– Mieszkaj u znajomej, do nas przyjechała ciocia z Łodzi na miesiąc – powiedział mąż, wystawiając moją walizkę za drzwi.

 Zamieszkaj u znajomej, bo nasza ciocia z Krakowa przyjechała na miesiąc powiedział Wiktor, stawiając mój walizkę przy drzwiach.
 Grażyna! Grażyna, znowu postawiłaś auto na moje miejsce! Wczoraj prosiłam, żeby nie zajmować!

 Klaudia, co to za miejsce? Na podwórku nie ma wyznaczonych miejsc! Gdzie chcę, tam parkuję!

 Jak to nie? Mieszkam tu trzydzieści lat, zawsze stało właśnie tam!

 I co z tego? To nie daje ci prawa je zajmować!

Jadwiga stała przy klatce z ciężkimi torbami zakupów, słuchając, jak dwie sąsiadki kłócą się o miejsce do parkowania. Chciało się przejść, ale kobiety zablokowały cały przejazd, machając rękami i podnosząc głosy.

 Przepraszam, mogę przejść? szepnęła Jadwiga.

Sąsiadki niechętnie się rozstąpiły, rzucając na siebie wrogo spojrzenia. Jadwiga przeczołgała się między nimi, lekko popychając drzwi klatki ramieniem. Torby tak ciężkie były, że palce zaczęły zdrętwieć. Powinna była wziąć wózek, ale zawsze o tym zapominała, dopóki nie dotarła do domu.

Weszła na czwarte piętro po schodach winda, jak zwykle, nie działała. Zatrzymała się przed swoim pokojem, przeniosła torby na jedną rękę, drugą zanurzyła w kieszeni kurtki i wyciągnęła klucze. Otworzyła drzwi i zamarła.

W korytarzu leżał jej walizek, niebieski, taki sam, jak w wakacje. Był zamknięty, rączka podniesiona, jakby miał zaraz wyruszyć.

 Witek? zawołała, wchodząc do mieszkania.  Jesteś w domu?

 Tak, w kuchni! odparł mąż.

Jadwiga położyła torby na podłodze, zdjąła kurtkę i przeszła na kuchnię. Wiktor siedział przy stole z filiżanką kawy, przeglądając coś w telefonie.

 Cześć, rzucił nie podnosząc oczu.

 Cześć. Witek, po co ten walizek w korytarzu?

Wiktor w końcu odłożył telefon i spojrzał na żonę.

 Pamiętasz moją ciocię Zofię z Krakowa?

Jadwiga zmarszczyła brwi, przypominając sobie starszą kobietę, którą widziała tylko przy rodzinnych uroczystościach.

 No, trochę.

 Przyjechała do Warszawy na cały miesiąc. Ma operację, potem rehabilitację. Zaprosiłem ją, żeby zamieszkała u nas.

Jadwiga usiadła powoli na krześle.

 Zaprosiłeś ją do nas? Na miesiąc?

 Tak. Co w tym złego? To rodzina.

 Mamy kawalerkę. Gdzie ona ma spać?

Wiktor wypił kawę i postawił filiżankę na stole.

 Mamy mało miejsca, więc pomyślałem, że możesz na chwilę zamieszkać u przyjaciółki. Co powiesz na Lenę? Ona ma dwupokojowe mieszkanie, sporo wolnego miejsca. Ciocia Zofia zostanie u nas na miesiąc, potem wyjedzie, a ty wrócisz.

Jadwiga spojrzała na męża, nie wierząc uszom.

 Co?

 Po prostu zamieszkaj u Leny. Ona mieszka sama, ma dwupokojowe. Ciocia Zofia przespałby miesiąc u nas, a potem wyjedzie. Ty wrócisz.

 Chcesz, żebym wyprowadziła się z własnego mieszkania?

 Nie wyprowadź się, po prostu zamieszkaj tymczasowo gdzie indziej. To Zofia! Musi mieć opiekę w domu, nie w szpitalu.

 Kto się nią będzie opiekował?

 Ja. I ona sama, w miarę możliwości.

Jadwiga wstała i przeszła po kuchni. Głowa kręciła się. To było absurdalne mąż miał wyrzucić ją z własnego mieszkania dla dalszej krewniaczki.

 To moje mieszkanie, ja tu mieszkam. Nie wyjadę.

Wiktor zmarszczył brwi.

 Nie bądź uparta, to tylko na chwilę. Tylko miesiąc!

 Miesiąc to długo! Dlaczego mam iść? Niech Zofia wynajmie pokój albo pójdzie do hotelu!

 Nie ma pieniędzy na hotel! Jadwiga, nie bądź skąpa! To rodzina!

 Nie jestem skąpa! Po prostu nie rozumiem, po co mam poświęcać swój komfort!

Wiktor podszedł do stołu, chwycił klucze i powiedział:

 Już wszystko załatwiłem. Zofia przyjedzie dziś wieczorem. Spakowałem walizkę, położyłem rzeczy. Jedź do Leny. Dzwoniłem do niej, zgodziła się przyjąć.

 Dzwoniłeś do Leny bez mojego pozwolenia?

 Tak. Nie ma czasu. Nie płacz, Jadwiga. Po prostu spakuj się.

Wyszedł z kuchni. Jadwiga stała, czując, jak w środku coś wrze. Przeszła do korytarza, a Wiktor już zakładał kurtkę.

 Witek, poczekaj. Musimy to przegadać.

 Nie ma o czym rozmawiać. Decyzja podjęta. Oto twój walizek i pieniądze na taksówkę.

Wrzucił jej rękę kilka banknotów. Jadwiga patrzyła na pieniądze, walizkę, na męża. Czy to naprawdę się dzieje? Czy naprawdę wyrzucają ją z własnego domu?

 Nie pojadę.

 Pojedziesz. Nie komplikuj. To tylko na miesiąc, potem wrócisz.

 A jeśli nie chcę?

Wiktor westchnął, pocierał twarz.

 Jesteś jak dziecko. Zofia jest stara i chora, potrzebuje pomocy. Ty się po prostu gniewasz!

 Nie gniewam się! Bronię swojego prawa mieszkać w własnym mieszkaniu!

 Prawo, prawo Całe życie o swoich prawach! A co z rodziną?

Łzy napłynęły Jadwidze. Odwróciła się, żeby mąż nie widział.

 Dobrze, pojadę.

Wzięła walizkę, otworzyła drzwi. Wiktor odprowadził ją do progu.

 Mądra dziewczyna. Zadzwonię, jak Zofia wyjedzie.

Jadwiga wyszła na klatkę schodową, drzwi zatrzasnęły się za nią. Stała z walizką, nie wiedząc, co robić. Łzy spływały po policzkach, kapanie na podłogę.

Sięgnęła po telefon i wybrała numer Leny.

 Cześć, Lena! Witek zadzwonił, mówi, że przyjadę do ciebie. Czekasz?

 Oczywiście! Nie ma sprawy, miejsca wystarczy!

Zamówiła taksówkę, zjechała na podwórze. Samochód podjechał szybko. Usiadła na tylnym siedzeniu, podała adres przyjaciółki. Patrzyła przez okno, łzy zamazywały widok.

Lena przywitała ją na progu, objęła mocno.

 Co się stało? Witek powiedział, że ciocia przyjechała i mam cię tu na noc, ale płaczesz!

 Wyrzucił mnie z domu. Po prostu wyrzucił.

 Co? Jak to?

Jadwiga opowiedziała całą historię. Lena słuchała, kręciła głową.

 Twój Witek to cwaniak! Bez rozmowy?

 Tak. Powiedział, że decyzja podjęta.

Lena zaprowadziła ją do pokoju i usiadła przy sofie.

 Jesteś pewna, że chodzi o ciocię?

 Co indziej?

 To dziwne, wyganąć żonę z domu dla cioci Witek i wy?

 Nie wiem. Ostatnio Witek jest odległy, milczy, wciąż w telefonie.

 Może ma kogoś?

 Może kochankę?

 Albo…

Jadwiga potrząsnęła głową.

 Nie, on jest porządny.

 Porządny facet nie wyrzuca żony z domu.

Te słowa wbiły się w jej głowę jak drzazga. Położyła się na sofie i przewracała się przez całą noc, myśląc o Wiktorze, cioci Zofii, o tym, co dzieje się w jej własnym mieszkaniu.

Rano zadzwoniła do Wiktora.

 Witek, jak leci? Ciocia przyjechała?

 Tak, jest. Wszystko w porządku. A ty?

 Możę wpaść po rzeczy?

 Nie, nie. Zofia jest zmęczona, odpoczywa. Nie chcę jej niepokoić.

 Ale mogę tylko na chwilę wpaść

 Nie, Jadwiga. Powiedz, czego potrzebujesz, przywiozę.

Podana lista rzeczy, Witek obiecał przynieść wieczorem. Po rozmowie Jadwiga była jeszcze bardziej zmartwiona.

 Leno, on nie chce, żebym wróciła.

 Widzisz? Coś tu nie gra. Pojedź, sprawdź.

 Ale on mnie nie wpuści

 Masz klucz?

 Tak.

 To jedź, kiedy go nie będzie. Pracuje w biurze w południe?

 Tak.

 W takim razie jedź po południu.

Choć niepewna, ciekawość wzięła górę. W czasie lunchu, kiedy Witek był w pracy, Jadwiga pojechała do domu. Wjechała na czwarte piętro, otworzyła drzwi kluczem. W mieszkaniu panował cisza. Przeszła korytarzem, zajrzała do sypialni łóżko pościelone, na stoliku leżały leki. Wszystko wyglądało zwykle.

W kuchni znalazła kartkę. Przeczytała:

Witek, pojechałam dziś rano do szpitala na badania. Wrócę wieczorem. Nie martw się. Twoja ciocia Zofia.

Wyglądało na to, że ciocia naprawdę tam jest. Jadwiga odetchnęła z ulgą. Kłamanie? Może nie było zdrady.

Wstała już, gdy zadzwonił telefon. To nie jej, a domowy na kuchni. Ekran pokazał Mama.

Mama Wiktora, teściowa Jadwigi, odebrała.

 Hej, Witek? brzmiał głos.

 To Jadwiga, Dzień dobry, pani Gali…

Rozmowa szybko wymieniła informacje o Zofii, operacji, pobycie w szpitalu. Gali zapytała o termin operacji Witek mówił miesiąc, ona tydzień. Jadwiga poczuła się rozkołysana. Czy on kłamał?

Wróciwszy do pokoju, znalazła w szafie swój płaszcz i rzeczy na miejscu. Otworzyła szufladę komody wszystko było jak zawsze. Jednak przy nocnej szafce zauważyła notatnik. Otworzyła go. Na pierwszej stronie ręką Wiktora napisał: Plan.

Lista wyglądała tak:

1. Przekonać Jadwigę do wyjazdu.
2. Spotkać się z pośrednikiem.
3. Pokazać mieszkanie potencjalnym nabywcom.
4. Załatwić papiery.
5. Uzyskać pieniądze.
6. Przeprowadzić się do Sary.

Jadwiga nie mogła uwierzyć. Sprzedać mieszkanie? Przeprowadzić się do kogo? Sara nie była w ich planie. Zrobiła zdjęcie notatki, schowała notatnik i wyszła z mieszkania w szoku.

Wróciła do Leny.

 Lena, miałeś rację. On ma kogoś.

Pokazała zdjęcie. Lena wykrzyknęła:

 Cholerny draniu! Chce sprzedać mieszkanie! Twoje!

 Nie moje, jest na jego nazwisko…

 Ale kupowaliście razem!

 Kupiłam w ciąży, nie było wtedy umowy.

Lena położyła dłoń na jej ramieniu.

 Co teraz?

 Muszę to przemyśleć. Nie chcę walczyć, ale nie mogę zostawić go tak.

Następnego dnia Jadwiga pojechała do Gali. Teściowa przyjęła ją zaskoczona.

 Jadwigo, słyszałam, że Witek chce sprzedać mieszkanie.

 Tak, prawda?

Galia skinęła głową, wyglądała na zmartwioną.

 Powiedział mi, że chce zamienić je na mniejsze, bo nie potrzebujemy dużego.

 Mamy kawalerkę! To nie duże!

 Mówił o studiu, że taniej będzie, a resztę pieniędzy na samochód przeznaczy.

 On chce zamieszkać z inną kobietą.

Galia podniosła brwi.

 Kto to?

Jadwiga pokazała notatnik. Galia przeczytała, twarz zbierała się w sztywność.

 Nie może być

 Mówił, że nic takiego nie robi.

Galia westchnęła.

 Porozmawiam z nim.

 Nie, ja sama.

Po powrocie do Leny Jadwiga zadzwoniła do Wiktora.

 Musimy porozmawiać.

W końcu zadzwonił, przyznał, że zostawia wszystko za sobą, a ja wreszcie mogłam odetchnąć i ruszyć dalej.