Randka w ciemno: Odkryj niespodzianki, które czekają na Ciebie!

Po sprzeczce z Zuzanną Grzegorz czuł się trochę winny. Rozwód z żoną odcisnął już długie piętno, a Zuzanna, jego koleżanka z pracy, była osobą impulsywną i zawsze znajdowała pretekst do kłótni.

– Mógłbym nie rozwijać tej sytuacji, ale już mam dość kaprysów Zuzanny myślał, wracając do domu w swoim Fordzie. Gdybyśmy się pokłócili w cztery ściany, to by było w porządku, a tak przy wszystkich w biurze, a koledzy się jeszcze śmieją. Nikt nie rozumie, co w niej widzę. Na szczęście usunął jej numer z telefonu

Wieczorem Grzegorz postanowił się zrelaksować. Zjadł kolację, usiadł na kanapie, wpatrywał się w ekran telewizora i przeglądał telefon. Nastrojowi nie dopisywało.

Alicja, która już spała, została wybudzona dzwoniącym telefonem. Numer był nieznany, ale automatycznie odpowiedziała sennym głosem.

– Tak?

– Cześć odezwał się niewyraźny, męski głos. Wciąż jesteś zła?

– Nie odpowiedziała, choć jeszcze pół śpiąc, już pojąwszy, że to nie jest jej sprawa, a głos był obcy.

– W porządku, przepraszam, że wpadłem w gniew. Wiesz, robić scenę przy wszystkich jest nieładnie, a ja też się poczułem zraniony. Usunąłem twój numer, ale chyba go znam na pamięć. Mogę przyjechać?

– Teraz? spojrzała na zegarek, był pierwsza w nocy.

Alicja nie miała ochoty tłumaczyć mężczyźnie pomyłki, więc po krótkiej odpowiedzi: Jedź, będę tu, rozłączyła się i z powrotem zasnęła, myśląc przy tym, że może on po prostu wrócił do swojej dziewczyny.

Rankiem, po wypiciu kawy i odłożeniu filiżanki do szafki, telefon znów zadzwonił.

– O, Boże, już rano, do pracy A to ten sam nieznany numer, który dzwonił w nocy pomyślała, podnosząc słuchawkę.

– Cześć usłyszała ten sam głos.

– Cześć. W nocy moja dziewczyna wyrzuciła mnie i zamknęła drzwi w twarz odparł wesoło.

– Widzę, że się nie przejęłaś odpowiedziała, i od razu przeszli na ty.

– Tak, masz rację Ale jako szanująca się dziewczyna powinnaś mi zrekompensować moralny szkodę.

Alicja wybuchła śmiechem, po czym zapytała:

– Ja? Co ja mam do tego? Numer trzeba było lepiej zapamiętać.

– Dlaczego nie powiedziałaś od razu, że pomyliłeś się?

– Bo chciałam spać. Uprzejmi ludzie nie budzą swoich dziewczyn w nocy.

– Może się zgodzę, ale musisz mi umówić się na randkę.

– To już za dużo, marzysz o czymś nierealnym.

– A czemu nie? Spotkaliśmy się nocą, nie musiałem czekać.

– My się nie poznaliśmy.

– W takim razie ja Grzegorz. A ty?

– Alicja odpowiedziała automatycznie.

– Świetnie, podoba mi się twoje imię zaśmiał się Grzegorz. Spotkajmy się dziś wieczorem w kawiarni Szczęście, około szóstej.

– Boże, nie widziałeś mnie, a już proponujesz spotkanie Może jestem starą, straszną babą jak Baba Jaga.

– Z głosu brzmisz młodo i pięknie roześmiał się Grzegorz. Jestem w pełni sił, a przy okazji wróżbitą, więc widzę wszystko Podobasz mi się już teraz.

Alicja roześmiała się.

– Po co więc pytałeś o imię?

– No wiesz, wróżby też się mylą. To co z randką? Czekam w Szczęściu.

– Nie zamierzam się z tobą spotkać, jesteś zbyt pewny siebie i zarozumiały odparła stanowczo.

– Nie namawiam, ale gorąco polecam, masz czas aż do wieczora odłożył słuchawkę.

Alicja w drodze do biura rozmyślała, co właśnie się stało.

Cały dzień przewijał się w biurze w Warszawie, dokumenty latały jak szalone węże, a wszyscy przygotowywali się do nadchodzącej kontroli. Alicja miała trzydzieści trzy lata, od rozwodu nie miałaby dziecka, bo mąż nie chciał, mimo jej nalegań. Kiedy odwiedziła ją młodsza siostra z bliźniaczkami, mąż od razu wyjechał z domu. Wieczorem wrócił i wściekle krzyknął:

– Nie mogę znieść tych hałaśliwych dzieci. Powiedz siostrze, żeby nie przychodziła, kiedy jestem w domu.

Wkrótce po tym rozwiedli się bez żalu. W pracy nie było czasu, by myśleć o Grzegorzu i jego porannym telefonie; nie traktowała przypadkowych znajomości poważnie, zwłaszcza nie na ślepo.

– Alicjo, przynieś mi te dokumenty, które wczoraj pokazywałaś zawołał szef, wchodząc do ich gabinetu. Coś mi się nie podoba.

Alicja była ceniona jako rzetelna specjalistka, więc szef obarczał ją trudnymi zadaniami, licząc na wysoką premię. Niektóre koleżanki zazdrościły i szeptały:

– Co ona robi, że nasz szef, nasz Borys, tak ją docenia i premię wypisuje.

Najbardziej oburzona była Renata, a odpowiadał jej Tomasz:

– Zazdrość to czarna magia, Renatko, ty i tak nie obliczysz nic idealnie. Nasz szef ma oczy jak sokole, widzi, kto na co stać.

Po zakończeniu pracy Alicja odetchnęła z ulgą, wsiadła do swojego samochodu i wyjechała w stronę ulicy. Nagle skręciła w kierunku kawiarni Szczęście i zatrzymała się, nie wysiadając.

Stała przy wejściu i obserwowała przechodniów. Tuż przy drzwiach stał młody mężczyzna z bukietem białych róż, odwrócony w stronę alejki, najwyraźniej czekający, by dziewczyna podeszła od niej.

W końcu spojrzał w jej kierunku i Alicja rozpoznała go od razu.

– To Grzegorz, moja pierwsza miłość! wykrzyknęła.

Od tamtej chwili już nigdy się nie rozstali. Grzegorz był w jedenastej klasie, ona w dziewiątej. Wtedy wiele dziewczyn podrywało go, a on nie zwracał uwagi na młodszą Alicję. Miał przyjaciółkę Lisę, córkę burmistrza, dumę i wyniosłość, ale nie chciał z nimi rozmawiać.

– Ciekawe, czy czeka na mnie czy na kogoś innego myślała Alicja. On skończył szkołę i wyjechał na studia. Nie spotkaliśmy się od tamtej nocy rozważała.

Grzegorz kręcił głową, wyczekując kogoś. Alicja wyszła z auta i podeszła do kawiarni. Gdy zobaczył ją, szeroko się uśmiechnął.

– Nie pomyliłem się pomyślał, To naprawdę ona. Taką wyobrażałem sobie od zawsze.

Podszedł i podał jej róże.

– Alicjo, skąd wiesz, że lubisz białe róże?

– Bo tak cię sobie wyobrażałem, a intuicja nie myliła zaśmiała się Alicja. Nie przypominam ci niczego, ale wiem, że jesteś Grzegorzem, bo byliśmy w tej samej szkole, choć ja byłam młodsza.

– Pamiętam, jak grałaś w siatkówkę, twoje zagrania były rzadkie, ale zawsze przyciągały uwagę. Miałeś wtedy wrażenie, że jesteś mała, ale piękna przyznał z uśmiechem, wspominając jej smukłe nogi.

W kawiarni siedzieli do późna, potem pożegnali się i umówili na kolejny wieczór. Od tego czasu spotykali się regularnie, rozmawiali i żałowali utraconych lat.

Po pół roku wzięli ślub, a po roku urodziła im się piękna córka, a później syn. Byli szczęśliwi i często wspominali szkolne lata. To nocne, przypadkowe spotkanie przerodziło się w udane małżeństwo, chociaż kiedyś znali się już od lat. Życie je rozdzieliło, ale los zawsze znajdzie sposób, by połączyć dwa serca.

Takie spotkanie uczy, że przypadkowe rozmowy mogą odmienić los, lecz prawdziwe szczęście zależy od gotowości do wybaczenia, otwartości i odwagi, by dać sobie szansę.