ZAGINIONY SYN

17 października, późny wieczór

Znowu siedzę przy słabym świetle lampki i próbuję poukładać w głowie to, co wydarzyło się w ciągu ostatnich dni. Nie potrafię przyznać się, że bez Stasia, mojego taty, nie dałabym rady. Gdyby nie on, nie wiem, jak miałabym utrzymać naszego małego Leszka po rozwodzie z Markiem, który zaraz po porodzie odszedł, nie płacąc już żadnych alimentów. Pieniądze zawsze brakowały, więc musiałam podjąć pracę. Gdy odłożyłam się do domu, tata wciągnął się w oddech i rzekł:

No cóż, trzeba iść do roboty. Ja i Leszek będziemy z tatą. Nie martw się.

Tak więc Leszek spędzał całe dnie z dziadkiem. Czułam drobną zazdrość, bo chłopiec przyzwyczaił się do jego obecności, a ja po pracy ledwo miałam chwilę dla niego.

Rano, kiedy szykowałam torby, Leszek podskoczył z niespodziewanej energii i krzyknął:

Dziadku, jedziemy po grzyby, prawda?

Spojrzałam na Stasia i zapytałam:

Tato, naprawdę? Gdzie tym razem?

Do Bieszczadzkiego lasu, mówią, że grzyby już puszczają.

Stas od lat łowił i zbierał grzyby, wprowadzając mnie w te sprawy już jako dziecko. Nie miałam nic przeciwko, więc odpowiedziałam:

Tylko nie wracajcie po zmroku, dobrze?

A kiedy już zdążymy zebrać pojemniki, wrócimy do domu, co nie Leszku? mrugnął ze śmiechem.

Dojechaliśmy busem do przystanku przy granicy miasta, a potem szliśmy pieszo. Bieszczadzki las rozciągał się już przy wjeździe z Krakowa, więc nawet siedmioletni Leszek nie miał trudności, by dotrzeć do pierwszych dróg leśnych.

Zanim dotarliśmy do skraju drzew, zatrzymał się samochód.

Dzień dobry, Stasiek, po co znowu w lesie?

Znałem kierowcę to nasz dawny znajomy Andrzej.

Słyszałem, że grzybów pod dostatkiem, odparł Stas.

Tu już wszystko wykarczowano, lepiej pojechać do Turka, tam są. Jadę tam właśnie, chcesz podwieźć?

Jeśli możesz, proszę.

Andrzej zrzucił nas pod wjazd do Turka. Umówiliśmy się, że wrócimy na własnych nogach, a jeśli zabraknie sił, zadzwonię, a on nas podniesie.

Leszek biegał po lesie, rozmawiając z dziadkiem, który cierpliwie odpowiadał na każde jego pytanie. Dla chłopca Stas był bohaterem, który wiedział wszystko.

Grzybów było naprawdę dużo. Złapaliśmy się w wir poszukiwań i wdarliśmy głęboko w zarośla, kiedy nagle Stas, machając ramionami, gwałtownie upadł.

Początkowo Leszek nie przestraszył się. Podbiegł do taty i zapytał:

Dziadku, się potknąłeś?

Stas nie odpowiedział, nie ruszył się. Chłopiec poczuł, jak serce mu przyspiesza. Z trudem podniósł tatę na plecy i krzyczał:

Dziadku, wstań! Nie zostawiaj mnie tak! Boję się!

Wieczorem wróciłam do domu i nie znalazłam ich. Najpierw dzwoniłam do Stasia, ale telefon był poza zasięgiem. Myślałam: Gdzieś w lesie się zgubili?. Lęk narósł i po godzinie przeszłam granicę strachu, a po dwóch siedziałam już w komisariacie, walcząc o każdy oddech, by przekonać dyżurnego, że potrzebuję pomocy. Gdy usłyszał słowa: Chłopiec z dziadkiem! Nie wrócili z lasu!, natychmiast wezwał wolontariuszy.

Wolontariusze ruszyli szybko. Po niecałych dwóch godzin pierwsza grupa, ja i kilku policjantów, ruszyła przeszukiwać Bieszczadzki las. To był dopiero początek koszmaru.

Leszek krzyczał, patrząc na leżącego tatę. Sam do siebie szepnął:

Spokojnie, chłopcze, jak nauczył cię dziadek, nie panikuj. Weź się w garść.

Uderzył się w policzek, co pomogło przerwać płacz. Potem mówił sobie:

Muszę sprawdzić, czy oddycha.

Strach wypełnił go najbardziej co jeśli nie oddychał? Z trudem udało mu się położyć głowę na brzuch dziadka. Klatka piersiowa, choć słabo, podnosiła się.

Oddycha! rozpromienił się chłopiec. Musi po prostu poczekać, aż wróci do siebie.

Zrobił telefon do mnie, ale sieć nie działała. Więc po prostu czekał.

Zaczęło się ściemniać. Leszek przypomniał sobie opowieści Stasia o przetrwaniu w lesie i, choć drżał, wyciągnął z plecaka zapalniczkę. Zgarnął kilka cienkich gałązek i rozpalł ognisko. Nie od razu, ale w końcu płomień wstał.

Teraz trzeba zebrać drewno na noc pomyślał i zaczął ścinać konary z sosen, podnosząc je i kładąc przy leżącym.

Nie zamrozisz się, dziadku. Pokryjemy się gałęziami, tak jak nauczyłeś, szeptał.

W nocy dźwięki lasu przyprawiały go o drżenie. Leżąc przy cieple dziadka, przykryty futrzanym płaszczem, przyciskał się do jego ciała. Gdy ogień przygasał, podnosił kolejne drewno, szepcząc:

Pamiętam, ogień nie może zgasnąć.

Rano wypiliśmy herbatę z termosa. Połowa wpadła w usta Stasia, którego podniósł głowę.

Potrzebna woda pomyślał chłopiec. W pobliżu zobaczył źródełko.

Zauważył krzaki z czerwonymi jagodami.

To wilcze jagody, nie wolno ich jeść przypomniał sobie słowa Stasia. Ale mogą się przydać później. Napełniłem termofor jagodami i ruszyłem w stronę źródła, zostawiając na drodze czerwone ziarenka.

Poszukiwania zaginionych w Bieszczadzkim lesie trwały już trzeci dzień. Las był przeszukiwany wielokrotnie, przyjeżdżali kolejni wolontariusze ze wsi i miasta. Ja, praktycznie nieprzespana trzy dni, z czarnymi kręgami pod oczami, biegałam między grupami, błagając, by nie poddawali się. Unikałam samego lasu, ale przerażenie o Leszka i Stasia dawało mi siłę.

Czwartego dnia jeden z ochotników, zbierając odwagę, podszedł do mnie i powiedział:

Statystyki mówią, że po trzech dniach szanse na odnalezienie żywych maleją. Może spróbujemy poszukać na bagnach za lasem?

Nie! krzyknęłam. Dziadek znał ten teren, nie zaprowadziłby nas na bagno! Są żywi, wiem to! Musimy dalej szukać!

Piątego dnia, po wyczerpującym marszu, samochód nagle zahamował przy drodze. Z niego wysiadł Andrzej, stary znajomy mojego ojca.

Lidia, co tu się dzieje? zapytał, spoglądając na zgromadzonych ludzi.

Na wieść o wydarzeniach, jego twarz przybrała bladą barwę.

To to było pięć dni temu, kiedy woziłem ich do Turka wymamrotał.

Proszę, przybądźcie tutaj natychmiast! wykrzyknęłam.

Po kilku godzinach młody studentwolontariusz, wędrując po Turka, wyczuł dym i podszedł do przygasłego ogniska. Przy nim leżały dwie sylwetki, przykryte futrzanym płaszczem.

Aluś? wyszeptał niepewnie.

Jedna z postaci poruszyła się. To był Leszek drżąc, ale żywy.

Szukaliście nas długo. Dziadek kilka razy odzyskiwał przytomność, dawałem mu wodę i chleb. On żyje, po prostu nieświadomy szepnął, a ja przytuliłem go do siebie, patrząc, jak przywożą Stasia na nosze.

Dziadku, trzymaj się, potrzebuję cię, jeszcze tyle masz mi do nauczenia mruknąłem, całując go w czoło.