Potrzebny jej żonaty mężczyzna

Może wybierzemy się gdzieś w weekend? Chociaż do kina? zapytała Jadwiga, siadając obok mnie na kanapie. Ostatnio rzadko razem spędzaliśmy czas i chciała przywrócić dawną bliskość.

Przykro mi, mam już plany odparłem, nie odrywając wzroku od telefonu. Obiecałem mamie pomóc z dachem. Zima już blisko, a u niej znowu cieknie. Cały weekend będę tam w krzakach.

Jadwiga skinęła głową, starając się nie okazać rozczarowania. W środku poczuła niepokojące przeczucie, ale szybko je odrzuciła.

Piątkowy wieczór. Odprowadzałam męża do domu matki. Zauważyłam jednak jego strój nowe spodnie i ta koszula, którą podarowałam mu na urodziny, droga, z dobrej butiku.

Naprawdę zamierzasz wspinać się na dach w tej koszuli? zapytała Jadwiga, przyglądając się mu z niedowierzaniem. Nie będzie ci szkodzić, że się pobrudzi? Tam przecież smoła i brud.

Och, to przełożę się tam, odrzekł szybko Marek, unikając mojego spojrzenia i sięgając po klucze od samochodu. Mama ma robocze ubrania w szopie. Nie martw się o ubrania.

Pożegnałem go przy drzwiach, całując na pożegnanie nasz pięcioletni rytuał. Marek objął mnie, ale z pośpiechem, jakby chciał jak najszybciej wyjść; jego dotyk wydawał się niechętny. Gdy drzwi się zamknęły, oprzyjłam się o nie i zamknęłam oczy. Coś się zmieniło.

W sypialni upadłam na łóżko twarzą w poduszkę, wciągając zapach jego wody po goleniu, który wciąż był na poszewce. Ostatnie dwa miesiące Marek zachowywał się dziwnie odsuwał się, stał się chłodniejszy, rzadziej mnie przytulał, częściej zostawał w pracy. Wszystko wskazywało na jedną rzecz zdradę. Pojawiła się inna kobieta. Jadwiga wyprzedzała te myśli, nie chcąc wierzyć w oczywiste. Nie mógłby mnie tak zdradzić, nie mógłby zdradzić naszej miłości

To bzdury szepnęła do poduszki, próbując przekonać samą siebie. Po prostu zmęczony w pracy, nerwuje się. To ta jesienna chandra.

Wczoraj rano jeszcze mówił, że mnie kocha, że jestem najcenniejszym, co go spotkało. Powtarzał te słowa jak mantrę. Ludzie się zmieniają, Jadwiga rozumiała to. Ale nie Marek, nie jej Marek, z którym spędziliśmy pięć lat, planowaliśmy dzieci i starość razem. Odrzuciła myśli o zdradzie, uznając je za własną wyimaginowaną paranoję.

W sobotę rano Jadwiga wstała wcześnie i poszła do sklepu, kiedy jeszcze było mało ludzi. Napełniła wózek: ulubione mięso Marka do pieczenia, świeże warzywa do sałatki, nawet drogą rybę, którą kupowaliśmy tylko na święta. W domu spędziła połowę dnia przy kuchni, gotując z sercem. Barszcz wyszedł poobfity, dymiący, jak lubiła Halina Kowalska, teściowa. Kotlety były puszyste i soczyste dodała do mięsa odrobinę śmietany, jak uczyła ją babcia. Zapakowała wszystko w pojemniki i małe garnuszki.

Zanieść je im do jedzenia pomyślała. Marek mówił, że mama będzie u przyjaciółki cały dzień, a on będzie zajęty dachem aż do wieczora. Nie będzie miał czasu ani kogoś, kto gotuje.

Zamknęła wszystko w samochodzie, sprawdziła, czy nic nie wycieknie, i ruszyła w stronę podmiejskiej wsi, gdzie mieszkała teściowa. Droga zajęła około czterdziestu minut autostradą, potem chwilę po wyboistej drodze. Halina Kowalska mieszkała w małym osiedlu, w starym, ale przytulnym domu z dużym podwórkiem i ogrodem. Gdy Jadwiga podjechała pod zielone wrota, pierwsze, co zauważyła, to brak samochodu Marka na podwórku.

Wysiadła, ostrożnie zajrzała przez furtkę. Dach domu lśnił nową blachą, rynny wyglądały na świeżo zamontowane. Halina w starym szlafroku grzebała w ogródku, nucąc pod nosem.

Jadwiga cicho wsiadła z powrotem do auta i odjechała, nie odzywając się do teściowej, nie wręczając z miłością przygotowanego jedzenia. W środku ściskał ją ból i gniew. Marek skłamał jej, zimno i cynicznie. Po co? Odpowiedź była oczywista, lecz nie chciała w to wierzyć, trzymała się ostatniej nadziei.

Całą drogą do domu szukała logicznego wytłumaczenia. Może już skończył dach? Może pojechał po materiały? Ale nowy dach mówił sam nie zamieniono go wczoraj ani przedwczoraj.

W niedzielny wieczór Marek wrócił, zmęczony, ale zadowolony, z delikatnym zapachem obcych perfum. Koszula wciąż była czysta, choć lekko pomarszczona.

Co za roboty rzekł od progu, zrzucając buty i nie patrząc na żonę. Wyobraź sobie, dopiero wieczorem w niedzielę skończyłem. Cały dach od nowa, teraz wystarczy dwadzieści lat, mama zadowolona.

Dobrze, że udało się przytaknęła Jadwiga, obserwując go z kuchni i zwracając uwagę na każdy szczegół. Posłuchaj, może w następnym weekendzie pojedziemy razem do twojej mamy? Chcę się z nią zobaczyć, dawno się nie widzieliśmy. I zobaczę, jak radzisz sobie z pracą.

Marek zatrzymał się na chwilę, potem niechętnie zgodził się, masując kark typowy gest, kiedy jest zestresowany:

No dobrze. Chociaż pewnie będzie zajęta, ma przetwory, dżemy.

Nic, będziemy krótko uśmiechnęła się Jadwiga, choć w środku czuła przeczucie kłopotu.

Cały tydzień przygotowywała się do rozmowy, przemyślając każde słowo. Marek zachowywał się jak zwykle jeździł do pracy, wracał wieczorem, opowiadał o sprawach. Tylko nie patrzył jej w oczy i w łóżku odwracał się od ściany

Następna sobota była słoneczna i ciepła. Milcząc, jechali do Haliny, Marek nerwowo stukał palcami w kierownicę, od czasu do czasu poprawiał lusterko. Jadwiga patrzyła przez okno na żółknące pola, zastanawiając się, jak zacząć rozmowę i wydobyć prawdę.

Przy stole Halina krzątała się jak zwykle podawała sałatki, kroiła chleb, wyciągała z piwnicy ogórki. Marek siedział spięty, prawie nie jadł, tylko przygryzał widelcem.

Halino, jak tam nowy dach? Marek mówił, że zmieniliście go w ostatni weekend. Musiało to być kosztowne?

Cisza zapaść nad stołem, ciężka i gęsta. Halina spojrzała najpierw na syna, potem na synową, nie rozumiejąc, co się dzieje.

Jaki dach? My zmieniliśmy go w czerwcu, kiedy byliście na urlopie. Pamiętasz, dzwoniłam, pytałam o kolor blachy

Mamo, mylisz się wtrącił się szybko Marek, ale głos mu zadrżał.

Ojej, pomyliłam się, Świetlko pośpieszyła Halina, widząc, że syn blaknie. Myślałam o starej dachu, a Marek mówił mi o nowej czyli trochę naprawiliśmy w weekend…

Nie trzeba wymyślać przerwała Jadwiga. Już prawie wszystko rozgryzłam. Spojrzała prosto w Marka. Czy mnie zdradzasz?

Marek wymamrotał coś niewyraźnego, spuszczając wzrok na talerz, zaciskając i rozluźniając pięści pod stołem. Jadwiga wstała, nogi ledwo ją podtrzymały, ale wymusiła sobie prostą postawę.

Szczerze mówiąc, nie spodziewałam się tego po tobie. Zawsze byliśmy otwarci i szczerzy, przynajmniej tak mi się wydawało. Gdybyś spotkał inną, powinieneś powiedzieć. Rozwiodłabym się bez scen i krzyków.

Jadwigo, nie bądź taka ostra! wpadła Halina, wstając od stołu. Każdy się potknie! Mężczyźni tacy są. Musisz mu wybaczyć, rodzinę zachować. Każdy facet coś przeżywa, to przejdzie, uwierz mi.

Nie odpowiedziała stanowczo Jadwiga, kierując się ku wyjściu. Takiego zdrady nie wybaczę. Marek, zostań tu z mamą, a ja przywiozę twoje rzeczy w najbliższych dniach. Nie wracaj.

Jadwigo, poczekaj! rzucił się po niej, chwycił ją za rękę przy furtce, odwrócił się. Przepraszam! To było jakieś przyciśnięcie, nie wiedziałem, co robię! Nie znaczy nic, to po prostu głupota, nie chciałem!

Jadwiga wyrwała mu rękę, oczy lśniły od powstrzymywanych łez, ale nie pozwoliła sobie na płacz.

Okłamałeś mnie i zdradziłeś. Nieważne, że to było przyciśnięcie, zaćmienie czy retrogradujący Merkury. Zrobiłeś mi krzywdę, zniszczyłeś nasz dom i nie zamierzam ci wybaczyć. Żyj z tym sam.

Odeszła w stronę przystanku autobusowego, nie odwracając się już do jego żałosnej postaci. Marek stał przy furtce, głowa opadła, a Halina jęczała coś o młodości i namiętności, że wszystko się ułoży.

W domu Jadwiga starannie spakowała rzeczy męża ubrania, przybory do golenia, ulubioną kubek z postacią Spidermana, który przyniósł w pierwszym roku wspólnego życia. Wszystko włożyła do kartonów i torb. Następnego dnia zawiózła je pod dom Haliny. Ta znów próbowała ją namówić, aż łzy popłynęły.

Świetlko, przemyśl to dobrze! Niech Marek wróci, porozmawiajcie spokojnie. Nie rzucaj tego wszystkiego! Przeżyliście pięć lat razem!

Decyzję podjęłam odcięła Jadwiga, wyładowując ostatni karton. W poniedziałek złożę pozew o rozwód. Nic nas już nie łączy. I proszę, nie dzwońcie mi.

Marek stał w drzwiach domu matki, rozbity i żałosny w pomarszczonym tshirtyku. Jadwiga nie spojrzała w jego stronę, odwróciła się i odeszła na zawsze z jego życia.

Rozwód przebiegł szybko nie mieliśmy wspólnego majątku, nie było dzieci, dzięki Bogu. Mieszkanie Jadwiga kupiła przed ślubem, więc nie było co dzielić. Marek nie walczył, tylko chciał spotkać się przez adwokata, ale ona odrzucała.

Trzy miesiące później przypadkowo spotkała Olgę, wspólną znajomą, w kawiarni przy pracy.

Słyszałaś o Marku? pytała, mieszając kawę, wyraźnie głodna plotek.

Nie, nie słyszałam i nie chcę słyszeć odparła Jadwiga, ale Olga kontynuowała, obniżając głos:
Wyobraź sobie, ta staruszka go od razu po rozwodzie wyrzuciła! Okazało się, że potrzebowała właśnie mężczyzny z żoną, żeby poczuć dreszcz, tajemnicę Wolny jej nie wystarczał, nudny był. Teraz mieszka z mamą, stracił pracę. Słaby widok, szczerze mówiąc

Jadwiga wzruszyła ramionami, dokończyła zieloną herbatę.

To już nie moje problemy i nie moje zmartwienia.

Zapłaciła i wyszła na ulicę, gdzie zimne słońce odbijało się od liści. Pomyślała, że życie i tak toczy się dalej. Bez kłamstw, bez zdrad i bez Marka.