Nie mogli podzielić kanapy. Opowiadanie

Staś nerwowo kręcił się po pokoju, bezsensownie otwierając i zamykając drzwi szafy.

Myślałaś, że spokojnie będę patrzył, jak wymachujesz oczami? Nie tym razem! warknęła Jadwiga, rzucając swoją torebkę na kanapę. Rozwód i podział majątku! Zbieraj złotówki i spadaj. To moje mieszkanie.

Mieszkanie może i twoje, ale wszystko w nim jest moje. Przecież to ja wszystko kupowałem.

Odp odpal! wykrzyknęła Jadwiga, zrzucając czołowy włos z czoła. Wynocha, nie chcę cię widzieć!

Jadwiga i Staś wzięli ślub z wielkiej, romantycznej miłości rok temu. Nie mogli się od siebie uwolnić. Spotkali się po prostu na ulicy w upalny, słoneczny dzień. Szli po chodniku naprzeciw siebie, spojrzeli sobie w oczy, minęli się i oboje odwrócili się jednocześnie. Rozbawili się, zatrzymali i zaczęli rozmawiać.

On odprowadził ją do domu. Rozmawiali aż do zmroku. Rano znów się spotkali i już nigdy nie rozstawali.

Wszystko było cudowne, aż do wczorajszego dnia, kiedy Jadwiga nagle poczuła zazdrość o jego koleżankę z klasy, z którą przypadkowo uderzyli się w centrum handlowym.

Jadwiga prawie przeszła obok, nie rozpoznając w tej damie z napompowanymi wargami swoją szkolną przyjaciółkę.

Zazdrościsz, co? chwyciła ją za rękaw Nikola. Albo nie rozpoznajesz? Widziałam cię z daleka, wcale się nie zmieniła, taka sama, w całym szarym stylu

Nikola? Przepraszam, nie rozpoznałam Jadwiga spojrzała z zakłopotaniem, bojąc się urazić. Przypominała jej matkę Nikoli. Nikola skopiowała jej fryzurę i wyglądała na piętnaście lat starszą od własnej matki.

Usiądźmy w kawiarni? pogadamy zaproponowała Nikola. Nogi bolą, od rana biegam, kupuję. Tato ma urodziny, więc wysłali mnie z listą. Nie mogę znaleźć połowy zakupów.

Dlaczego nie usiąść? zgodził się ochoczo Staś. Chciałbym coś chrupać, głodny jestem.

Jadwiga też nie sprzeciwiła się. Z Nikole nie widywała się po szkolnym balu od prawie dziesięciu lat. Chciała dowiedzieć się, co stało się z kolegami, którzy rozbiegli się po różnych stronach kraju.

Staś zamówił sobie kotlet schabowy z warzywami, dziewczyny wzięły lody.

Pamiętasz Władka? spytała Nikola, mrugając w stronę Stasia. Denisa, co za mną biegała.

Oczywiście, pamiętam. A nie na odwrót? Wydaje mi się, że to ty go czaiłaś w szatni.

No właśnie! Nic nie wiesz. Przez dwa lata kręcił się przy mnie. Teraz mieszka w Warszawie, ma tam rodzinę. Dobrze się ustatkował. Kto by pomyślał taki facet.

Widziałam zdjęcia w grupie. Myślałam, że po prostu jeździł na wycieczki. A co z Żenią Warczak? Nigdzie jej nie widać.

Nie wiem nic o niej, tam jest skomplikowanie. Urodziła dzieci, a on odszedł. Zawsze chłopaki ją kombinowały. A pamiętasz Wowi Pachoń? Na balu cały czas zapraszał mnie do wolta? kontynuowała Nikola, spoglądając na Stasia. Ożenił się, rozwiódł. Daje serduszka pod fotkami. Nie mój klimat. A twój Janek? Ożenił się, został rolnikiem!

Dlaczego miałby być mój?

Bo ty nie biegałeś za nim? zaśmiała się Nikola, patrząc na Stasia.

Staś nakładał kotlet, nie zwracając uwagi na paplanie pań.

Jednak Jadwiga zaczęła się rozgrzewać.

Nie biegałam za Jankiem, coś pomyliłaś wyciągnęła z torby lusterko i szminkę, podmalowała usta. Staś, już skończyłeś? Czas już, tyle rzeczy do zrobienia.

Wstali, pożegnali się. Nikola jednak nie spieszyła się z odjazdem:

Jedziecie samochodem? Nie podwieziecie mnie? Nie jestem daleko, nie chce mi się ciągnąć torby w środkach komunikacji.

Usiadła na przednim siedzeniu obok Stasia, położyła torby na kolanach, poprawiła kokieteryjnie włosy.

Myślałam, że macie jakąś furę z czekoladą, a wasz wóz to perełka. Kredyt nie przyznają? Pomogłabym mężowi kupić coś przyzwoitego.

Słuchaj, żono? odwrócił się, śmiejąc się do Jadwigi. Co mówią mądrzy ludzie. Chciałem, a ty drogo, rozdzieramy się, nie damy rady

Nie, nie, zdecydowanie trzeba wziąć auto bardziej niezawodne nie ustępowała Nikola, wypychając usta kaczuszką. Na tej drodze niebezpiecznie dalej miasta jeździć. Mój brat przywiózł auto z Unii Europejskiej. Mmm to nie porównywalne! Chcecie numer, on znajdzie coś porządnego.

Bizneswoman od razu widać po wyglądzie zaśmiała się Jadwiga. Pomagasz bratu w interesach? Dobra, daj numer, może kiedyś się przyda.

Jadwiga siedziała za Nikolą, ledwo powstrzymując się, by nie wybuchnąć. Próbowała udawać spokój i żart, chociaż rozmowa ją drażniła.

Ledwie wrócili do domu, wybuchła:

To ja dobra, a ty zła? Nie dałaś chłopakowi kupić samochodu? Zaoszczędziłaś grosze? No to idź do tej ustylizowanej! Do widzenia!

Coś ci się zeszło? zdziwił się Staś. Nie rozumiesz żartów, a i tak zazdrościsz

Kogo? No, no, chętnie posłucham. Myślisz, że nie widziałam, jak wymachujecie oczami? Gdyby nie byłam w samochodzie, już byśmy się razem zakręcili! Ona mnie poniża, a ty przytakujesz.

Dość. Mam tego pełno. Skandal na czysto, a ja zmęczony.

Och, zmęczony mną? Mam cię dosyć, w końcu! Rozwód! Już nie wątpię.

Co się wkurzyłaś?

Powiedziałam wszystko.

Wiesz, jeśli taką pierdołę robicie, to może faktycznie się pospieszmy.

Właśnie!

Właściwie chciała tylko go trochę uspokoić, zastraszyć. Liczyła, że przeprosi i załagodzi sytuację. Nie przewidziała, że kłótnia przybierze taki obrót. Nie zamierzała się poddawać.

Rozwód, czyli rozwód zatrzymał się Staś w środku pokoju, rozejrzał się. Podzielimy majątek, jak przy rozwodzie.

Zawsze wiedziałam, że jesteś skąpy i nieuczciwy.

Jeśli żądam sprawiedliwości, to już jestem nieuczciwy? Nie jestem frajerem, nie oddaję wszystkiego kapryśnej lalce. Biorę meble, zostajesz z mieszkaniem.

Nic takiego. Meble kupowaliśmy razem. Dzielimy po połowie. Ja szafa, ty szafka, ja kanapa, ty stół, ja

Stop! Twój po połowie jest dziwny. Kanapę i tak wezmę ze sobą. Kupiłem ją na własne pieniądze.

Widzę, że z tobą nie da się dogadać. Kanapę ci nie oddam. Dzwonię rodzicom.

Aha, wchodzą ciężkie działa. Ja też dzwonię.

Rodzice przybyli szybko. Najpierw próbowali pogodzić nowożeńców, ale po stwierdzeniu, że oboje są zbyt poważni, przedłożyli swoje wyliczenia:

Z waszej strony zapewniliście młodej parze mieszkanie, choć trochę kiepskie, ale już powiedziała teściowa, ale my opłaciliśmy ślub. Potem pomogliśmy. Dodaliśmy pieniądze na meble, na auto. Naprawiliśmy mieszkanie. Poza tym pensja Stasia jest dziesięć razy wyższa niż Jadwigi. Karmił ją cały rok, oblekał, kupował buty. Jeśli liczyć sumiennie, to Jadwiga powinna zostawić nam wszystko i odejść, co w tym jest najważniejsze.

Szwagier siedział milcząco, zakrywając oczy dużą chusteczką, ocierając pot z czoła. Raz był czerwony, raz blady, słuchając wypowiedzi żony, nie odważając się wtrącić.

Teściowa z trudem złapała oddech od takiej śmiałości. Wciągnęła pełne płuca i otworzyła usta, by powiedzieć wszystko, co myśli, ale szwagier położył rękę na jej ramieniu:

Nie warto, Aniu. W takim wypadku potrzebujemy adwokatów. Będziemy przez sąd się rozwodzić. Nie ma sensu tracić czasu i nerwów.

Wstał i ruszył w stronę wyjścia, dając do zrozumienia, że rozmowa skończona.

Jadwigo, jesteś z nami? zapytała matka.

Nie wstała Jadwiga w bojowej pozie, będę strzec mieszkania, żeby ktoś coś nie wyniósł pod rękę.

Przez sąd, czyli przez sąd donośnie oznajmiła teściowa, zbierzemy wszystkie rachunki, wypisy z banku. Weźmiemy nasze. Wy płacicie, jak mali, jeszcze dopłacicie. Ty, Stasiu, też zostań, pilnuj, żeby nie zniknęło ani łyżki, ani talerza. Chodź, Grzegorz rozkazała mężowi zbierać dokumenty.

No cóż przewracała wargi Jadwiga, gdy zostali sami. Twoja mama naprawdę Teraz rozumiem, w kim się stałaś.

A co, ona się myli?

Boże, z kim się związałam! Możecie się pakować w swoje rachunki, ale mieszkanie jest moje i nic wam nie wleci w oko. I kanapy nie oddam, nie liczcie na to. To moja własność! Resztę możecie zabrać i wyklasować.

Kanapę wybraliśmy i wybieraliśmy razem. Więc jest zarówno twoja, jak i moja. Ale naprawdę moja pensja jest wyższa, kupowaliśmy na nią wszystko. Jadugo, może przestań się udawać? Co tak się wkurzyłaś?

Wkurzyłam się? Naprawdę? On się z kimś kombinuje, a ja jestem tą, co stoi z boku. Pracowałam dla ciebie cały rok! Byłam kucharką, sprzątaczką, praczka, zmywarką! A w łóżku nie pozwalałeś mi spać!

To też się płaci? Super! wybuchnął śmiechem Staś.

A myślałeś, że znalazłeś darmową niewolnicę? Kupował wszystko, dobroczyńca!

Ale prawda, kupował. A moi rodzice zawsze pomagali pieniędzmi. Mama mówiła słusznie. Kanapa moja, nie odjadę bez niej. Szafa, dywan, komputer, tę twoją torbę też kupiłem.

A ja kupiłam ci sweter, rękawiczki, majtki nawet! Zdejmij!

Staś potknął się w środku pokoju, odwrócił się, uniósł brew i podszedł do niej, rozciągając usta w chytry uśmiech:

Trzymaj się! Zdejmuję

Kanapa była bardzo wygodna, sprężysta

Rano obudziła się od jego figlarnych oczu.

Dlaczego się śmiejesz?

No wiesz, nie chcę rozstawać się z taką super kanapą.

Ach, z kanapą!

Z kim jeszcze?

Przysięgnij, że nigdy więcej nie będziesz puszczać oczek na jakieś ustne! zażądała Jadwiga, łapiąc Stasia za uszy i patrząc mu prosto w oczy.

Przysięgam, ustne już nigdy zaśmiał się. Zrobię wszystko dla tej kanapy.