Randka w ciemno: Niespodziewane spotkania, miłość i przygody

Po kłótni z Jagodą Grzegorz czuł się lekko winny. Po rozwodzie z żoną spotykał się z Jagodą, koleżanką z pracy, ale nie mógł powiedzieć, że wszystko między nimi jest ciche i spokojne. Jagoda była porywcza i zawsze znajdowała pretekst do sprzeczki.

Mogłem nie rozwijać tej sprawy, ale już mam dość kaprysów Jagody myślał, wracając samochodem z warszawskiego biura. Gdybyśmy się pokłócili w cztery oczy, to jeszcze byłoby w porządku, ale ona robi to przy wszystkich w gabinecie, a koledzy tylko się śmieją. I wszyscy zdumieni, że w ogóle coś w niej widzę. Dobrze, że usunąłem jej numer

Wieczorem Grzegorz postanowił odpocząć, zjadł kolację, położył się na kanapie i wpatrywał się w ekran telewizora, przeglądając telefon. Czuł się przygnębiony.

Zuzanna już spała, kiedy jej telefon zadzwonił. Dzwonił nieznany numer, ale odruchowo odpowiedziała półprzytomnym głosem.

Tak

Cześć usłyszała chłopięcy, obcy głos wciąż jesteś obrażona?

Nie odparła, choć jeszcze senny, już pojąwszy, że rozmowa nie jest dla niej, a głos był nieznany.

Dobra, przepraszam, popełniłem błąd. Ale wiesz, wywoływanie kłótni przy wszystkich jest nieładnie, a i ja się poczułem urażony. Od razu usunąłem Twój numer, ale potem przypomniałem sobie, że znam go na pamięć. Chodźmy się spotkać.

Teraz? spojrzała na zegarek, wskazówka stała na pierwszej po nocy.

Zuzanna chciała zasnąć, nie zamierzała tłumaczyć mężczyźnie, że pomylił numer to zajęłoby chwilę. Po krótkiej wymianie zdań:

Przyjedź zawiesiła.

Zuzanna nie miała ochoty myśleć o tym człowieku, choć uśmiechnęła się, wyobrażając go jako kogoś, kto popełnił błąd i pojechał po swoją dziewczynę i natychmiast zapadła w sen.

Rankiem, po wypiciu kawy i umyciu filiżanki, usłyszała dzwonek telefonu.

O Boże, kto dzwoni tak wcześnie? Do pracy… O, to ten sam nieznany numer, co w nocy odpowiedziała.

Cześć znów rozbrzmiał ten sam głos.

Cześć.

Moja dziewczyna wyrzuciła mnie w nocy i zamknęła przede mną drzwi zażartował.

A widzę, że nie przejąłeś się tym od razu przeszli na ty.

Tak, masz rację Ale teraz, jako przyzwoita dziewczyna, musisz mi zrekompensować moralny szkodę.

Zuzanna wybuchła śmiechem, po czym zdziwiła się.

Ja? Co ja mam tu zrobić? Powinnaś numer lepiej zapamiętać.

Czemu nie powiedziałaś od razu, że pomyliłeś numer?

Bo chciałam spać. Grzeczni ludzie nie dzwonią kobietom w nocy.

Może i masz rację, ale musisz mi postawić randkę

To już za dużo, marzysz

Dlaczego nie? Spotkaliśmy się nocą, nie znaczy to, że to było na nic.

Nie spotkaliśmy się.

Wtedy ja Grzegorz. A Ty?

Zuzanna odrzekła bez namysłu.

Wspaniale, podoba mi się Twoje imię zaśmiał się Grzegorz Spotkajmy się wieczorem w kawiarni Szczęście, godzina szósta.

Boże, nie widziałeś mnie w twarz, a już proponujesz spotkanie Może jestem starą czarownicą, jak Baba Jaga.

Z głosu wnioskuję, że jesteś młoda i piękna rozbawiony Grzegorz ja też jestem w pełni sił. Poza tym jestem jasnowidzem, widzę wszystko Od razu mi się podobasz.

Zuzanna roześmiała się.

Po co więc pytasz o imię?

No wiesz, jasnowidze też się mylą. Więc co z randką? Czekam Cię w Szczęściu.

Nie zamierzam się z Tobą spotykać, jesteś zbyt pewny siebie i zarozumiały odparła.

Nie namawiam, ale gorąco polecam, masz czas do wieczora odłączył się.

Zuzanna wsiadła do samochodu, jadąc do biura, w lekkim zdumieniu.

Co to było? Kto to był?

Cały dzień Zuzanna kręciła się z dokumentami jak wiewiórka w kołowrotku, w biurze przygotowywano kontrolę, trzeba było dopiąć wszystko na ostatni guzik.

Jej trzydzieści trzy lata minęły od rozwodu. Nie miała dziecka, mąż nie chciał potomstwa, choć ona nalegała. Później zrozumiała, że nie wytrzymałby dzieci. Kiedy odwiedziła ją młodsza siostra z bliźniaczkami, mąż od razu wyprowadził się z domu. Powrócił wieczorem, wściekły.

Nie mogę znieść tych małych hałasów, krzyków, wchodzenia wszędzie Powiedz siostrze, żeby nie przychodziła, gdy jestem w domu.

Wkrótce po tym rozwiedli się, oboje bez żalu. W biurze nie było czasu, by przypomnieć sobie Grzegorza i porannego telefonu. Takie znajomości nie brała na poważnie, a tym bardziej nie zamierzała iść na randkę na ślepo.

Zuzanno, przynieś mi te dokumenty, które wczoraj pokazałaś zawołał szef, zaglądając zza drzwi swojego gabinetu. Coś mi się wydaje niejasne

Zuzanna była w firmie uważana za solidną specjalistkę, więc szef przydzielał jej najtrudniejsze zadania, wiedząc, że przyzna jej przyzwoity bonus. Niektóre koleżanki, zwłaszcza te zazdrosne, szeptały:

Co ona tak robi, że nasz pan Borysik podsuwa jej papiery? Nie jesteśmy głupi A jeszcze premia wciąga.

Najbardziej oburzona była Renata, a jej odpowiedzi dawał Tomasz:

Zazdrość to czarna owca, Renatko, sam nie liczysz się bez pomyłek. Nasz szef ma oczy jak sokół, wszystko widzi, kto na co zdolny.

Ojej, ty też? Co, na tej polskiej ziemi iskra spłynęła?

Tomasz nigdy nie kłócił się z kobietami, po prostu tłumaczył sytuację sprawiedliwie.

Wreszcie koniec dnia. Zuzanna westchnęła z ulgą, dzień był produktywny. Zajęła miejsce na parkingu, wsiadła do samochodu i ruszyła w drogę. Nie spodziewając się niczego, wyrwała się w stronę kawiarni Szczęście i zatrzymała auto przed wejściem.

Patrzyła, jak ludzie podchodzą do lokalu. Przed drzwiami stał młody mężczyzna z bukietem białych róż, odwrócony ku niej w pół obrotu, spoglądając na przejście, jakby czekał, że przyjdzie dziewczyna.

W końcu odwrócił się wprost do niej i Zuzanna rozpoznała.

To Grzegorz, moja pierwsza miłość wykrzyknęła.

Od tej chwili już go nie spotkała.

Grzegorz był jej ukochanym w szkole. Uczył się w jedenastym klasie, a ona w dziewiątej. Wokół niego krążyły liczne dziewczyny, ale ona była za młoda, więc nie zwracał na nią uwagi. Jego przyjaciółka Lidia, piękna i wyniosła, zawsze gardziła innymi, bo jej ojciec był burmistrzem i miał wszystko.

Ciekawe, czy Grzegorz na mnie czekał, czy na kogoś innego Nie pamiętam jego głosu, nie rozmawiałam z nim. Po szkole wyjechał na studia. Nie spotkałam go od tamtej pory pomyślała Zuzanna. Zobaczę, kogo on czeka.

Grzegorz kręcił głową, wyczekując kogoś, nerwowo się spoglądając. Zuzanna wysiadła z samochodu i podeszła do kawiarni. Gdy zobaczył dziewczynę zbliżającą się do lokalu, szeroko się uśmiechnął.

Nie pomyliłem się pomyślał to naprawdę ona. Taki obraz miałem w głowie.

Podszedł i podał jej róże.

Zuzanna, to dla Ciebie.

Skąd wiesz, że to właśnie ja? I skąd wiesz, że lubię białe róże?

Wyobrażałem sobie Ciebie taką, a to dziwne, bo przypominasz mi kogoś, kto bardzo mi się kojarzy zaśmiała się Zuzanna. Co do róż, to intuicja, od razu wybrałem białe.

Nie przypomina mi się, że jesteś Grzegorzem, ale pamiętam, że chodziliśmy do jednej szkoły, ja byłam młodsza. Nie patrzyłeś wtedy na mnie.

Zuzanno, byłaś naszą najlepszą siatkarką. Pamiętam Twoje zagrywki, rzadko ktoś je zatrzymywał. Byłaś mała w sensie lat, ale piękna, długie i szczupłe nogi zawsze przyciągały uwagę i on wspominał ją z siatkówki, grając razem dla dumy szkoły.

W kawiarni siedzieli do późna, po czym rozjechali się własnymi autami i umówili się na kolejny wieczór. Od tej nocy spotykali się regularnie, rozmawiali i trochę żałowali straconego czasu.

Po pół roku Grzegorz i Zuzanna wzięli ślub, a rok później urodziła im się piękna córeczka, a potem syn. Byli szczęśliwi i często wracali myślami do szkolnych lat. To nocne, przypadkowe spotkanie doprowadziło ich do szczęśliwego małżeństwa, choć kiedyś znali się już od dawna. Życie je rozdzieliło, ale los zawsze potrafi znaleźć właściwą ścieżkę.