Uwolniona z niewoli emocji

Drogi Dzienniku,

Już w dziewiątej klasie zauważyłam, że mój kolega z ławki, Michał, nie potrafi przestać mnie obserwować. Czasami miałam wrażenie, że jego spojrzenie prześwietla mnie na wskroś, a gdy odwrócił się, od razu złapał mnie wzrokiem.

Danutko zaśmiała się moja przyjaciółka Jola on nie odrywa od Ciebie oczu. Ja sama go trochę śledzę.
Wiem, czuje, jakby mnie przebił swoimi czarnymi oczami odpowiedziałam, uśmiechając się, bo w rzeczywistości podobał mi się ten chłopak.

W końcu Michał zebrał się na odwagę. Po lekcjach poczekał na mnie przy wejściu do szkoły i, nieco nerwowo, zapytał:
Danuta, mogę odprowadzić Cię do domu?

Zostałam trochę zakłopotana, ale Jola popchnęła mnie delikatnie i zgodziłam się.

Dobrze, w końcu jedziemy tą samą drogą udawałam obojętność.

Szliśmy, rozmawialiśmy, śmialiśmy się, a moje serce biło szybciej niż zwykle. Tak zaczęła się nasza przyjaźń, która przerodziła się w szkolną miłość. Wkrótce cała szkoła w Krakowie wiedziała, że jesteśmy razem. Michał zawsze był przy mnie, a gdy ktoś z innej klasy próbował zagadać, od razu go odrzucał.

Nauczycielka, pani Elżbieta, już w pierwszej klasie nie mogła powstrzymać się od komplementu:
Boże, Danuto, jakie masz piękne oczka!

Pod koniec liceum postanowiliśmy razem podjąć studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Zdałyśmy egzaminy, odbyło się ukończenie szkoły i pożegnaliśmy się z uczniowskim życiem, witając dorosłość. Po egzaminie Michał zaproponował:
Jedziemy jutro na mój rodzinny dworek, możesz zostać na noc. Świętujemy sukcesy, w końcu daliśmy radę.

Czułam, że Michał coraz bardziej naciska na zbliżenie, a ja się cofałam. On jednak upierał się:
Jesteśmy dorośli, nie przejmuj się zasadami. W końcu pewnego dnia to się wydarzy Czytasz Romea i Julię, prawda? Oni też byli młodzi i nikt ich nie potępił.

Słuchałam go w ciszy, trochę się zgadzałam, ale jednocześnie bałam się stracić tego Michała, przyzwyczajenia się do niego. Jego złość rosła.

Danuto, po prostu się zgodź!

Nie wiem, może mama nie pozwoli mi przyjechać na noc.

A co z moimi rodzicami? Nie wymyślaj wymówek!

Mój tata w domu nie był przychylny. Po powrocie do domu, mama patrzyła surowo:
Co jeszcze wymyślisz? Nie pozwolę. Wiem, co zamierzasz, i potem będę sprzątać po Tobie.

Złamałam się i skłamałam:
Rodzice Michała też będą na dworcu, a jego siostra przyjdzie

Mama westchnęła, pokręciła głową i powiedziała:
No dobra, jedź. W końcu nie da się wszystkiego pilnować. Ale wiesz, to trochę nieprzyzwoite, że dziewczyna jedzie do chłopaka.

W autobusie trzymałyśmy się za ręce. Czułam, że Michał jest nerwowy, a ja jeszcze bardziej. Gdy dotarliśmy na dworek, wciągnął mnie do pokoju z rozłożonym kanapą. Zobaczyłam mebel i odruchowo wyciągnęłam rękę.

Nie martw się powiedział łagodnie i położył mnie na kanapie.

W pokoju było jasno, więc podciągnął zasłony i nagle rzucił się na mnie. Odepchnęłam go z całych sił, podskoczyłam z kanapy i wybiegłam na zewnątrz. W pośpiechu zobaczyłam go przy drodze.

Odprowadzę Cię rzekł, nie chcąc słuchać moich wymówek.

Na szkolnym balu nie podszedł do mnie, a Jola pytała, co się stało, a ja milczałam. Po balu nie odbierał telefonu. Po tygodniu wzięłam się w garść i zadzwoniłam, ale odebrała jego siostra:
Michał wyjechał do Warszawy, tam chce studiować. Myślałam, że wiesz

Dwadzieścia lat później wyszłam za mąż za Pawła, mamy córkę Zosię. Michał od czasu do czasu pojawia się w moich wspomnieniach, nie dzwoni, nie spotykamy się, ale nocą przychodzi w snach.

W tym śnie szliśmy ręka w rękę po polu pełnym stokrotek, a w oddali lśniła rzeka. Uśmiechałam się, a on patrzył na mnie z smutkiem, jakby żegnał się. Potem puścił moją dłoń i zniknął.

Obudziłam się, spojrzałam na Pawła, który spał jak niedźwiedź w zimie.
Śpi jak suseł pomyślałam, uśmiechając się.

Mimo że było wcześnie, wstałam, poszłam pod prysznic, a po drodze zajrzałam do pokoju Zosi, która spała, rozwichrowane jasne włosy otulone poduszką. Pod strumieniem wody rozmyślałam:

Dlaczego tak często śni mi się Michał? Po tych snach czuję się nie w swoim miejscu, ogarnia mnie przygnębienie, mam ochotę droczyć się z Pawłem Czy nie powinnam była poślubić go? Życie stało się nudne, brak pasji, choć wszystko jest poukładane, jak w terminarzu.

Przygotowując śniadanie, chciałam obudzić Pawła, ale sam wyszedł z sypialni. Jedliśmy razem, Zosia ma wakacje, lato, niech śpi ile chce. Nagle zadzwonił telefon.

Danutka, cześć! usłyszałam radosny głos Joli. Wybacz, że tak wcześnie, ale mam ważną sprawę! Nasza klasa się spotyka, dwudziesty rocznica ukończenia szkoły.

Hej, Jola. Wciąż jesteś naszą niezmienną duszą towarzystwa. Kiedy?

W sobotę, za tydzień.

W sobotę? My z Pawłem mieliśmy wyjazd na wieś do rodziny

Nie ma sprawy, możemy odwołać odparła zdecydowanie. Wiesz, już dwukrotnie przegapiłaś to wydarzenie.

Miałam powody

No przecież, Danutka przerywała przyjaciółka. Nie kombinuj i przyjdź, bo inaczej każdy z nas zgłosi się do Ciebie!

Oj, trochę mnie przestraszyłaś zaśmiała się. Gdzie się spotkamy? W restauracji?

Teraz w restauracji! Nie zgadniesz!

A gdzie jeszcze? dopytałam.

Będziemy świętować powiedziała z namysłem. Nie zgadniesz, ale… u Michała.

Nie bez powodu mi się śnił przemyślałam.

Wiesz, nasz Ilya (Michał) zbudował ogromny dwupiętrowy dom i zaprasza nas wszystkich.

A co z jego żoną? spytałam, nie mając pojęcia o jego życiu.

Żona wyjechała z synem do Turcji, nie przeszkadza. Żyją, jakby mieli własny teatr. Ja jestem po rozwodzie No dobra, przyjdź!

Dobrze, podaj mi adres odpowiedziałam. My z Pawłem właśnie wpadamy w pośpiech.

Wychodząc z mieszkania, Paweł mruknął:
Ci znajomi z klasy nas nie odpuszczą. Co tam zobaczyłaś?

Nic nie widziałam odparłam. Nie pytam Cię o pozwolenie, po prostu mówię, co zamierzam. Całe życie siedzimy w domu, chodzimy tylko po domu. Rzadko gotuję, sprzątam, pierzę, jak niewolnica.

No dobra, niewolnico, nie marudź odpowiedział z życzliwością. Mogę być domowym tyranem, ale nie mam nic przeciwko temu. I kup sobie nową sukienkę, uśmiechnął się.

Dzięki, już kupię, muszę wyglądać!

Myślałam o spotkaniu i nie mogłam zasnąć w piątek. Dwadzieścia lat minęło od tamtego dnia

Gdy dotarłam taksówką pod wysokie wrota, naciśnęłam dzwonek. Po chwili drzwi otworzyły się, a przede mną stanął Michał. Wysoki, przystojny, elegancki.

Cześć, gościu odebrał mnie jego aksamitny głos, a ja poczułam dreszcz. Wejdź, czy znowu jesteś taka nieśmiała?

Hej odpowiedziałam, wchodząc na dziedziniec.

Michał objął mnie i pocałował w policzek.

Wyglądasz świetnie! Jesteś jeszcze piękniejsza, aż strach się bać zachwycał się.

Patrzyłaś jego czarne oczy i poczułam rumieniec. Zszokowana podążyłam w stronę domu, ale on złapał mnie za rękę i wprowadziliśmy się do środka.

Uwaga, Danutko! krzyknęła Jola, wpadła i przytuliła się.

Wszyscy zaczęli się rozchodzić, a wieczór zbliżał się ku końcowi. Po kolei przytulaliśmy się i usiedliśmy przy stole. Rozmawialiśmy o rodzinach, dzieciach, życie toczyło się w rytmie muzyki. Michał zaprosił mnie do tańca.

Jak Ci leci? zapytałam.

Dobrze. Patrzę na świat inaczej. Mam teraz dużo spraw, rozwijam firmę.

Wieczór się skończył, ludzie rozchodzili się. Michał zatrzymał mnie.

Zostań, pomóż mi trochę gestem wskazał na stół.

Nie wiem odpowiedziałam niepewnie.

Ktoś musi pomóc wtrąciła Jola.

Dobrze mruknęłam.

Gdy już wszyscy wyszli, Michał wziął mnie za ręce.

Ta naczynia to tylko pretekst, żebyś została

Po co? spytałam, zdenerwowana.

Nie wiem przycisnął policzek do mojej twarzy. Kiedy Cię zobaczyłem, przypomniałem sobie, jak bardzo tęskniłem za Tobą wszystkie te lata.

Jego gorące usta dotknęły mojego szyi.

Danuto, jesteś zdjął kurtkę i rzucił mnie na kanapę. Wiesz, mam dość żony, znajomych, które chcą tylko pieniędzy, a Ty jesteś świeża i piękna

Czułam, że płonę.

Dostępne kobiety! pomyślałam, że jestem tylko kolejną zabawą. Nie zdradzę męża!

Wyskoczyłam, odrzuciłam go i wybiegłam z domu. Stałam przy wrota, gdy telefon zadzwonił.

Kochanie, mam przyjechać? usłyszałam głos Pawła.

Nie, Pawełku, już zamówiłam taksówkę, zaraz będę starałam się brzmieć spokojnie. Samodzielnie dotrę, dziękuję, jesteś super.

Dobrze, czekam na Ciebie zaśmiał się Paweł.

Wsiadłam do taksówki, a w tle usłyszałam złośliwy głos Michała:

Zgubiłaś się, nic nie zmieniłaś, wciąż piękna!

Zamknęłam drzwi i taksówka ruszyła. Pomyślałam:

Niech się wścieka, niech się wkurzy. Niech wróci do swojego zimnego domu. W końcu wyrwałam się z jego pułapki. Na zawsze.

Zapisuję to, by nie zapomnieć, że wolność ma smak, nawet jeśli kosztuje nas spokój i pewność.