zrozum mówił, ale ona tylko się śmiała i liczyła go za przyjaciela.

Michał był jedynym synem swojej matki, która już dawno nie wstawała z łóżka. Sam opiekował się nią, czasem wołał sąsiadkę Wandę, by wyczyściła matkę.

Kiedy wstawię mamę na nogi, będę miał więcej czasu mawiał znajomym, studiując w lokalnym liceum, nie musząc wyjeżdżać do innego miasta na uczelnię.

**Czekanie i rozczarowanie**

Minęło trochę czasu, Antoni wrócił z wojska. Gdy to usłyszała Bogna po lekcjach, pobiegła do niego na oślep. Wpadła do jego mieszkania i zamroziła się, widząc go w objęciach innej dziewczyny, śmiejącej się głośno. Stres przelał się na nią jak gorący prysznic i uciekła do domu, nie patrząc w drogę.

Mama ją uspokajała:

Córeczko, mówiłam ci, że Antoni nie zasługuje na ciebie, a Michał zawsze ci to podkreślał. Jesteś uparta, wmawiasz sobie, że bez Antona nikt ci nie potrzeba.

Po jakimś czasie Bogna dowiedziała się, że Ania, z którą przyłapała Antona, jest w ciążę i wkrótce ma się ożenić. Wtedy poszła do Michała i sama zaproponowała rozwód, na przekór Antoniemu. Może Michał już się domyślał.

Dwa lata minęły. Żyła z Michałem spokojnie, nie kłócili się. Jego matka zmarła, więc zostali w domu jego rodziny. Czuła, że mąż kocha ją całym sercem i oczekuje od niej czegoś więcej niż szacunku, ale nie mogła się do tego przyłożyć. Zamknęła się w swojej skorupie, wychodziła na zewnątrz od czasu do czasu, ale wciąż była urażona światem.

Pewnego dnia wychodząc ze sklepu, nagle spotkała Antona. Skinęła głową, chciała przejść dalej, ale on złapał ją za rękę.

Cześć, Bogno. Przepraszam, że cię zraniłem.

Już dawno wybaczyłam, odparła. Teraz mamy różne drogi. Żegnaj, muszę iść. Chciała uciec, bo Antoni wyglądał jeszcze lepiej, a ona bała się, że nie dźwiga już ciężaru.

Poczekaj. Posłuchaj mnie. Zdałem sobie sprawę, że kocham tylko ciebie. Wiesz, że czekałeś na mnie po wojnie i nie spotkałeś nikogo. Z Anią się rozstaliśmy. Dziecko nie jest moje. Okłamała mnie mówił szczerze, a ona uwierzyła.

Naprawdę? nie mogła uwierzyć własnym uszom.

Tak, nie mam powodu, by cię oszukiwać.

Bogna zamknęła drzwi i znów skomplikowała sobie życie.

Jej świat odwrócił się do góry nogami. Nie mogła myśleć o niczym oprócz Antona. Przyznała się szczerze Michałowi:

Spotkałam Antona, rozwiedliśmy się. Kocham go.

Bogno, co robisz? wołała matka. Będziesz żałować. Michał kocha cię naprawdę, a Antoni nie jest warty twojego serca.

Michał powtarzał to samo:

Bogno, ogarnij się. On już cię zdradził raz, po co kolejny raz?

Nie rozumiecie nic. Kocham go odpowiedziała i poszła do Antona.

Minęło trochę czasu. Bogna uważała się za najszczęśliwszą osobę na świecie. Antoni czasem wracał z pracy lekko podchmielony, a ona zamykała na to oczy, bo wciąż nosiła różowe okulary. Pewnego ranka przyjechał do domu i na jego koszuli były ślady nieznanej szminki.

Anton, wyjaśnij mi to wbiła mu pod nos odcisk.

Nie wiem, skąd to się wzięło udawał niewiniątko, może ktoś chciał nas rozdzielić odparł i pojechał do pracy.

Tak dalej trwało. Antoni przychodził często pod wpływem alkoholu i z szminką. W końcu Bogna wzięła wniosek rozwodowy i odjechała od niego. Nie dzwonił, nie szukał jej. Została u mamy.

Ostrzegała mnie mama, ostrzegał Michał. Nie słuchałam, miłość mnie zdradziła! myślała nocami. Dlaczego tak zraniłam Michała? Co ze mną jest?

Wiedziała, że to jej wina, że sama zamknęła drzwi w małżeństwie. Teraz chciała krzyczeć z rozpaczy.

Coraz częściej myślała o Michale, marzyła, że pójdzie do niego i poprosi o wybaczenie, ale dumą się broniła. Pewnego dnia zobaczyła go na progu swojego domu.

Wiesz, Bogno, może to wcale nie jest zło, że tak to się stało. Teraz wreszcie rozumiesz, kto naprawdę cię kocha rzekł, nie patrząc jej w oczy.

Dziękuję ci, kochanie. Wszystko już rozumiem, dziękuję, że przyszedłeś rzuciła się do niego.

Znowu pobrali się. Bogna się zmieniła, była wdzięczna mężowi, żyła prawdziwymi uczuciami. Urodził się syn Kacper. Oboje nie mieli wątpliwości, że to cud. Mąż wspierał ją we wszystkim, czuła jego miłość i troskę.

**Kłopoty niespodziewane**

Ale nie wszystko szło gładko. Gdy Kacperfowi było pięć, wracała z przedszkola, a podjechała do niej znajoma:

Bogno, nie zauważyłaś, że Michał cię zdradza?

Jak to? Nigdy nie zauważyłam. Nie jest w stanie tak zrobić

Żaden facet tak nie potrafi A tak przy okazji, widziałam Michała u mojej sąsiadki Weroniki, jej córka. Był z nią na spacerze, wychodził z jej domu. Lepiej przyjrzyj się swojemu mężowi powiedziała i odjechała.

Bogna nie mogła się ruszyć, choć Kacper trzymał ją za rękę.

To niemożliwe, nie może być. Będę go obserwować

I obserwowała. Zobaczyła Michała z małą dziewczynką. Ból przeszył ją tak, że wzięła syna i odjechała. Zatrzymała się u przyjaciółki Zuzanny w małym miasteczku, od razu złożyła pozew o rozwód. Nie mogła pojąć, jak Michał mógł coś takiego zrobić.

**Trzeci i ostatni rozwód**

Minęło trochę czasu. Michał nie wiedział, gdzie jest Bogna, aż matka dowiedziała się, że mieszka w innym mieście. Był chudy, przygnębiony, i w końcu odnalazł ją przy domu, w którym tymczasowo przebywała.

Bogno, musimy porozmawiać.

O czym? Nie chcę nic słyszeć

Wszystko źle zrozumiałaś Tak, to ja popełniłem błąd, powinienem od razu ci to wyjaśnić, ale bałem się, że nie uwierzysz. Kobieta, z którą byłem, była żoną mojego przyjaciela Igora. On zginął w wypadku, a ona zachorowała na raka. Prosiła mnie, żebym opiekował się jej córką, kiedy nie mogła odebrać jej z przedszkola. Kiedy ją już nie będzie, chciała oddać dziewczynkę do domu dziecka sama była w domu dziecka. Kiedy wyjechałaś z Kacprem, pomyślałem, że zabiorę Alinkę do siebie. Przyszedłem, żeby ci wszystko wyjaśnić. Niestety za późno

Bogna była w szoku, ale po chwili uspokoiła się, objęła byłego męża i razem wrócili do domu. To był trzeci, ostatni rozwód i na zawsze.

Alicję adoptowali, i razem dorastali, brat i siostra, zżyci jak jedna rodzina. Dzieci dorosły, założyły własne rodziny. Teraz Bogna i Michał są bogaci w wnuki. Często spotykają się wszyscy w ichI tak, siedząc przy wielkim stole, Bogna patrzyła na roześmiane pokolenia i czuła, że w końcu odnalazła prawdziwy spokój.