Pewnego zimowego wieczoru

Hej, słuchaj, co się stało pewnego zimowego wieczoru w naszej małej wiosce pod Krakowem

Rano wstała Bogna, otworzyła drzwi i na dworze lekki płatek śniegu spadał cicho, nie był to gruby puch, ale jedyne duże płatki wirują w powietrzu. Nie widało gwiazd, niebo zachmurzone, a księżyc próbował się przedrzeć, ale nie miał szczęścia już ledwo pierwsze promienie poranka rozświetlały podwórka. Do południa słońce w końcu wyjrzało zza chmur i ogrzało naszą wieś.

Dzień minął jak każdy inny, a pod wieczorem Bogna wracała do domu, kiedy niebo zasnuły szare chmury i zerwał się silny wiatr.

Co się tu wzięło, kiedy było tak spokojnie? pomyślała, nie dotarła jeszcze do progu, a nagle podniósł się podmuch śniegu, taki gęsty, że nie widać nic przed sobą.

Na szczęście była już blisko domu. Otworzyła furtkę i pomyślała:

Dobrze, że jeszcze nie zniknęło tyle śniegu. Ale wygląda na to, że pogoda nie żartuje Patrz, jak trzaska wiatr, a przy furtce kołysze się ogromny, stary dąb. Na szczęście dotarłam przed głęboką zamiecią. Wpchnęłam rękę w zamek i weszłam do środka.

Po kolacji wspięła się na piec, nasłuchując, co się dzieje na dworze w kominie wiało jakby w lesie. Ziewnęła i zasnęła. Nagle, przez sen, usłyszała mocne pukanie w drzwi.

Kogo przyniosła ta ciemność o tej porze? mruknęła, zrzucając wełniane buty i zsuwa się z pieca.

Kto tam? zawołała.

Panienko, otwórz, wpuść się do ogrzania rozległ się męski głos.

A Ty kim jesteś? zapytała z nieufnością.

Grzegorz, kierowca. Utknąłem przed twoim domem, śniegu przybyło i nie widać drogi. Wieczność i zamieć, próbowałem odłowić śnieg łopatą, ale on wciąż przybywa. Proszę, nie bój się, nie zrobię ci krzywdy, przysięgam powiedział, wskazując, że przyjechał z sąsiedniej wsi.

Bogna wahała się, bo na dworze już prawie noc, ale otworzyła drzwi. Do wnętrza wpadł wysoki mężczyzna, cały w śniegu.

Dobrze, wejdź do domu, Grzegorzu powiedziała.

Dziękuję, panienko. Bałem się, że mnie nie wpuszczą, i musiałbym dalej iść uśmiechnął się, rozpieszczając płaszcz i zrzucając śnieg z czapki przy progu.

Chcesz herbaty? zapytała Bogna.

Byłoby wspaniale, trochę zmarzłem w tym wietrze Dziękuję, panienko odparł.

Bogna postawiła na stole pierogi, które upiekła wczoraj, i nalała gorącej herbaty z łyżeczką miodu. Grzegorz podniósł filiżankę.

Dzięki, a jak masz na imię? zapytał.

Bogna Kowalska, ale możesz po prostu mówić Bogna odparła z ciepłym uśmiechem.

Mieszkasz sama? Jak długo? dopytał.

Już pięć lat, od kiedy mąż uciekł do miasta z jakąś obcą westchnęła.

A dzieci? zapytał.

Nie było w ogóle A ty? Masz rodzinę? odwróciła się.

Nie, nie mam już żony. Kiedyś byłem żonaty, ale nie wyszło powiedział krótko, nie wchodząc w szczegóły.

Oboje zrozumieli się bez słów. Bogna podała mu kolejny kawałek pieroga.

Proszę, jedz i pij, zaraz położę ci się na piecu, by odpoczął.

Grzegorz usiadł na piecu i wkrótce ziewnął, zaspany. Bogna nie mogła zasnąć, patrząc na niego. Myślała, że to pech, że nie ma rodziny, dzieci, że życie jest samotne i gorzkie.

Co za chłopak, śpi na piecu, a ja tu sama Gdyby miałby mój własny, opiekuńczy, miły mężczyzna mruknęła pod nosem.

W końcu zasnęła dopiero przed świtem. Rankiem musiała rozgrzać piec, ugotować ziemniaki i usmażyć naleśniki. Grzegorz, wybudzony aromatem, uśmiechnął się.

Ależ piękne poranne zapachy, a te naleśniki pochwalił się.

Po śniadaniu Bogna szła do pracy.

Grzegorzu, nie zamykam drzwi na klucz, ale załóż zamknięcie na zamczysko, jakbyś miał się wyziębić. W piecu jest czajnik, a pod stołem ziemniaki. Szczęśliwej drogi! pożegnała się.

Grzegorz podziękował i odjechał.

W przerwie obiadowej wrócił, bo jego samochód utknął w śniegu. Nie mógł ruszyć.

Nadal tu jesteś? zapytała Bogna.

Tak, akumulator padł, a droga znikła pod białym puchem odparł.

Wpadaj, zjemy, ja też przyjechałam po obiedzie. Ten śnieg mnie dopadł, ledwo się przedostałam.

Czy w waszej okolicy da się pożyczyć traktor? Nie ruszę się, dopóki nie odśnieżą drogę.

W warsztacie, ale tam jedzą od 13 do 14. Po dwudziestej mogę cię odwieźć odpowiedziała.

Bogna poczuła dziwną więź z tym nieznajomym kierowcą. Czuła się przy nim swobodnie, jakby znajomi były obok.

O, jak się męczy z łopatą, kiedy śnieg się nie poddaje rozmawiał Grzegorz, patrząc na ślady bieli.

Bogna zauważyła, że po bokach głowy ma już pierwsze siwe włosy, a wokół oczu zbierają się zmarszczki, zwłaszcza kiedy się uśmiecha.

Dopiero trzydzieści siedem lat, a już siwe włosy. Jak pięknie mieć w domu dobrego, życzliwego mężczyznę pomyślała.

Odprowadziła Grzegorza do warsztatu, po czym wróciła do swojej pracy.

Szczęśliwej drogi, Grzegorzu! zawołała.

Dziękuję, wszystkiego dobrego, Bogno!

Wieczorem, gdy wracała w zmierzchu, zobaczyła w oknach domu światło. Serce podskoczyło, jakby ktoś czekał na nią.

Wchodź, panienko, herbata już gotowa uśmiechnął się Grzegorz.

A czemu nie odjechałeś? zapytała.

Jutro przyjedzie traktor. Dziś w warsztacie nie ma wolnych maszyn, obiecali mi, że jutro będzie.

Po kolacji Bogna posprzątała dom, położyła się do łóżka. Grzegorz siedział na piecu, zamyślony, aż nagle podskoczył i usiadł obok niej na łóżku. Bogna zamarła ze zdumienia, nie wiedząc, co powiedzieć. Grzegorz położył się pod kołdrę i przytulił ją mocno. Ona przytuliła się do niego

Leżeli w ciszy, aż w końcu Bogna przerwała milczenie.

Wiesz, Grzegorzu, mogłabym tak żyć przy tobie całe życie.

Grzegorz podniósł się ze zdziwieniem.

Co to znaczy? Czy mam się poślubić z tobą?

No i co? zapytała nieśmiało.

Małżeństwo to nie bajka. Nie wierzę kobietom, już miałem jedną, ona wyjechała do innego mężczyzny. Miałem już kilka kobiet, ale nic nie trzymało. A ty po prostu położyłaś się pod kołdrą, a ja jutro wyjadę i znajdziesz kogoś innego

Ty Grzegorzu, przed tobą nie było nikogo. wyznała.

Było, nie było. Zanim mnie poznałaś, już miałam męża, a ty miałbyś żenić się ze mną? odpowiedział.

Bogna podniosła głos.

Potrzebuję rodziny, dzieci, chcę troszczyć się o męża i potomstwo. Chcę szczęścia, jak każda babcia. płakała.

Grzegorz próbował ją uspokoić.

Nie płacz. Zastanów się, co jest najlepsze. Nie znamy się, jakie będą dzieci? Przebacz mi

Bogna ucichła, czuła wstyd i żal, że zaufała nieznajomemu. Leżała tak do rana, nie mogła zasnąć. Rano Grzegorz wstał, miał przyjechać traktor o szóstej. Bogna odprowadziła go na próg.

Przepraszam, Bogno.

Żegnaj, Grzegorzu. Następnym razem, jak utkniesz, drzwi nie otworzę w myślach krzyczała, że coś się stanie.

Grzegorz odjechał. W przerwie obiadowej podwórko było puste, samochód zniknął. Bogna czekała, ale nie wrócił. Czas płynął, a ona zaczęła czuć, że coś się dzieje. Powiedziała o tym przyjaciółce Nadii, która mieszkała obok.

Bogna, chyba jesteś w ciąży! zaśmiała się Nadia, Idź od razu do miasta, do lekarza.

Bogna podziękowała losowi, że w końcu zostanie matką. Wróciła z lekarzem z potwierdzeniem ciąży i była szczęśliwa, że przypadkowe spotkanie z Grzegorzem doprowadziło ją do tego momentu.

Urodziła chłopca w terminie.

Jak go nazwiesz? zapytała położna.

Stepek, później będzie Stefan odpowiedziała z uśmiechem.

Nie myśl tak wcześnie o starości, najpierw go wyhoduj zaśmiała się położna.

Gdybym miała męża, przyszedłby z nami mruknęła.

Kiedy nadszedł dzień wypisu, Nadia zadzwoniła, że nie może przyjechać po dziecko, ale obiecała, że przywiezie go w taxówce.

Jak mam dojechać autobusem z wioski z malutkim? martwiła się Bogna, ale położna zapewniła, że przyjadą karetki.

Bogna spakowała kilka rzeczy, wzięła synka na ręce i ruszyła w hol, ale nagle zatrzymała się jakby przybite. Tam stał Grzegorz z wielkim bukietem kwiatów, a obok Nadia z chytrym uśmiechem.

Bogna, Grzegorz mówi, że jest twoim mężem i nie pozwoli, żebyś zabrała syna z położni oznajmiła Nadia.

Bogna oddała chłopca Grzegorzowi, uśmiechnęła się szczęśliwie, a łzy wylewały się z radości. Ostatecznie wszystko się ułożyło.